Een reeksje met “zou je liever†vragen, elke donderdag eentje. Zo van die moeilijke en/of onmogelijke dingen waar je eigenlijk geen zinnig antwoord op kan formuleren. Maar ik ga het toch eens proberen.
Zou je liever alles zeggen waaraan je denkt of nooit meer praten?
Dat laatste, echt wel. Ik word onnozel van voortdurend gekwaak, en alles zeggen waar je aan denkt is so overrated anyway. Niet meer praten dus, zeker.
En ik weet het, ik stel het wat simplistisch voor, vooral omdat ik eerder met dit idee in mijn hoofd zit:
Stamper!! Wat heeft je vader je vanmorgen gezegd?! Als je niks leuks te zeggen hebt, zeg dan maar helemaal niks.
Namelijk dat ik het hele idee van “ik geef mijn mening, zoals ik het denk”, “ik zeg mijn gedacht maar”, “ik zeg het zoals ik het denk”, zwaar overschat vind.
Je hoeft echt niet altijd je mening te ventileren, zeker niet als die negatief is. Je hoeft niet altijd je gedacht te zeggen, zeker als dat negatief is. Doe gewoon wat Stampertje leert: zeg niks. Wie zit erop te wachten? Sedert de social media tijden, of sedert het internet er is tout court (er waren altijd message boards, usenet en fora) kan iedereen overal zijn gedacht ventileren, maar wie zit daar in godsnaam op te wachten? Is dat altijd nodig?
Praten is zilver, zwijgen is goud. Hoe ouder ik word, hoe meer ik me daarin kan vinden. Ik zwijg misschien (understatement) een beetje teveel, en dat betert er ook niet op met ouder worden (ik hoor Herman tot hier grinniken), maar jeetje mina. Let eens wat op je woorden.
Maar al te vaak moet er daarna een excuus komen, zoiets als: ik had het zo niet bedoeld. Ja, verdorie, denk eerst eens na voor je iets zegt. Dan is er achteraf geen excuus nodig, of geen ruzie, of geen gezaag, of whatever. Ik vind dat zo’n goedkoop excuus, ik had het zo niet bedoeld.
Nog eentje? Je zou je tong zeven keer in je mond moeten ronddraaien voordat je spreekt, dat zou je een boel zorgen en misverstanden schelen. Yep. Denk voor je spreekt. Punt.
Oeps, ik zit op mijn paard. Maar het is een stokpaardje.
Soit, moeten kiezen tussen altijd mijn gedacht zeggen en nooit meer spreken is het misschien wat in het extreme trekken, maar dan nog: nooit meer spreken dan maar. (*)
En jij?
(*) op voorwaarde dat ik nog mag bloggen, haha.
Laat een reactie achter bij djaktiefReactie annuleren