Een dagje Parijs

Een maand of twee geleden had goeie vriendin Hilde het over een dagtripje naar Parijs. Ze zou het niet doen, maar ze wilde eigenlijk wel graag. Ze dacht dat haar partner er niet veel zin in zou hebben, het was te kort geleden want ze gingen met kerst nog, redenen genoeg te bedenken om niet te gaan. Maar, weet je, het leven is te kort en te onzeker om dingen uit te stellen. Dus in een zotte bui stelde ik voor: als wij nu eens samen zouden gaan? Ze viel bijna van haar stoel, zou ik dat echt willen doen? Ja, waarom niet, haha!

Ik liet het organisatorische aan haar over, dus boekte ze twee plekjes in een bus van Mandel Car (een bedrijf waarmee zij en haar partner regelmatig ook langere reizen maken), en kon het aftellen beginnen.

Zaterdag 18 april stonden we om 6u30 stipt op een parking in Izegem. (vriendin woont in West-Vlaanderen, correctie, is trotse West-Vlaamse, vandaar). Beetje vroeger al eigenlijk, want stipt om 6u30 vertrok de bus.

Het weerbericht gaf al een hele week aan dat deze zaterdag de slechtste dag van de week zou worden, en op het laatst had ik niet meer gekeken. Geen regenjas mee, geen zonnecrème, geen zonnebril, wel een paraplu. Voor de rest minimaal gepakt. Wel veel drinken mee.

En raad eens. Ging het regenen of ging het niet regenen toen we vertrokken? Ah ja, het ging regenen natuurlijk. Eerst wat gemiezer, dan wat regen, en dan echt hozen. Gieten. Jeetje. Maar. Maar!

De regen werd stilletjesaan minder. En over de grens met Frankrijk begon het uit te klaren. We reden naar het goeie weer! Tegen dat we in Parijs waren, leek het een mooie lentedag te zijn. We kregen vanaf de périphérique hier en daar wat uitleg van de gids, en de rit was vlot gegaan, dus konden we met de bus nog een extra toertje maken en wat bezienswaardigheden bekijken.

We werden gedropt op de Place de la Concorde, en zouden daar ’s avonds ook weer opgepikt worden, wel aan de andere kant. Van daar ging het te voet naar het Musée du Parfum voor een rondleiding. Ik had meteen al gezegd aan Hilde dat ik dit echt niet wilde doen, stuur mij een parfummuseum in, en ik heb de rest van de dag hoofdpijn of zelfs migraine. Niet dus. Uiteindelijk besloten we beiden het volledige programma van Mandel Car aan ons voorbij te laten gaan, en samen de stad te bezoeken. We hadden elk iets wat we zeker wilden doen, en voor de rest zouden we ons wel bezig houden. Terwijl Hilde nog een sanitaire stop hield, liep ik buiten al wat rond.

We waren al dichtbij de Galeries Lafayette, waar ik graag heen wilde. Het is een prachtig gebouw, met een nog prachtiger koepel. De gids zei in de bus ook al dat er een dakterras met mooi uitzicht is, je er voor een redelijke prijs kan eten, en er ook gratis toiletten zijn. Kon dus echt wel niet beter zijn. We wandelden wat door het gebouw, en gingen traagjes richting dakterras. Met roltrappen, want dat terras is verdieping 6 of zo, als het niet meer was. Het uitzicht was er echt fabuleus.

Daarna zakten we af naar het restaurant, waar we gingen lunchen. Ik dacht er maar aan een foto te maken toen de gerookte zalm al op was.

Ook hier: uitzicht. Op de opera.

We brachten ook nog een bezoek aan het toilet, wat al een avontuur op zich was met personeel dat de weg wees en tourniquets. Als je je rekening kon voorleggen, kon je gratis naar het toilet. Anders was het anderhalve euro. Voordeel was wel dat het allemaal netjes was. We waren net op tijd, eens we terug buiten waren, stond er een lange rij aan te schuiven.

Daarna daalden we traagjes af naar het gelijkvloers, en onderweg maakte ik lekker veel foto’s.

Laatste foto vanop het gelijkvloers.

Dan was het de beurt aan de must see van Hilde. Taylor Zakhar Perezin de winkel van Lacoste aan de Champs Elysées. Via rustiger straten liepen we naar deze winkel aan de Champs Elysées. Het was een beetje een uitdaging voor mij, er scheelt iets met mijn voet (lange uitleg die ik hier niet ga doen, maar ondertussen heb ik wel een afspraak bij de orthopeed begin mei) en wandelen was toch wel een klus. En het was warm jongens, warm! Maar in de winkel kon ik op een bankje zitten terwijl Hilde rondkeek.

Na deze tussenstop volgde overleg wat we nog zouden gaan doen. We hadden geen museumbezoeken in gedachten, eerder wandelen en kijken. We besloten de “koelte van de Seine” op te zoeken. Nog een eindje langs de Champs Elysées, en dan via een park (Square Marigny) waar we de nodige rust inlasten op een bankje. Mensjes kijken, zo leuk, al helemaal in het centrum van Parijs, want daar zie je veel aparte exemplaren. En ook leuk hoe de Parijzenaars op mooie dagen zoals deze hun parken omarmen.

We hesen onszelve weer in gang richting Seine. Waar het erg mooi was, maar toch veel warmer dan verwacht. Asfalt, geen schaduw, veel warm.

We trokken dus al snel de Jardin des Tuileries in, weet je wel, dat typisch Parijse park met een fontein en de groene stoelen.

Daar vonden we een kraampje met een lange rij wachtenden voor ijsjes, maar wij wilden enkel een cola (mijn drinken was op) en mochten opzij meteen ons drankje kopen. We brachten er weer flink wat tijd op een bankje door, heerlijk in de schaduw.

Na de nodige rust trokken we nog eens naar de binnenplaats van het Louvre, naar de befaamde pyramide.

We stapten de Jardin des Tuileries opnieuw door, waarna we een hamburger gingen eten in een McDonalds. Dat werd een beetje een drama, maar daar gaan we het verder niet over hebben. Na de hamburger was het al tijd om richting Place de la Concorde te trekken, waar de bus ons zou oppikken. Het was er wel behoorlijk stoffig, ’s avonds voelden mijn haar en kleren echt vies aan. Het was loeiwarm, maar klagen over het goede weer gaan we echt niet doen hè. (ik heb dat ter plaatse wellicht wel een beetje gedaan, hehe).

Op de Place de la Concorde was iedereen netjes op tijd present om de bus op te wachten. Die mocht daar ei-gen-lijk niet stoppen, dus moesten we zien dat we snel terug aan boord waren.

De rit terug gaat weer heel vlot, beetje file op de kleine ring, daarna gaat alles zoals het hoort. We zien de zon ondergaan (slechte foto aan de péage maar hey).

Een kwartiertje voor het voorziene aankomstuur staan we terug in Izegem. Waarna het voor ons nog een uurtje rijden naar huis iwass (Meneertje Mertens bracht en haalde me, uiteraard, waarvoor veel dank), ik meteen in mijn bed val, en de dag nadien in de zetel doorbreng (gelukkig is er koers op TV).

Lastig, maar leuk. Dank om me uit mijn kot te halen en op sleeptouw te nemen, Hilde!