In Simplenote bewaar ik allerlei ideeën voor mijn blog, onder andere ook links naar blogposts van andere bloggers die me inspireerden. Zo las ik bij Regenboogbui over hoe zij meer mindfull probeert te leven, en in haar tips herkende ik wel één en ander. En daar wilde ik ook wel eens iets over schrijven.
Mindfulness, het is niet echt mijn ding. Denk ik toch. Tijdens de revalidatie na mijn borstkankerbehandeling hadden we een kennismaking met mindfulness. Het was het verhaal van de rozijn, en het hoefde niet echt voor mij.
Maar tegelijk heb ik wel een aantal bezigheden die heel hard op mindfulness lijken, en het gewoon ook zijn.
Tijdens mijn ziekteperiode, behandeling en herstel van borstkanker, beschouwde ik mijn naaiwerk als mijn therapie. En dat was het gewoon ook. Therapie én mindfulness. Want ik bleef bezig, ik bleef in beweging, ik moest erover nadenken. Ja, over naaien moet je nadenken. Plannen, denken welke stof je wil gebruiken, welk patroon je gaat gebruiken, hoe je de dingen ziet. En tijdens het naaien, en daar zit hem het hele mindfulness-idee, zit je enorm in het moment. Je hebt geen ruimte om na te denken over het verleden, te piekeren over de toekomst. Je bent bezig, en moet je concentreren. Want, vergis je niet, naaien is echt niet simpel. Nadenken, logisch redeneren, goed opletten, het hoort er allemaal bij.
En nog een belangrijke bij dat naaien: je maakt iets, je creëert iets. En dat geeft een erg goed gevoel.
Mijn tweede vorm van mindfulness is fotografie. Meer bepaald, erop uit trekken om foto’s te maken. Ik vertrek graag ’s morgens vroeg om de zonsopgang te fotograferen, het mooie licht, het blauwe uur, het gouden uur. Eerlijk, ik vertrek vaak ook met frisse tegenzin. Maar meestal kom ik na een kwartier, maximum een half uurtje, helemaal “in the zone” en ben ik vertrokken. Mijn ogen de kost geven, voor mij, opzij, achter mij kijken, altijd kijken om zo weinig mogelijk te missen. Meestal vertrek ik met het idee: ik loop een blokje om en kom dan weer naar huis, maar vaak ben ik uiteindelijk anderhalf tot twee uur weg, omdat ik nog eens “tot daar” wil, maar dan toch ook weer een eindje verder, en nog wat verder… Ik geniet daar enorm van, en ben alleen maar bezig met wat ik zie en met wat ik wil fotograferen. En dat is voor mij mindfulness.
Onze reizen met de camper zijn ook een complete “mindfull trip”. We laten het dagelijkse ritme van thuis los, en volgen het ritme van waar onze reis ons brengt. De bestemming is niet het belangrijkste, de reis is even belangrijk, of zelfs belangrijker. We rijden, we kijken naar wat we tegenkomen, we genieten van elkaars gezelschap en zeveren er vaak een eind op los, onze internet-gewoonten veranderen volledig, wij zijn de reis en de reis is van ons.
Herkenbaar? Of helemaal niet? Heb jij ook zo van die mindfull bezigheden?
Zeg het eens?