Meneertje Mertens en ik hebben het vaak over racisme. We komen wel vaker in contact met mensen van andere origine: onze kinderen gingen naar niet-exclusief-witte scholen, Meneertje Mertens werkt met pakjesbezorgers waaronder veel mensen van andere origine, we hebben jarenlang in een buurt met veel mensen van andere origine gewoond. We weten dat er problemen zijn, maar we weten ook dat dit niet persé hoeft.
Het kan me echt pijn doen als ik zie hoe die mensen reageren. Hoe dankbaar de vader van een Turkse vriend is dat zijn zoon gewoon bij ons over de vloer komt. Pijnlijk dat dat niet “gewoon” is.
Idem voor het personeel dat een ziekenhuiskamer binnenkomt. Poetspersoneel, zorgkundigen, verpleging. Hoe bruiner de huid, hoe voorzichtiger ze binnenkomen. De meesten onder hen hebben dan nog het “nadeel” vrouw te zijn, want hen nog meer onderhevig maakt aan vuilspuiterij allerhande. Ze komen heel voorzichtigjes binnen, zeer beducht op wat gaat volgen. Van zodra ze merken dat je vriendelijk bent, en dat je hen behandelt als “gewone mens”, als mens als jij en ik, zie je ze veranderen. Openbloeien. Glimlachen. Geef je een compliment, een welgemeend compliment over hun werk, dan zie je hun ogen blinken, en kan je nog weinig verkeerd doen. Ik vind dat pijnlijk. Blij zijn met een compliment mag altijd. Blij moeten zijn met een “normale behandeling”, het doet mijn hart pijn.
(afbeelding afkomstig van Pexels, gemaakt door Ehaan Deva)
Meneertje Mertens schreef hierover een tekstje.
“Vorige week, voor de derde keer sedert augustus, heb ik een paar dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik werd daar verzorgd door een hele hoop ongelooflijk fijne mensen – sommigen met een hoofddoek, anderen zonder. En laat me meteen duidelijk zijn: die hoofddoek heeft werkelijk niets veranderd aan hoe ik me behandeld voelde.
Mijn dokter was een jonge vrouw met een indrukwekkende kennis van zaken én een mooie hoofddoek. Eén van de poetsvrouwen droeg er ook één, en wat me vooral is bijgebleven, is haar stralende lach wanneer ze de kamer binnenkwam, en de zorg en grondigheid waarmee ze haar werk deed. Dat zijn dingen die je bijblijven.
Je hebt natuurlijk veel tijd om na te denken als je daar zo in je ziekenhuiskamer ligt. En ik kon het niet laten me af te vragen hoe deze mensen zich moeten voelen, dag in dag uit, wanneer ze geconfronteerd worden met Vlaamse zuurpruimerij en racisme. Terwijl er eigenlijk helemaal niets is om bang voor te zijn. Mensen met een hoofddoek zijn gewoon mensen zoals u en ik: met gezinnen, kinderen, familie waar ze van houden en die ook van hen houden.
Ik heb me bij iedereen die me daar geholpen en bijgestaan heeft even veilig en geborgen gevoeld. Misschien klinkt dit voor sommigen wat cheesy, maar de laatste maanden ben ik nu eenmaal wat emotioneler geworden. En dan raakt het onrecht dat mensen met andere roots nog te vaak aangedaan wordt me des te meer.
Misschien wordt het gewoon tijd dat we weer naar de mens kijken, in plaats van naar afkomst of religie. “
(foto afkomstig van Pexels, gemaakt door Polina Kovaleva)
(omslagfoto afkomstig van Pexels, gemaakt door Sara Ramos)
Laat een reactie achter bij MyriamCReactie annuleren