Dit is een WP prompt, die al heel lang in mijn blog-ideeën en concepten rondhangt. En het is toch zo, soms vraag je je af: hoe déden we dat vroeger, zonder internet?
Op reis gaan bijvoorbeeld. Of naar een concert in Brussel. Of gaan solliciteren in een stad die je niet kent. Hoe ging dat vroeger, zonder GPS of Google Maps? Gedetailleerd plannen, dat moest je doen, met papieren kaarten. Er was een spoorboekje met de dienstregeling van de treinen. Je hoefde toen ook niet persé naar een reisbureau om een reis te boeken, er waren boeken van organisaties met campings, of andere verblijven in het buitenland of aan de kust.
Ik herinner me dat ik in 1986 (denk ik) met een vriendin een rondreis gemaakt heb met de trein, door Duitsland. Daarvoor gingen we bij Interrail vlakbij het Sint-Pietersstation in Gent een jeugdrailpas kopen (met mijn ma en Herman dus, niet met mijn vriendin), hoe we jeugdherbergen vonden kan ik me begot niet meer herinneren, we belden naar een Duitse kennis om te vragen of we ook bij haar in Wiesbaden mochten verblijven. En dan waren wij weg hè, twee kipjes van 18 jaar, en het was nu niet bepaald alsof we alle dagen contact hadden met onze ouders, die moesten er maar op vertrouwen dat alles goed was. En we belden eens van bij Frau Schnell in Wiesbaden om te vertellen hoe het ging, maar lang kon dat niet duren want internationaal bellen kostte pokkeveel geld.
(ik vind niet veel eigen beeldmateriaal over de periode voor het internet die dat ook illustreren, dus zet ik hier maar wat foto’s van mezelf/familie uit de pre-internet periode)
En kinderen grootbrengen. Ik weet dat het internet nu een gigantische berg informatie geeft, zodat het bos door de bomen zien heel erg moeilijk kan zijn. Maar ik heb me, toen mijn kinderen klein waren, toch wel erg vaak heel alleen gevoeld. Ik had een boek over zwangerschap, en ik had het befaamde boek van dr. Spock over baby- en kinderopvang en opvoeding. En vooral bij Janna als baby was dat dan: er is iets, maar ik vind daar niks over terug in dat boek. Die leek altijd andere dingen te hebben. En ja, ondanks het feit dat ik mijn ouders had, en een hele nest zussen en schoonzussen en schoonbroers, en een paar vriendinnen, en een goede huisarts in de buurt: ik kon me heel verloren en alleen voelen. En ik weet ook dat kinderen opvoeden nu een stuk moeilijker is. Toen mijn kinderen klein waren begon het zo’n beetje met het internet, maar je kon dat heel goed monitoren. Met zo’n inbelmodem van vroeger waren de mogelijkheden sowieso beperkter en de kosten hoger. Het GSM-tijdperk begon ook, met de nodige conflicten daarrond. Maar nu, het Youtube en TikTok en influencers en fake informatie en wat heb je daar allemaal… bah, wat een moeilijke job om daar heelhuids door te laveren.
Werk zoeken in de jaren 80, begin jaren 90? Er was in het weekend bij de krant het katern met werkaanbiedingen (geheel origineel Vacature genaamd). Wat deels goedkope publiciteit was voor bedrijven, dus was niet altijd alles even serieus. Brieven schrijven deed je. Sollicitatiebrief, C.V erbij, eventueel met een foto, enveloppe, postzegel, opsturen, wachten.
Gele briefkaarten, trouwens. Een prijsvraag in een TV- of radioprogramma? Antwoord op een gele briefkaart naar één of andere persoon bij de VRT (toen BRT), Reyerslaan 52, 1040 Brussel. Postzegel of envelop hoefde niet, de kaart was voorgefrankeerd.
Wilde je weten wat er op TV was? Dan had je het TV katern van de krant, of de Humo, of andere tijdschriften.
Oh en Teletekst, begot. Het bestaat nog, maar wie gebruikt dat nog? Ik heb dat in de jaren 80 veel gebruikt. Handige bron om op te zoeken bijvoorbeeld waar ik muziekprogramma’s kon vinden op TV, op buitenlandse zenders. Rockpalast bijvoorbeeld op de Duitse TV, uitstekende bron van concerten, vaak ’s nachts op TV. Videorecorder programmeren, en later kijken. Haha. En video’s gaan huren, ha!
En ja, ik heb nog leren typen op een mechanische typemachine!
Wat herinner jij je nog van de tijd voor het internet?
Dag 38 van 40 dagen bloggen
Laat een reactie achter bij MyriamCReactie annuleren