Week in beeld – week 3

Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.

Weinig activiteit alhier in het weekend, toch voor mij niet. Behalve hoesten, veel en veel en veel hoesten. Ik ben het beu en maak voor maandag een afspraak bij de huisarts. Het nieuwjaarsfeestje bij mijn schoonzus sla ik over, in deze toestand kan ik daar niet gaan zitten. Series kijken, breien, met foto’s prutsen, foto’s maken.

Het dekentje voor de nieuwe baby is af, dat toon ik later nog wel. Ik werkte een (gehaakte) sjaal af en ben blij met het resultaat.

Tussen twee afspraken door loop ik nog eens rond op Campo Santo. Het is duister, maar mooi. De foto’s intrigeren me altijd.

Of dit. Zo’n grafsteen, die data, die namen, in het Frans dan nog, dan slaat mijn geest op hol in het bedenken wie die mensen waren en wat ze allemaal meegemaakt hebben.

Het laatste hoopje sneeuw.

Verdict van de huisarts: hoest die blijft hangen na een bronchitis. Antibiotica, een puffer en siroop om ’s nachts het hoesten lam te leggen, want slapen schiet er ook bij in. Het hele zaakje werkt gelukkig, na nog even dieper wegzakken, al snel. Besmettelijk ben ik niet meer.

Woensdag is een beetje een “van hot naar her” dag maar alles verloopt vlot. Meneertje Mertens moet bloed laten prikken in het Sint-Lucas, en daarna rijden we door naar mijn ouders. Een glaasje champagne, een (zelfgebakken!) (door mijn ma, bedoel ik) stukje taart en een toast op het nieuwe jaar. Ik trek nog even de tuin in voor foto’s, Meneertje Mertens ziet mij in de spiegel.

Daarna gaat het nog verder naar huize Fotoschuur, waar de kapster-aan-huis verwacht wordt. De meisjes kijken toe terwijl Otto zich gewillig laat knippen.

Donderdag dan, donderdagochtend, vertrekken we ein-de-lijk nog eens met de Momo. Nog niet ver, want zondag komen we nog naar huis voor een etentje. Naar Lessines, net over de taalgrens, waar we een tijdje geleden al waren maar geen klop deden. Dat gaan we nu beter doen. Ik ben zo blij dat we vertrekken, dat ik zelfs daarvan foto’s maak.

Meneertje Mertens kreeg gisteren een knuffel van Lili, om mee te nemen naar het ziekenhuis (zijn hart smelt). De knuffel mag ook al mee in de Momo.

We doen het na aankomst al beter en maken een wandelingetje langs de sluis en door de stad.

Lessines ligt aan la Dendre namelijk, ofte de Dender, ofte de Denjer voor de kenners.

“El Truc à Batchos” of gewoon “le Truc”. Een scheepslader. Historisch erfgoed, maar wel vervallen. En ook mooi.

Van Hilde kreeg ik een fotocollage, zij waren daar al eerder met de Hoop doet leven. En lagen dus op wat zou het zijn, 50 meter? van waar wij nu staan. Zomer 2024.

De hematologe belt en we krijgen groen licht om nog een dag of 10 op verlof te vertrekken. Het bloed van Meneertje Mertens is wat beter dan vorige keer, ontstekingswaarden quasi onbestaande en de bloedafbraak is ook minder. Ook heeft UZ Leuven gevraagd om nog eens alles naar hen door te sturen, zodat ze nog eens kunnen bekijken of ze toch iets kunnen vinden wat de diagnose lymfeklierkanker definitief bevestigt. Zij gaan dus hun hoofd nog wat breken, de artsen gaan nog overleggen, terwijl wij lekker op congé zijn.

Vrijdagochtend slaag ik er eindelijk nog eens in om foto’s te maken van de zonsopgang. Ik twijfel nog of het iets gaat worden, raap dan toch mijn gerief bij elkaar en ga naar buiten, en gelukkig maar, want het is mooi.

Daarna gaan we samen nog een eindje wandelen. Het wordt een beetje improviseren, want na pakweg 300 meter kunnen we al niet verder.

Het water dat ik op de kaart zag is een oude put van de groeve, en die is volledig afgesloten. Maar we maken toch een fijne wandeling, deels langs de Dender.

Old Man’s Beard. Mooi hè.

Maandag vertrekken we naar Frankrijk, misschien maak ik dan wel nog eens reisverslagen. Zou dat een goed idee zijn?