Hoera! Na lang wachten is de Tour de France er eindelijk! Maar de eerste rit werd meteen ontsierd door ontelbare valpartijen door de regen en de wegen die daardoor omgevormd werden tot ijspiste. Het inspireerde me tot een lijstje valpartijen met de fiets van mezelf, die in mijn geheugen gegrift staan.
1.
De eerste memorabele keer was ik nog erg klein. Moet in deze periode geweest zijn, wellicht wat ouder eigenlijk.
Ik moet als kind vanaf mijn geboorte slecht gezien hebben, wat pas officieel opgemerkt werd tijdens het medisch onderzoek in het eerste leerjaar, dus toen ik een jaar of 6 was. Ervoor had ik wel de neiging om over vanalles te struikelen. In de straat waar ik als kind woonde, had je een voetpad met tegels, ernaast een strook aarde waarin boompjes stonden, de riool en dan de straat. Ik had de gewoonte om aan het begin van de straat het voetpad op te fietsen. Nu verzakte die aarde in die strook vaak, en was er hier en daar een serieus niveauverschil tussen dat strookje en het voetpad. Wat ik door mijn gebrek aan dieptezicht niet zag, en op een goeie keer ben ik daar dus keihard over gevallen. Tand door mijn lip, al wenend naar huis. Staat behoorlijk in mijn geheugen gegrift.
2.
Ik herinner het me als een verhaal van die hete zomer van 1976. Ik had toen al een bril, maar mijn zicht was nog goed genoeg om die niet altijd hoeven te dragen.
Het was dus heel warm, mijn bril bedampte van het zweet, dus ik droeg die niet tijdens het fietsen. Ik reed na school met de fiets naar huis, en ben gewoon aan volle snelheid recht tegen een stilstaande auto gereden. Achteraf vertelde ik het aan mijn ma als “het was een witte straat, en een witte auto, en ik had die niet gezienâ€, en zij lag in een deuk. Gemeen! Zo’n typisch Vlaamsche betonbaan, weetjewel, witte baan? Witte auto? Pataat! De eigenaar van de auto had lawaai gehoord, liep naar buiten, keek of zijn auto beschadigd was en negeerde mij compleet. Ik fietste verder naar huis, sukkelend om vooruit te geraken met een scheef stuur. Ook gemeen!
3.
De val met de meest verregaande gevolgen.
Milan zat in de kleuterschool, en ze belden dat hij zijn zwemzak niet mee had, en of ik die nog effe wilde komen brengen. Zucht, geen probleem. Het was putje winter, en wat ik niet doorhad, was dat het tijdens mijn ritje (school was niet ver, 1km) was beginnen ijzelen. Aan school moet ik een borduur op om op het fietspad te komen, en daar ben ik dus op de beijzelde oneffen ondergrond keihard onderuit gegaan. Knal op mijn zij, ik voelde mijn hoofd lichtjes tegen de grond tikken maar niet erg (gelukkig, want een fietshelm had ik niet op). Verder gestapt, en ook naar huis gestapt, want het lag enorm glad. Onderweg heb ik nog mensen tegen de grond zien gaan. Verregaande gevolgen, omdat die val ervoor gezorgd heeft dat ik daarna nooit meer zo vlot en zelfzeker gefietst heb als voor de val. Veel onzekerder, al helemaal op plaatsen waar de fietsomstandigheden wat moeilijker zijn. Meestal ga ik onbewust mijn stuur veel te krampachtig vasthouden.
4.
Ergens in 2016 of zo ben ik ook nog eens onderuitgegaan met mijn fiets op het Antwerpenplein. Daar waar de rode pijl staat. Op het plein achter de buskotjes wel dus.
Het plein was (half) heraangelegd, en er liggen lage stenen tussen de parkeerplaatsen en het voetpad/fietspad. De eerste keer dat ik van het plein op het fietspad rijd, tussen die stenen, denk ik dat ik er makkelijk door kan, maar niet dus, ik blijf met mijn pedaal haken achter zo’n steen. En dan ga ik zoals in een vertraagde film heel traagjes onderuit. Heel traag, maar ik kan het niet tegenhouden en ik val, en mijn fiets valt op mij. Nu is het Antwerpenplein (Dampuurte, anyone) een druk plein, dus al snel komen een paar mensen helpen om me vanonder mijn fiets te vissen, het stof van mijn kleren te kloppen en te vragen of ik OK ben. Dat ben ik, en ik schaam me dood dus ik maak me zo snel mogelijk uit de voeten. Op het werk aangekomen, stuik ik in een hoopje en zit ik van miserie een kwartierlang te bleiten.
5.
Sedert een kleine 2 jaar rij ik met een racefiets, een heerlijke Trek Domane. Het fietsen op een racefiets was een leerproces, maar ik merk dat ik me er de laatste tijd steeds beter mee uit de slag trek, en steeds vlotter fiets en bijvoorbeeld ook door de bochten ga. Klikpedalen heb ik niet, dus van de traditionele klikpedaal-valpartijen blijf ik voorlopig gespaard. Het op- en afstappen blijft een beetje van een uitdaging, daar geraak ik maar niet vanaf. Ik ken en pas de truc toe waarbij je de fiets wat schuin legt en je dus je been minder hoog de lucht in moet zwieren. Maar het is nog steeds hoog genoeg om pijn te hebben (door mijn scheve rug/scheef bekken, vermoed ik), en het blijft een beetje van een uitdaging. Nu ben ik een mens die nogal slecht presteert onder druk, en als er iemand staat toe te kijken, dan word ik daar helemaal zenuwachtig van, en loopt het op- en afstijgen al eens fout. Deze hele inleiding om te vertellen dat ik eens van plan was om te stoppen aan de Berlindekapel in Laarne, daar is een bankje en daar wilde ik wat rusten (we hebben het over de pre-corona-tijd, nu doe ik dat niet).
Nu zat daar toch wel een meneer op dat bankje zeker. Ik dus aaaargh en oei en shit, ik probeer aan de andere kant van het pleintje voor de kapel van mijn fiets te stappen, dat mislukt grandioos en ik ga voor de ogen van de meneer tegen de grond. Tof, echt waar. Overeind gekrabbeld, en gelukkig vertrok de mens kort daarna zodat ik mijn beschadigd ego wat kon likken. Want voor de rest was er weinig schade.
En nu wil ik jullie wilde valverhalen lezen!
Zeg het eens?