Bij Matroos Beek zag ik een blogpost met een mooie titel: Het oneindige plan. Het bleek een stapelgedicht te zijn.
Definitie: Haal zoveel boeken uit de kast als je wilt en ga dan stapelen in een volgorde waarvan jij vindt dat de woorden elkaar mooi opvolgen, zoals in een gedicht.
Ik vond het een erg leuk idee, en beloofde het ook eens te doen. En ik zag dat ik de enige niet was die het een leuk idee vond, ook Liesbeth en djaktief gingen ermee aan de slag.
Nu ben ik heel grote en grove kuis aan het houden in mijn boekenkast. Waarom nu, dat lees je hier binnenkort wel eens. Waarom in het algemeen, dat vertel ik nu al: we hebben een muur vol goed gevulde boekenkasten staan. Nu lees ik al jarenlang geen papieren boeken meer, en groeit die boekenvoorraad nauwelijks nog aan. Die boeken blijven ook onaangeroerd, en zijn vooral een grote stofvanger geworden. Ik lees geen papieren boeken meer omdat mijn heel slechte ogen (dioptrie –12 ongeveer, gecombineerd met astigmatisme, een lui oog en zwarte vlekken) veel meer baat hebben bij het lezen met een e-reader. Conclusie: er moet een pak boeken het huis uit.
En die grote en grove kuis leverde inspiratie op, om twee keer zo’n gedicht te maken. Eén keer met boeken die onverbiddelijk het huis uit gaan. Eén keer met boeken die ik ga houden. En eigenlijk, als ik erover nadenk, is er kans dat ik nog eens eentje doe met Engelstalige titels ook.
Herinner mij
De vrouw op de foto
Het bloedend hart
In de ban van de hemel
Goud
Lelieblank, scharlakenrood
Vuurvast
De stad van de wilde goden
Het huis waar jij van hield
Blauwe maandagen
Twee meisjes in het blauw
Veren kransen
En de liefde
Van oude mensen
De helaasheid der dingen
Laat een reactie achter bij Matroos BeekReactie annuleren