Na mijn blogbericht van gisteren over de wolkenluchten aan de garages van ons vroegere huis, wil ik toch nog eens terugkomen op het feit dat we al een jaar in Waarschoot wonen. Meer dan een jaar. We trokken hier provisorisch in op 24 januari 2022, verhuisden met een firma op 12 februari 2022, en sloten het Gentse hoofdstuk van ons leven officieel af begin april.
Tijd voor een evaluatie dus.
Wonen we hier graag? Ja! We zeggen het nog heel vaak tegen elkaar: we zitten hier toch goed hè.
Qua stijl is de woning niet helemaal mijn ding, maar we hebben er toch iets van weten te maken dat uitstraalt wie we zijn. Ik vond het wel grappig, vorige week kwam Milan hier ’s avonds binnen en zei meteen: amai, dat ziet er hier gezellig uit! De dag nadien zei mijn zus, die hier voor de eerste keer kwam, net hetzelfde. En wij vinden het dus ook gezellig.
Waar ik op mooie dagen echt enorm van kan genieten, is van het mooie licht dat hier binnenvalt. Tijdens het ochtendlijke gouden uur is er een heel mooie gloed.
Ik geniet van de foto’s die ik hier in en rond het huis kan maken. Zonsopgang, vanuit ons slaapkamerraam.
Waanzinnige wolkenformaties vanuit de tuin.
Maar ik hoef ook niet ver te gaan voor de mooiste foto’s, zoals deze met de kerktoren.
Of de vurige lucht de dag dat Otto geboren werd.
Nog geen kilometer stappen en ik sta al in de velden.
Na jaren geen planten in huis gehad te hebben, waarbij mijn zoon droogweg beweerde dat ik zelfs nog geen cactus in leven kon houden, bewijs ik nu het tegendeel. Er is nog maar één plant gesneuveld.
(toegegeven, de vijgenboom had de reddende, gouden handen van mijn ma nodig, maar nu floreert hij).
Mijn eigen ijsbloemetjes in mijn eigen tuin. Love it!
Van tuin gesproken, heerlijk als de meisjes met opa in het water kunnen spelen.
En dat ze kunnen buitenspelen als ze op logement komen.
We zijn de hele zomer thuis dit jaar, en ik heb er al zin in om het buiten gezellig te maken, zodat we veel buiten kunnen zijn.
Ik had in februari 2022 een lijstje gemaakt met de dingen die ik al dan niet zou missen. En ik moet zeggen, ik had het redelijk goed ingeschat. Vooral het lijstje met wat ik niet ging missen.
Wat ga ik niet missen
– met de vuilnisbakken door het huis: altijd ellendig. In de kou (alle deuren open), in de warmte (allemaal beestjes). Zalig om hier de vuilbakken in de garage te hebben en ze vandaar buiten te zetten.
– vertrekken met de fiets: zoveel rustiger van hieruit dan vanuit de stad.
– het leven/lawaai op straat ’s avonds en ’s nachts: mis ik ab-so-luut niet. Het is hier heerlijk stil ’s nachts, ook geen lawaai van wegen verderaf. En donker. Zalig.
– de parkeerproblemen (en het gevloek dienaangaande): iets waar we nog steeds van kunnen genieten. Gewoon de oprit oprijden. De garage vlakbij, niet op 300 meter afstand. Met de camper “op ons erf”, en niet staan zooien in een smalle straat waar ze je met ware doodsverachting op 10cm afstand voorbijsjezen. En waar iedereen je aanspreekt. Ook om te klagen dat je in de weg staat. Waar elke passerende hond binnen eens wil snuffelen. Laat me met rust!
– de trappen (40 naar het 2e verdiep. 15 extra naar het 3e verdiep. 12 naar de kelder): 15 treden naar boven hier. That’s it folks. Ik mis al die trappen absoluut niet.
Wat ik wel zou missen, had ik minder goed ingeschat.
Wat ga ik missen
– Het huis en de sfeer die het uitademt, de planken vloeren, de hoge plafonds, de oude deuren, het kacheltje: eerlijk gezegd, en ik vind het zelf ook wel vreemd, ik mis het huis niet echt. Ik had mijn tijd daar echt wel gehad.
– De nabijheid van de kinderen/kleinkinderen: valt eigenlijk ook nog mee, door de gemakkelijke verbinding. Op een half uurtje sta ik in Gent-Dampoort. 7 of 8 minuutjes langer naar Gent-Sint-Pieters.
– Gent en mijn favoriete buurten (Dampoort-Heirnis, Oude Dokken): eigenlijk, ook niet. Ik kom er ook nog vaak terug.
Het enige wat ik goed ingeschat had, was dat ik de Gentbrugse Meersen zou missen. En mijn vaste plekje daar om foto’s te gaan maken. Maar echt ver is het niet, natuurlijk.
Dus ja, een succes op alle fronten. We voelen ons hier allebei veel beter dan we de laatste jaren in Sint-Amandsberg deden. Dus nu voluit: Leven en Liefde aan de Lieve!
Laat een reactie achter bij petergreyphotographyReactie annuleren