Zeswoordverhaal. Een tweewekelijkse zeswoordverhaal-met-beeld-schrijfuitdaging van Doldriest.
Het nieuwe woord: isolatie.
Isolatie. Heel toepasselijk in deze dagen van corona. Dat was de bedoeling, uiteraard. Isolatie, in al z’n mogelijke vormen. Of separatie. Of quarantaine. Ik ga voor die laatste, toepasselijke. Ik heb geen foto’s van mondmaskertjes en dokters en wat weet ik al, die passen bij de huidige corona-tijden. Maar ik heb wel foto’s van anderhalf jaar geleden, toen Pipa geboren werd.
Het kleine meisje werd 2 maanden te vroeg geboren, woog 1200 gram, en belandde uiteraard in een couveuse. Dat lijkt ook behoorlijk op quarantaine, als je het mij vraagt. Zeer beperkt bezoek, strikte hygiรซne-voorschriften. Kangoeroeรซn met mama en papa.
Maar voor de rest: een leven achter glas. In het verwarmde bakje, maar ook achter het glas van de deur van de afdeling neonatologie.
Broertjes en zusjes mogen niet binnen op de afdeling, wegens teveel risico’s op allerlei bacteriรซn, infecties en virussen. Dus zij moeten ook van ver naar de nieuwe baby kijken.
Ik vond altijd dat Lili daar heel flink mee omging. Ik heb haar nooit scรจnes weten maken, ze was altijd enthousiast om eens langs te gaan, maakte nooit trammelant dat ze niet bij mama mocht, of dat mama de baby vast had. Toen Pipa van de laatste buisjes verlost was (de allerlaatste was de voedingssonde), kon Janna haar ook al eens meenemen tot aan de deur, zodat Lili eens van dichterbij kon kijken. En dan ontstonden er conversaties achter glas, in quarantaine. Op deze foto kijkt Lili bedenkelijk, maar over het algemeen was ze vrolijk en kon ze mama ook opfleuren met haar zonnige aanwezigheid.
Deze foto vertelt een verhaal, vind ik. Je kan kijken en je ziet steeds andere dingen.
Moederliefde in quarantaine, kinderliefde achter glas.
Laat een reactie achter bij ViefReactie annuleren