Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Veel gefietst deze week, of wat dacht je. Zaterdag bezoek, geen foto’s. Ik fietste ook niet, te uitgeteld na 2 dagen meisjes, wellicht, haha.
Zondag ging ik wel fietsen, een lange tocht die nog wat langer werd omdat ik verkeerd reed. Doel: Maldegemveld en Drongengoedbos. Want ik had iets ontdekt.
Op de heenweg stopte ik weer op “mijn plekje” om een foto te maken van Eeklo.
Onderweg zag ik een luchtballon (en paraglider, niet op de foto).
Ik realiseerde me onderweg dat we tijdens corona eens gewandeld hadden in het Drongengoedbos. En dat het pokkedruk was toen (onder ons gezegd en gezwegen: waanzinnig druk). Nu was er geen kat. Geen mens gezien.
Wat ik ontdekte (een paar dagen eerder op Instagram, nu met eigen ogen aanschouwd): we hoeven niet ver te rijden om heide te zien. Het Maldegemveld is deels bos, deels heide. En wat we tijdens de lockdown zagen, het rooien van bomen, is eigenlijk heideherstel. Klik. Hier kom ik nog eens terug met mijn camera.
’s Ochtends fietsen door het Drongengoedbos: heerlijk rustig.
Wat verder zat een zooi zwaluwen te kwetteren op een elektriciteitsdraad.
Back on home turf, ik fietste die dag 45 kilometer en dat viel me enorm goed mee.
Rest van de dag? Koers kijken en acuut goesting opdoen om naar Noorwegen te gaan.
Maandag, fietstochtje, een kortje, richting Kaprijke en terug. Was het mooi? Damn yeah het was mooi!
Met nevel…
… en paardjes en nevel…
… en dan? Een onwaarschijnlijk mooie hemel.
Mooiste ochtendcadeau.
Terug thuis zie ik dat mijn string of hearts bloeit. Beetje vreemd bloemeke, maar wel mooi.
Dinsdag ging ik weer voor een lange fietsrit. Beetje zelfde richting uit en deels overlappend met mijn fietstocht van zondag, maar ik wilde eens naar de kruisweg van Adegem. Tip van Mevrouw W. Het was veelbelovend mooi.
Ook aan het Schipdonkkanaal.
Ik was sneller dan ik verwachtte bij de veldkruisweg, en het ochtendlicht scheen er machtig mooi op neer.
Een woordje uitleg.
Ik fietste met veel plezier weer door het Maldegemveld en Drongengoedbos, deels op onverharde weg. Goed om mijn belabberde bike handling skills een beetje bij te schaven.
Op de grens tussen Aalter en Lievegem vind je het Hoetselkruis. Ik stopte er voor een foto en een slokje drinken, en had er een bevreemdende religieuze ervaring. Vanop een werf aan de overkant van de straat weerklonk Phil Collins’ Jesus He Knows Me, kon het mooier samenvallen? Ware ik religieus aangelegd, dan had ik aan goddelijke interventie gedacht. Maar dat ben ik niet, dus heb ik er gewoon hardop om gelachen. Made my day!
Thuis maakte ik nog wat macrofoto’s waar ik heel blij mee ben, zoals deze die ik al op Instagram deelde. Geen idee wat ik met de rest ga doen.
Woensdag vertrok ik voor een fietsritje in de mist. Ja, het was frisjes, en tegen dat ik thuiskwam, was ik kloddernat. Maar, ook ja, het was toch mooi. En daarbij, ik wil die 2023 kilometer in 2023 echt wel bereiken. Ik zit nog een dikke 250 kilometer achter op schema.
Het Schipdonkkanaal, alweer, ook mooi in de mist.
Het geluid van elektriciteit.
Het grote niets aan de Lieve, waar de zon moedig door de mist heen probeert te priemen.
En daarna was het mooie fietsweer op.
Donderdagavond zag ik bij Janna een geweldige foto van Otto, en die wil ik hier ook wel eens delen. Het kind scherpt zijn tandjes voor het slapengaan. Elke keer als ik deze foto zie, moet ik grinniken.
Ik vind het te warm om met een wintervest op mijn schoot te zitten om te breien (ik ben bezig aan de tweede mouw van een cardigan), en ging aan de slag met een leuk projectje dat Dorothé me tipte. Vaatdoekjes. Eco-friendy dish cloths. Zo van die dingen die ik al jaren zie passeren in mijn surftochten, nog nooit aan begonnen maar ik vind het eigenlijk wel leuk. Gebreid, deze keer. Meestal worden ze gehaakt. Ik heb nog veel restjes katoen liggen, ideaal dus.
Maar: niet tevreden. Verschillende keren geprobeerd, gewisseld van naalden maar nope, het blijft onregelmatig. Normaal ben ik een zeer regelmatige breier, dus blij word ik hier niet van.
Dan maar op zoek naar zo’n haakpatroontje. Dit patroontje voor Catania katoen vond ik mooi, maar bleek een pest te zijn om te haken. Niet leuk. Next!
Vond ik dit patroontje, en eindelijk ben ik weg met iets wat er regelmatig uitziet en wat ik nog graag doe ook. Waarover later meer. Denk ik.
Einde van week 34. Weer een week dichter bij onze eigen camper. Hoop ik. We tellen af.
En dat fietsen? Dat doe ik nu binnen, geëntertaind door onnozel kostuumdrama. Want ja, die 2023 kilometer hè.
Zeg het eens?