Dromen wij over reizen? Natuurlijk dromen wij over reizen. Wij dromen altijd over reizen. Ik noteer met de regelmaat van de klok interessante locaties. We kijken filmpjes. We laten ons met graagte inspireren.
Het plan waar we erg naar uitkijken, maar waarvoor we nog even moeten wachten (een jaar? twee jaar?): we willen naar Denemarken. Lijkt ons mooi, lijkt ons fijn om te doen, en is goed haalbaar qua afstand. En ook: daar wordt door een groot deel van de bevolking ook Engels gesproken, dus we kunnen er vrij goed onze plan trekken. Je kan natuurlijk altijd wat van de taal leren zodat je makkelijk boodschappen kan doen en zo, maar we moeten ook aan andere dingen denken. We moeten ons aanpassen aan de nieuwe realiteit, het nieuwe leven waarin we ons bevinden.
Stel dat we er in een ziekenhuis belanden (een optie waar we nu eenmaal rekening mee moeten houden), kunnen we ons verstaanbaar maken? Ja, omdat de Engelse taal er vrij algemeen gekend is en we die zelf ook machtig zijn.
Andere plannen als Italië, Kroatië, Spanje… worden op de langere baan geschoven net vanwege de eventuele taalproblemen. Nog andere plannen die we al een hele tijd koesteren (the Outer Hebrides, de Lofoten) moeten we dan weer op de lange baan schuiven door het feit dat het erg afgelegen en geïsoleerde gebieden zijn. Dat zijn sowieso ook bestemmingen waar we langer voor zouden willen uittrekken, en ook dat is voorlopig geen optie.
Meer nog, we gaan ook traagjes moeten opbouwen. Starten in onze omgeving (Bassevelde, Bellem, Eeklo misschien…), daarna wat uitwaaieren naar de rest van Oost-Vlaanderen (Vlaamse Ardennen, Stekene…) en het nabije deel van West-Vlaanderen (Tielt, Brugge…).
Waarna we ook wel eens onze grenzen kunnen verleggen naar de Ardennen, Frankrijk (Franse Ardennen, Opaalkust…) en ook Nederland. Hoewel Sas van Gent en Philippine zo nabij zijn, dat die misschien wel al eerder kunnen.
Het gaat er vooral om dat we eerst nog dicht bij huis blijven, en dan de concentrische cirkels laten uitwaaieren. Eerst nog dichtbij het Gentse ziekenhuis ook, maar daarna kunnen (moeten) we ook kijken welke andere ziekenhuizen er in de omgeving zijn, zodat we altijd snel op onze pootjes kunnen vallen.
En, de camper is toch wel het ideale reismiddel. We kunnen ons afzonderen, kunnen in onze bubbel blijven zoals in corona-tijden. We kunnen rustig ons ding doen, we hebben ons eigen huis en goed bed mee, we kunnen de dingen aan ons tempo doen. En als het nodig is, doe ik alleen boodschappen zodat Meneertje Mertens ook daar niet tussen de mensen hoeft te zijn.
Dromen dus, en wat plannen. Losjes, vooral for the fun of it. En hopen dat Momo 2.0 er zal zijn als de stamceltransplantatie achter de rug is.
Zeg het eens?