Eerst en vooral dank aan de lieve collega’s van Meneertje Mertens. Zij financierden met een mooi cadeau zowat al onze overnachtingsplaatsen van deze reis.
Bij thuiskomst troffen we ook dit mooie boek aan en een brief aan van de CEO van GLS België. Al die attenties, bemoedigende woorden en mee-leven zijn echt een oppepper voor Meneertje Mertens, en ook voor mij.
We brachten een dikke 10 dagen door in onze warme bubbel, en konden zo fysiek en mentaal afstand houden van wat allemaal op ons afkomt. Het heeft ongelooflijk veel deugd gedaan. Blij dat we dit toch nog konden/mochten doen, ik ben er zeker van dat dit een positieve weerslag zal hebben op de behandeling.
Januari is vaak koud en nat. En stormachtig. Zeker in Normandië en Bretagne. We wisten dat dit kon, en hebben er eigenlijk weinig over geklaagd en gezaagd. We vonden het vooral een goed excuus om lekker lui in de camper te chillen.
Januari is ook een heel rustige maand. Er zijn weinig campers op de baan, vele plekken zijn verlaten (of dicht) en je moet niet over de koppen lopen op de Mont-Saint-Michel.
Die twee zijn dus de bluts en de buil, yin en yang, en we hebben ons niks (of toch weinig) aangetrokken van het slechte weer, en genoten van de rust.
De dag van ons bezoek aan de Mont-Saint-Michel en de aankomst op de camperplaats in Falaise, dat was een dag voor in de boekjes. Prachtig weer, weinig wind, zon, en mooie plekken.
We hebben weer heel veel gelachen onderweg. De madame van Google Maps is nog steeds een bron van hilariteit. Meneertje Mertens is altijd op zoek naar een andere en betere GPS, maar we komen toch altijd weer uit bij Google Maps. Er zitten twee dames in Google Maps eigenlijk, en die vullen elkaar aan. Soms in die mate dat het grappig wordt. De ene is de “gewone” madame, de andere is de madame als er geen internet is. Beider Frans is zo slecht als je maar denken kan.
Je hebt, bijvoorbeeld, een verkeersbord met pijl richting de gemeenten Marcelcave en Albert. Ik voorspel dat ze Marcelcave gaat uitspreken op z’n Engels, zoals mancave. Maar dan marcelcave. En Albert gaat ze op z’n Engels zeggen, niet op z’n Frans. En ja hoor, dan zegt ze dat net zoals ik het verwacht, en is de hilariteit groot.
Of deze. Zaten we niet in de cabine in de mobilhome, we rolden over de grond van het lachen. Rue Jean XXIII (paus Johannes XXIII dus): Rue Joe XX hihihi. We kwamen niet meer bij. Jean Jaurès spreekt ze sowieso ook uit als Joe Jaurès.
Lang verhaal kort, wij ergeren ons daar niet aan, we vinden het hilarisch en een bron van vermaak. Je kan dat ook uitzetten, die straatnamen, maar dan wordt die rit ineens toch veel saaier, hihihi.
Zo, korte conclusies van een (naar ons doen) korte reis. Op naar de volgende!
Prachtreisverslag en slot
Vriendelijke groet,
Ik weet nog dat wij ook naar Frankrijk ‘gevlucht’ zijn nadat ik mijn diagnose had gekregen. Even weg van het negatieve.
En ja, de google madame in Frankrijk is altijd lachen. Al rijden wij nu wel meestal op Waze waarbij Thomas ons de weg wijst. Die man heeft zo’n aangename stem.
Mooi cadeau ( hij is geliefd!) en die warme ( ondanks de koude) belevenissen en herinneringen zullen jullie zeker kracht geven bij wat komt.
Lachen doet zo’n deugd!
Wij rijden soms met hulp van Google Maps en vroeger met Garmin in Zuid-Afrika en dan is het ook dikwijls lachen met de uitspraak van onze ‘Miep’.
Wat heerlijk om te lezen hoe jullie die bubbel echt hebben kunnen vasthouden: dat lachen, die rust, dat samen zijn. Ik geloof heel hard met jullie mee dat dit precies is wat meneertje Mertens nodig had (en heeft) om sterker aan de behandeling te beginnen. Die dagen blijven ergens meedragen, ook als het straks moeilijker wordt. Ik wens hem, jullie samen, veel kracht, moed en nog véél momenten van lichtheid onderweg. 🍀