Woensdag 3 mei
We blijven lekker lang liggen, want weet je, het regent. Maar we trekken het ons niet aan: we hebben de afgelopen dagen veel gereden, en zijn hier twee dagen vroeger dan gepland, dus wordt het een rustdag. Koffie, blogbericht maken, op het gemakje ontbijten, rondlummelen, veel meer moet dat niet zijn.
We merken dat er hier toch al vrij vroeg activiteit is, echt lang slapen is niet echt aan de orde. Er komen twee bestelwagens met veel lawaai het terrein opgereden, slimme Italianen die hier groenten en fruit, kruidenierswaren, worst, kaas, brood… komen verkopen. Goed gezien. We kopen aardbeien, bananen en sla bij de ene Italiaan, die eigenlijk in Lille geboren is en ons in het Frans te woord kan staan. Beetje duur, maar whatever, dan moeten we niet met onze fiets door de regen naar de supermarkt. Bij de andere Italiaan kopen we brood en pizza, en we laten er ons domweg opleggen, onnozelaars dat we zijn. Moet je sowieso eens meemaken, vermoed ik, om daarna wat beter uit je doppen te kijken.
Het stopt met regenen, en de zon komt er zowaar een beetje door, we grijpen het moment, trekken onze wandelschoenen aan en gaan een eindje stappen. Eens kijken waar de tijdrit zaterdag gaat starten, wat foto’s maken. Wie zaterdag naar de openingstijdrit van de Giro kijkt, zal dit groene fietspad zien.
Het is zalig. Het ruikt hier echt heerlijk, het is rustig, het is mooi. Genieten.
Yep, hier staan wij tussen.
Van die frisse neus hebben we honger gekregen, en ik warm de pizza’s op in de pan. En ze zijn ongelooflijk lekker. Niet normaal. Morgen komen ze weer met hun camionetten, afzetters of niet, wij willen meer pizza!
In de namiddag wordt er platte rust gehouden. Weinig over te vertellen. Flinke dut voor Meneertje Mertens, beetje laptoppen, spelletje spelen, lezen, dommelen voor mij. Tot de maag om boterhammetjes vraagt, die we eten met wat sla en tomaat. Lekker. Voor de rest? Doen we niet veel. En genieten we daarvan. Buiten kijken, eens rondlopen, verslagje schrijven, naar de wind, de regen en de golven luisteren. Zalig.
Ondertussen liep de camperplaats tot onze verbazing zowat leeg, en staan er tegen ‘s avonds hoop en al nog 10 campers. Raar vinden we dat. Maar rustig is het in ieder geval wel.
En vanaf morgen? Vanaf morgen wordt het mooi weer.
Donderdag 4 mei
Ik ben vroeg wakker, zonder wekker. Lig wat te draaien, tot het me opeens invalt dat ik mijn verduistering eens moet opendoen. Mooie kleuren! Roefel mijn bed uit, lenzen in, kleren aan, fotospullen bij elkaar geraapt (die lagen verdju niet klaar), en naar buiten. We zitten vlak aan de zee, dus het is maar 10 stappen tot aan de waterlijn. Hoera! Zon! Mooi weer! Zonsopgang! Foto’s! Eindelijk. En het is niet eens echt koud, zo vroeg op de morgen.Â
Meneertje Mertens verschijnt na een tijdje ook, hij heeft al koffie gemaakt. Foto’s gemaakt door hem, of door mij op zijn telefoon, ik had de mijne niet mee.
We doen eens een poging om een hipster / influencer / instagram-worthy foto te maken, maar falen zeer uitermate jammerlijk.
We genieten samen nog een beetje van het moois, en gaan dan koffie drinken. Happy me. Vanavond zet ik mijn wekker, en zorg ik dat mijn fotogerief klaarligt.
We doen alles op het gemakje, niets moet. Behalve eens op zoek gaan naar een winkel, want het brood dat we hebben, vinden we echt niet lekker, en we kunnen nog wel wat andere kruidenierswaren gebruiken. We fietsen naar het dorp, waar een minimarket zou zijn. Ik zie die minimarket maar het is niet veel. We kijken nog even om naar een andere supermarkt in het dorp zelf (niet de marina) te gaan, maar dat is een eind, en ferm bergop. Geen zin in. We keren terug naar de minimarket, waar ik een brood koop maar waar verder echt niks is van de dingen die ik nodig heb. Och ja. We zullen onze plan wel trekken met wat we hebben.
We rijden naar “huisâ€, en ondertussen vormt zich een idee in mijn hoofd, geïnspireerd door de lekkere pizza van gisteren. Ik heb nog 3 tomaten van thuis, ik heb ajuin en look en kruiden… tomatensaus! En van dat niet-lekkere brood snijden we dikke sneden, en de harde en taaie korsten snij ik eraf. Olijfolie heb ik ook mee… boterhammen bakken, omdraaien, tomatensaus erop, bakken, en gran pandano heb ik ook mee… heerlijk is het. We zullen zeker niet doodgaan van de honger.Â
Maar eerst ga ik nog wat foto’s maken van “today’s blue”. Want god in de hemel, wat zijn we blij met dit mooie weer.
Koken in de camper.
Eten met zicht op zee.
Na het middagmaal en de afwas houden we platte rust. Ik wil nog een eindje fietsen naar de “traboccoâ€, maar eerst moeten we wachten op de groenten- en fruitman. We relaxen, houden alle zottigheden hier in het oog, tot de groentenman rond 15u30 komt. We kopen nog tomaten, verse look, en champignons. Dat we niet gaan omkomen van de honger.
We maken ons klaar en gaan nog een eindje fietsen, om de “trabacco†eens te bekijken. Het waait hard, en het doorrijden is lastig. Het terugkeren is zalig. We rijden op het fietspad waar zaterdag de openingstijdrit van de Giro gereden zal worden.Â
Terug “thuis†is de camperplaats weer bijna volgelopen. Nog een paar open plaatsen. Er ontstaat een ganse spraakverwarring met een Engels koppel met een campervan, ze zetten zich telkens weer verkeerd volgens de uitbaters, en snappen niet waarom. Wij wel: hun deur zit langs de andere kant, en zij letten daarop, terwijl de uitbaters zeggen dat ze anders moeten staan, met hun neus klaar om weg te rijden. Na een tijdje snappen wij wel hoe het zit, leggen we het uit en iedereen is weer content. We vermoeden dat het te maken heeft met regels opgelegd door de brandweer.Â
Ondertussen komen de Giro-voorbereidingen echt wel op gang. Overal wordt geklopt, gehamerd, gemaaid, gelast, gezaagd, er worden roze vlaggetjes en ballonnen gehangen… het kan niet op. De Italianen beginnen er maar laat aan, maar dan menen ze het wel. Een leuk spektakel om naar te kijken.Â
We eten nog boterhammetjes, en genieten van een rustige avond. Benieuwd wat morgen gaat brengen.
Zeg het eens?