Het is al van 2022 geleden dat ik hier “uit de kast kwam”, en schreef over mijn depressie.
Er volgde vrij snel een update en toen… niets meer.
Tijd voor een update, lijkt me.
~pauze~
Ik ben hier zowat een uur bezig geweest aan een poging tot update. Het lukte me niet. Blogbericht geschreven, blogbericht gewist. Nieuwe paragrafen geschreven, paragrafen gewist. Ik vind over depressie schrijven zoveel moeilijker dan over een gebroken been (stom voorbeeld, ik heb nog nooit een been gebroken) of zelfs kanker. Niet omdat ik me schaam, maar omdat ik de goede toon, de juiste woorden niet vind. Woorden waarvan ik regelmatig merk dat ze moeilijker komen als het minder goed gaat. Vandaar ook het 40 dagen bloggen, misschien zorgt de dagelijkse regelmaat wel voor wat beterschap.
Dus, een update. Ik stapte kort na mijn laatste bericht in 2022 over van de psychiater (die moest stoppen wegens ziekte) naar een psychologe, met wie er vanaf minuut één een goede klik was. Wat ik miste bij de psychiater (begeleiding, vragen, zoeken, helpen) vind ik bij haar wel. Ze bezorgde me al veel inzichten. Over het hoe en het waarom. Over mijn manier van functioneren. De laatste tijd geeft ze me praktische opdrachten mee. Die me helpen om toch tot wat resultaten te komen. Heel praktische dingen zoals wat ik ga naaien, hoe ik mijn dagen kan organiseren. En dat helpt.
Ik neem nog steeds antidepressiva. Ik voel me goed bij mijn emoties die wat vlakker zijn. De pieken en dalen waren te extreem. Ik ben rustiger. De oncoloog mompelde in het najaar iets over afbouwen, maar na mijn uitleg trok hij dat weer in. Voorlopig doe ik dus verder zoals ik bezig ben.
Want ik ben er ook achter dat achter mijn donkerder periodes misschien niet teveel oorzaken moeten gezocht worden. Dat ze er gewoon zijn. En dat ik ze moet accepteren. Ja, stress is een groot probleem, ja, ik heb last van vermoeidheid, ja, de winter valt me lastig. En dat zal de dalen wel wat dieper maken. Maar ze zijn niet de oorzaak. Ik kan er gemakkelijker mee om als ik niet probeer te zoeken naar het waarom, maar er gewoon mee probeer te leven.
Ik heb nog altijd heel erg de neiging om te doen alsof er niks aan de hand is, omdat ik er moeilijk over kan praten. Als me gevraagd wordt hoe het met me gaat, kan ik niet goed antwoorden. En dan zeg ik maar: goed. En dat vind ik eigenlijk ook goed genoeg. Maar de laatste tijd vraagt zelfs uit mijn bed geraken een hoop energie.
Ik zocht dan nog maar een paar quotes op.
“If you know someone who’s depressed, please resolve never to ask them why. Depression isn’t a straightforward response to a bad situation; depression just is, like the weather.
Try to understand the blackness, lethargy, hopelessness, and loneliness they’re going through. Be there for them when they come through the other side. It’s hard to be a friend to someone who’s depressed, but it is one of the kindest, noblest, and best things you will ever do.â€
― Stephen Fry
Vind ik wel een mooie. Depressie is er gewoon, zoals het weer. En dan kan ik daar zelf nog bij zeggen: dat weer kan ook Four Seasons in One Day zijn. Geen dag is hetzelfde.
Dit. Dit ben ik. Dit ben ik al heel lang. Dit vreet tonnen energie. Energie die ik zo al niet te over heb. Dit is iets wat ik er niet uit krijg. Vooral als ik iets nieuws moet doen. Of naar een nieuwe plaats moet. Of nieuwe mensen ontmoet. Of ergens op tijd moet zijn. Tonnen energie.
Dit ook:
“There is no point treating a depressed person as though she were just feeling sad, saying, ‘There now, hang on, you’ll get over it.’ Sadness is more or less like a head cold- with patience, it passes. Depression is like cancer.â€
― Barbara Kingsolver
Hetzelfde gaat ook op voor gelukkig of ongelukkig. Depressie wil niet zeggen dat je niet gelukkig kan zijn. Hoe raar en tegenstrijdig dat ook moge klinken. Ik ben best gelukkig met wat ik heb in mijn leven. Maar die depressie wil er niet voor wijken.
En deze dan:
Ondanks de titel van mijn vorige blogberichten hierover, eigenlijk is die fout. Depressie is geen state of mind, depressie is geen ingesteldheid of een manier van in het leven te staan. Het is niet: ongelukkig zijn, het is niet: ontevreden zijn. Het is geen ondankbaarheid. Het is niet: verwend zijn. Het is een ziekte. Een even geniepige, smerige ziekte als kanker. Hoed je voor mensen die zeggen dat je de dingen niet zo negatief moet bekijken, dat je je erover moet zetten, dat het een ingesteldheid is. Dat zij positief in het leven staan. Ik probeer dat ook. Heel hard zelfs. Zij die mij kennen, weten dat. Maar depressiviteit heeft niets te maken met een negatieve houding. Het is een ziekte. Onthoud dat vooral. En ook:
Je weet nooit wat iemand doormaakt in het leven.
Dag 12 van 40 dagen bloggen
Laat een reactie achter bij Mevrouw W.Reactie annuleren