Van dag tot dag (12)

Vorige donderdag mocht Nic naar huis, wat zeer welgekomen was. En ook heel begrijpelijk, want thuis is het beter. Zelf vond ik het een dag te vroeg, want op vrijdag stond een consultatie gepland bij de chirurg, om de komende biopsie in te plannen. Zo moesten we op de eerste dag thuis al meteen weer op pad.

De chirurg vond het geen probleem dat Nic nog herstellende was van een zware longontsteking, en plande de biopsie in op 10 december. Opnieuw onder volledige verdoving, met een overnachting deze keer, want er zou in een spier gesneden worden, en dat zou pijnlijker zijn.

OK dan. Drie dagen rust, en daar hebben we goed gebruik van gemaakt om echt wel te rusten en niet veel te doen. Er werd wel gekookt (een keer voor twee dagen, dat is ook makkelijker) en er moest ook gewassen worden, maar dat was het zo ongeveer. Ook ik was moe en kon de rust goed gebruiken. Lies kwam ook nog langs met porties eten voor in de diepvriezer. Pasta pesto, stoverij, lasagne, chili con carne (een versie met en een versie zonder bonen, want ik verteer die slecht en dat heeft ze goed onthouden, lief toch hè), we gaan dat goed kunnen gebruiken.

Op dinsdag hebben we alle twee een “fysieke oproeping” bij Helan. Nic om 8u40, ik om 11u, dat is praktisch voor leden van hetzelfde gezin, toch? Nog vóór 9u is Nic alweer buiten, het is goed gegaan. We hebben geen zin om iets te zoeken om koffie te drinken, en we zitten samen nog een uurtje in de auto,

Dan vertrekt hij naar huis, ik doe een wandelingetje in de buurt en ben vroeg op post voor mijn afspraak. Die ook vlot verloopt, de paramedicus trekt al snel de conclusie dat er van werken geen sprake kan zijn, en ik ga met een geruster hart en hoofd weer naar huis, met het treintje.

Woensdag moeten we opnieuw vroeg aan de bak, Nic wordt om 8u in het ziekenhuis verwacht (ik betrap mezelf vaak op het feit dat ik in de pluralis majestatis schrijf en spreek, maar het gaat dus wel over hem, niet over mij). Inchecken, blijkt dat er geen eenpersoonskamer beschikbaar is en dat hij dus op een tweepersoonskamer zal liggen. Zucht. Hop naar de (een) afdeling heelkunde, waar de verdere formaliteiten afgewikkeld worden.

Volgende statie is medische beeldvorming om een harpoentje te plaatsen op de plek waar de biopsie moet gedaan worden.

Daar horen we een baliemedewerkster een meneer uitkafferen omdat hij niet de juiste papieren mee heeft en dat kan niet en dat mag niet en ge moet terug naar spoed vanwaar ge komt en neen ge moet naar de afdeling en allez ik zal eens bellen en allez het is goed, voor één keer. We rollen met onze ogen naar elkaar, maar daarna moet Nic bij dezelfde baliemedewerkster en hij krijgt dezelfde tirade over zich heen, op luide toon voor heel de zaal en klinkend als een kleuterjuf “van in onzen tijd” die een kleuter onder zijn voeten geeft. Terwijl Nic er niks aan kan doen dat hij de juiste klevers niet mee heeft en dat hij zelfstandig naar beneden was gekomen, dat was zo afgesproken op de dienst heelkunde maar blijkbaar mocht dat niet. Zucht.

Het harpoentje wordt zonder verdere tribulaties geplaatst, en we gaan (schuifelen ondertussen voor Nic) terug naar boven. Daar start het wachten op de ingreep, die zal om 12u15 plaatsvinden. De jongeheer die ook op de kamer ligt, is weinig spraakzaam. Een voorzichtig knikje en dat is het.

We krijgen de lange uren maar moeizaam om, het gevoel voor humor is weg en het is allemaal lastig. Honger en dorst. Ik moet iets gaan eten want de hoofdpijn heeft me te pakken. Het wordt 12u15, het wordt 12u30, het wordt 12u40… Nic belt dan maar om te vragen of ze hem niet vergeten zijn? Ah neen, de ingreep is uitgesteld naar 14u30. OK dan. Had wel tof geweest hadden ze dat al eens op voorhand komen melden. Zucht.

We beslissen dat ik dan maar ga eten in de bistro. Ik zit net aan tafel met mijn spaghetti wanneer Nic een berichtje stuurt: ze komen me toch al halen. Getverderrie. Tegen dat ik mijn spaghetti op heb en weer boven ben, is hij al weg natuurlijk. Die lege plek waar dat bed stond, ik vind dat altijd zo confronterend.

Ik laat Nic aan het woord over zijn ervaring:

“Omdat ik een half uur te vroeg in de “semi-kritische zone” terechtkwam, had ik uitzonderlijk eens de tijd om te zien wat daar normaal gezien volledig aan je voorbijgaat. Meestal word je er binnengebracht en dadelijk naar het operatiekwartier gebracht, om na de ingreep even later weer wakker te worden. Je ziet normaal nooit echt wat er achter de schermen gebeurt.

Maar deze keer dus wel. En wat ik daar zag, heeft me eigenlijk meer geraakt dan de ingreep zelf.

Het is indrukwekkend hoe gestructureerd en vlot alles daar draait. Iedereen weet perfect wat te doen, er wordt nauwelijks een woord teveel gezegd en toch hangt er geen spoortje van stress in de lucht. Alles verloopt precies op tijd, precies zoals het moet — maar nooit ten koste van de patiënt.

Want ondanks dat tempo en die organisatie blijft elke medewerker daar verrassend warm en attent. Een hand op je schouder, een geruststellende blik, even checken of je nog goed ligt… kleine dingen, maar op zo’n moment betekenen ze echt veel. Het is die combinatie van efficiëntie en menselijkheid die me opviel. Je voelt dat ze hun job door en door kennen, maar tegelijk nooit vergeten dat er achter elke monitor en in elk bed gewoon iemand ligt die zich kwetsbaar voelt.

Eerlijk: ze verdienen veel meer waardering dan ze nu krijgen. Niet alleen daar, maar op alle afdelingen. Zij maken het verschil voor zoveel mensen, vaak zonder dat iemand het ziet.

Dus bij deze, voor al die lieve, attente en ongelooflijk professionele mensen: bedankt. Jullie werk blijft niet onopgemerkt.”

De namiddag gaat traag voorbij, ik moet rekening houden met de meneer op de kamer en durf niet ijsberen of zo. We hebben de plaats aan het raam niet, en ik kan dus ook niet buiten kijken. Als de meneer even weg is om te gaan roken, maak ik toch een fotootje van het uitzicht.

Nic is pas tegen 16u45 terug, als ik me al lang zorgen zit te maken, maar oef, hij wordt me in één stuk terugbezorgd, alles is vrij vlot verlopen en hij voelt zich goed. Een lieve en kordate verpleegster helpt hem vrolijk en met gevoel voor humor, en ons gevoel voor humor is ook een beetje terug. Van de vriendelijkheid en hulpvaardigheid van het verplegend personeel op de afdeling hebben we niet te klagen in ieder geval, iedereen is om ter vriendelijkst.

Ik kan er nog een foto tussen smokkelen van het uitzicht in het donker.

Tegen 18u brengt Herman me naar huis. Ik hoor ’s ochtends dat de zwijgzame meneer toch een beetje opengebloeid is, en dat er conversatie is. Het is een buitenlander en zijn Nederlands is niet al te goed, maar het is wel een lieve, bedachtzame en attente man.

Nic weet al snel dat hij naar huis mag, en ik ga vroeger dan gepland naar Gent. Ik ben wel moe, heel erg moe. Ik zou kunnen slapen op de trein, heb ik het gevoel. Ik stap van de Dampoort naar het Sint-Lucas, en ergens in het Patershol loop ik tegen mijn grenzen aan. Maar het lukt. Op het gemakje. De assistente van de chirurg is al langs geweest, en we besluiten niet te wachten tot de chirurg zelf langskomt, god weet wanneer dat gaat zijn. Een verpleger legt me heel duidelijk en overzichtelijk uit hoe ik Nic zijn wonde moet verzorgen (maar we kunnen ook thuisverpleging inschakelen als we dat willen), en ik ga nog naar de apotheker bij de Volkskliniek om daarvoor het nodige aan te schaffen, samen met de even noodzakelijke pijnstilling.

Daarna passeer ik nog even op de afdeling hematologie, waar ik hulp vraag om onze afspraak bij gastro te vervroegen. De afspraak was al maanden ingepland op de dag dat uiteindelijk de biopsie plaatsvond. De afspraak was al verlegd naar 25 januari, maar ik vond dat weer erg lang wachten, we zitten toch wel wat te wachten op de informatie die we daar zouden krijgen over de problemen met de lever van Nic. De lieve dame van het secretariaat weet de afspraak te verleggen naar 9 januari, en daar ben ik blij mee.

Herman brengt ons naar huis (onze auto moet nog maar wat logeren in de parkeertoren van het ziekenhuis), en die thuiskomst wordt best wel emotioneel. Er is een “opkikkertje” van kleindochter Alice (en haar mama en papa), een heel lief kaartje en snoepjes (mmmm Haribo).

Van de collega’s van Nic is er ook een pak gearriveerd (deze keer wel met GLS, moeha, en de chauffeur heeft het héél netjes volgens de regels geleverd, we waren niet thuis en het stond op de veilige plek). Een pak met een “caravan rules” bord, een kaart en een cadeaubon voor Camping-Car Park met een gi-gan-tisch bedrag. We zijn allebei echt ontroerd door beide attenties, Nic is net ietske meer dan ontroerd en laat een paar tranen.

De kaart is handgemaakt door de mama van één van de lieve collega’s van Nic.

De rest van de dag wordt in de zetel doorgebracht. Nic weet zich goed te installeren in “mijn” oorfauteuil, tafeltje naast hem, laptop in de buurt, stoel om zijn benen op te leggen, en dekentje. Bliss. Hij heeft zin in pizza, dus bestellen we bij Domino’s een pizza die ons ferm smaakt.

De rest van de week gaan we ook niet veel meer doen, lijkt me. Hopen op elke dag wat beter, vandaag was al een goed begin want het opstaan ging vlot.