Woensdag 21 januari
Wind en regen. We hadden het eerst niet goed door, maar het bleek storm Ingrid te zijn. We blijven lekker binnen, het is geen weer om een hond door te jagen (behalve dat de baasjes en hun hondjes er wél door moeten natuurlijk). Er is tijd om een smoothie te maken, en er is tijd om lekker eten te maken. De airfryer is echt een game changer.
Dat resulteert in: gehaktballetjes in tomatensaus met veel groenten (onder de selder zitten nog worteltjes en paprika verborgen) en gebakken aardappeltjes.
Veel meer dan op ons gemak zitten, naar buiten kijken, en foto’s van de lichtjes maken, doen we verder niet.
Donderdag 22 januari
We besluiten onze plannen te veranderen, en vandaag al naar Hirel te rijden, weer of geen weer. Daar staan we tenminste dichter bij de zee. Het weer is wisselvallig, met nog steeds die stormachtige wind. Die maakt dat het ijs- en ijskoud aanvoelt.
We doen eerst een Super U aan, want, wat had je gedacht, het Adblue alarm ging een paar dagen geleden af, en dus moet die bijgevuld worden. Het is altijd toch wat zoeken naar een tankstation waar ze Adblue hebben. Er is ook een carwash en Meneertje Mertens wast de camper snel schoon, waarna we nog beperkt boodschappen gaan doen.
Waarna het verder gaat naar Hirel. Wat in Bretagne ligt, zo blijkt, ik dacht dat we een ganse vakantie in Normandië zouden doorbrengen. Niet dus. Het regent en de zon schijnt, dus is er een regenboog.
We rijden via Dol de Bretagne, wat me aan de (me uit het wielrennen bekende) Mûr de Bretagne doet denken. In het klein dan.
En dan zijn we aan de kust.
En op de camperplaats in Hirel vlakbij het water. Er staat een gigantische Mercedes truck met uitschuifbare zijwanden en dak. In het gras. Dat zompig is en waar je het water door ziet glinsteren. Daar hebben wij geen zin in, en we gaan dus op het gravel staan. (later zal het stuk met de grasplaatsen afgesloten worden).
We profiteren van de zonnige periode om eens tot aan de kust lijn te wandelen. En wat zie je daar in de verte? Inderdaad, de Mont Saint-Michel.
Als ik het goed voorheb, zie je aan de andere kant Cancale. Wat verder is de Pointe du Grouin (niet zeker of je dit kan zien van hier), waar we eerder al waren. (als je tijd hebt, echt eens gaan kijken naar mijn blogbericht van 2020, ik sta er zelf van versteld hoe mooi het toen was!)
Dit moet toch echt het vuurtorentje zijn aan de Pointe du Grouin.
Achter die camionette staan wij. Camionette die een campervan is met een dame alleen, dan geeft het vaak toch een veiliger gevoel om alleen rond te reizen, als het voertuig meer een bestelwagen lijkt dan een campervan.
Vrijdag 23 januari
Het slechte weer en de vele wind blijft ons parten spelen. ’s Morgens ga ik er even op uit om foto’s te maken van de zonsopgang, maar veel is het niet, en de zon zit ook niet echt voordelig hier.
Achteraf gezien vind ik de Mont Saint-Michel hier wel héél mooi en mysterieus op de foto’s staan.
Zowat iedereen is al vertrokken.
Ik moet bekennen dat het weer een dagje niksen wordt, het weer is echt niet te doen. We twijfelen nog over een wandeling, maar het is te wisselvallig en de wind geselt alles en iedereen nog. Gelukkig kunnen we ons goed bezighouden. En ik ben er zeker van dat de rust deugd doet, na alle stresserende toestanden.
Zaterdag 24 januari
Gedaan met niksen, wij gaan een uitstapje maken met de camper, weer of geen weer. Het is nog steeds erg wisselvallig, maar de wind is iets menselijker. Bestemming: Cap Fréhel. De Pointe du Grouin is dichterbij, maar die zagen we al eerder. Bij ons vertrek is het heerlijk rijden in het zonnetje.
Tussen Saint-Mâlo en Dinard rijden we over het viaduct de la Rance. Het doet me erg denken aan Neeltje Jans, en als ik ga opzoeken, blijkt het de eerste getijdencentrale ter wereld te zijn, dus zo ver bezijden zit ik nu ook niet.
Onze eerste stop is het Fort la Latte. Ik had helemaal niks opgezocht, behalve parkings dan, en wat blijkt? Het Fort la Latte dubbelt als le Château de la Roche Goyon. En het is betalend. Nu hadden we dat er wel voor over gehad, maar het is ook potdicht. Tot 7 februari. Duh. Allez, het is een ruïne op de rotsen, en je kan er niet eens bij. Crap. Gelukkig ziet Meneertje Mertens een bordje van een GR wandelpad, en wandelen we toch een kort eindje voor wat mooie uitzichten. In de regen, en in de wind, maar het valt gelukkig best wel mee.
Zicht op de vuurtoren, het fort krijgen we van hieruit ook niet te zien. Toch niet op het deel van het wandelpad waar het niet té modderig ligt. (onze laarzen zitten warm en cozy in de garage van de camper. En mijn wandelstokken zijn thuis. Jaja.)
Zoals je ziet, bloeit de brem hier overal al uitbundig. Had ik onderweg ook al gezien, tot mijn verbazing eigenlijk. Maar wat opzoekwerk leerde me dat de bloeiperiode van brem van januari tot juli loopt. Ik dacht pas vanaf maart.
Na het wandelingetje rijden we verder naar bestemming nummer twee, de vuurtoren. Een weg die we wilden nemen, bleek niet geschikt te zijn, maar we zijn er toch geraakt.
Ook deze stop was zeer de moeite waard. Wat een mooie vuurtoren.
Links staat (zoals wel vaker) een oude vuurtoren, de Vauban vuurtoren uit 1702, de oudste vuurtoren van Bretagne. De nieuwe vuurtoren is nog steeds in gebruik.
Het uitzicht vanop een uitkijkplatform achter de vuurtoren is grandioos.
En hier heb je uiteraard ook zicht op het Fort la Latte.
Ik maakte de meeste foto’s met mijn camera en die zijn nog niet bewerkt, dus die zullen nog even moeten wachten. (hoewel het weer terwijl ik dit schrijf opnieuw zo slecht is, dat ik dat deze voormiddag misschien wel zou doen. In de namiddag zou het weer verbeteren).
Onderweg terug stoppen we bij de Baie de Lancieux om van het mooie uitzicht te genieten.
Het zicht op de Bassin de la Rance is vanuit de camper adembenemend. De Côte de l’Émeraude heeft haar naam niet gestolen.
Mooie, elegante kerken hebben ze hier (Saint-Méloir-les-Ondes).
Via een weg als een lappendeken komt de kust stillaan weer dichterbij.
De bekende molens (zonder wieken).
De volgende dagen zal de planning toch weer grotendeels afhangen van het weer. Niet dat we ons humeur laten bederven door het slechte weer. Zondagnamiddag zou het uitklaren, en dan plannen we een wandelingetje in de buurt van de camperplaats in Hirel.
Het is en blijft natuurlijk januari. Gelukkig doet de zon soms ook haar best.
Wij overwegen ook een vakantie in Bretagne, daarom hier dubbele interesse.
Ook in die airfryer, tevreden?
Ik duim voor de zon voor jullie, want het is daar heel mooi, ook onder dreigende wolken.
Jammer van het weer. Ik durf het bijna niet te zeggen maar hier lijkt het soms wel lente. Ik word wel erg beïnvloed door het weer. We zijn al vaker eerder van vakantie teruggekomen door slecht weer. Dan ben ik niet liever dan in mijn warme huis.
Mooi (foto)verslag en als vuurtoren-liefhebber kwam ik helemaal aan mijn trekken.
Wat een super vuurtoren. Wel heftig weer daar bij jullie. Fijn verslag weer
Die vuurtoren is wel heel bijzonder, de omgeving daar trouwens ook best wel. Jammer dat het weer niet zo meewerkt. maar daar slaan jullie je prima doorheen.
Jammer van het weer. Maar je landschapsfoto’s zijn er niet minder mooi om geworden. Vooral de foto’s die aan zee zijn gemaakt zijn veelal prachtig.
Mooie fotoreeks. Zo heeft de lezer ook een beetje vakantie. 🙂
Wat een prachtig stukje Bretagne. En dan die kleuren van de brem, en de vuurtoren. Zoveel moois te zien. Ik geniet ten volle mee van jullie reis.