Jarenlang zei ik bij mezelf: “Ik ga Een klein leven eens opnieuw lezen”. Jaren kwam het er niet van. Maar jaren bleef het idee in mijn hoofd hangen. Ik vond het een prachtig boek, Een klein leven van de auteur waarvan ik de naam altijd moet opzoeken, Hanya Yanagihara. Het werd één van mijn favoriete boeken ooit. Naast The World According to Garp en een derde waar ik eens over zou moeten nadenken, of misschien zou ik op de derde plaats wel 10 boeken moeten zetten.
In ieder geval. Misschien ging het boek wel een beetje een eigen leven leiden in mijn hoofd.
Ik weet dat er veel mensen niet door raakten door alle gruwel. Door het verschrikkelijke leven van Jude. Door alles wat hij meemaakte, en dat wordt de lezer niet bespaard. Het is ook een dikke turf. Maar op één of andere manier, misschien door alles wat ik al meemaakte? kon ik daar voorbij lezen, en is het voor mij vooral een boek over vriendschap, loyaliteit en trouw. Ik las er vooral de mooie dingen in, dingen die me raakten. Liefde. Heel diep verankerde vriendschap en liefde.
Het kwam er uiteindelijk van, en ik herlas het boek. Ook omdat ik altijd gedacht heb dat ik van pakweg het eerste kwart veel gemist had, omdat ik nog niet vertrouwd was met de personages, omdat ik de namen niet goed kon onthouden en personages door elkaar haalde. En ik denk wel dat dat juist was. Ik denk dat ik er nu nog meer kon uithalen dan de vorige keer. Ik heb er weer van genoten. Ik kon op sommige momenten niet anders dan in elkaar krimpen van plaatsvervangende pijn, maar ik genoot vooral van de vriendschap en liefde.
Een klein leven. Ik bedacht vandaag opeens dat dat voor mij nu ook van toepassing is. Ik leid een klein leven. Een leven beperkt tot thuis en het ziekenhuis. En afhankelijk van de moed en hoe we ons voelen, kan dat leven wel eens wat groter worden, maar het blijft een klein leven.
Niet dat dat verkeerd is. We keren ooit wel eens terug naar onze ontdekkingsreizen. We wachten. We wachten op het einde van de behandeling. We wachten op de komst van onze nieuwe camper, die we al een hele tijd Momo 2.0 noemen. Beide data, einddatum en begindatum, zijn onzeker. En dat is soms nog het lastigste.
Ik blog minder, omdat ik vind (vond) dat ik minder heb om over te schrijven. Maar ik mis het, het bloggen. En ik heb besloten dat ik genoeg heb om over te bloggen. Kleine dingen. Van een klein leven. En grotere dingen, van voorbije jaren, reizen, decennia. Plannen ook, natuurlijk. Er zijn altijd plannen. Genoeg ideeën om te blijven schrijven.
Zeg het eens?