Op een zaterdagochtend in november koterde Janna me mijn lekker warme zetel uit, met via Messenger de woorden: mooie zonsopgang en wit bevroren. Voor een keer twijfelde ik niet, trok mijn jas en schoenen aan, nam mijn fototas en ging erop uit.
Op een vijftal minuten stappen van bij ons is een plek waar ik mooie foto’s kan maken. De Ververij: een doodlopende straat (de naam gerelateerd aan de vroegere textielindustrie in Waarschoot, met nog één overlevende, B&T Textilia op de Oostmoer, waarvan de Ververij een zijstraat is), met wat huizen en bedrijven, en dan niks meer. Weiden, en er moet een gracht of zo zijn, getuige het vele riet. Ik maakte er al eerder mooie foto’s.
Het was er wel veranderd: ik zag een afsluiting, en vreesde een beetje voor wat dat zou geven. Het bleek een hondenlosloopweide te zijn, waar ook een hond liep. Die niet bij mij kon, oef, haha. Maar wat een grote meevaller was: ik bleek rond die hondenlosloopweide te kunnen stappen, en zo een eindje dieper de velden intrekken. En dat leverde toch wel moois op!
De eerste foto.
Ik kan over het riet zien wat er verderop is.
De hondenlosloopweide geeft mooie lijnen.
En de afsluiting heeft ook wel iets.
Het wordt steeds helderder.
Alles is mooi wit aangevroren.
Daar is ze dan.
Van zodra de zon te helder wordt, ben ik weer weg. Niet zonder nog wat foto’s boven het riet.
Mijn favoriete foto is die van het aangevroren gras. Met als close second de voorlaatste foto. Of de laatste, ik weet het niet goed. Wat is jouw favoriete foto?
Laat een reactie achter bij donia chattiReactie annuleren