Satur9 fietst: Kamperland, Zeeland

We brachten een weekend door bij mijn ma en Herman in Zeeland, die daar een huisje gehuurd hadden. Omdat het daar zo mooi is, wil ik hier wat foto’s delen.

We waren gelogeerd in Kamperland. Wat niets met campers te maken heeft (hoewel er wel camperplaatsen zijn, een heel grote zelfs), maar het dorp heet gewoon Kamperland en maakt deel uit van Noord-Beveland (dorp en eiland). Voor ons was het 85 kilometer rijden naar dit eiland, echt niet ver om zoveel moois te zien.

In het doorrijden reden we de Oosterscheldekering (Neeltje Jans) al eens op en af. We hebben iets voor water en bruggen, en of het daar mooi is!

Na onze aankomst gespten we onze fietsschoenen onder, en maakten we een kort verkennend tochtje, opnieuw naar Neeltje Jans. We reden tot even voor het midden van de constructie van de Oosterscheldekering. Wind mee ging dat lekker, wind tegen waren er toch al fikse zijdelingse windstoten waar ik wat nerveus van werd.

De bedoeling was op zaterdag een grote fietstocht te maken, maar daar stak de wind een stokje voor. 6 beaufort is behoorlijk harde wind, en fietsen was niet veilig. Die dag hebben we maar een handvol moedigen (of eerder: idioten) op de fiets gezien. Onze lange fietstocht werd vervangen door een wandeltocht langs het Veerse Meer en door natuurgebied De Schotsman. Het begin was even vechten tegen en wennen aan de wind, en koud was het ook, maar het werd een mooie wandeling.

Het water was erg woelig.

Soms liepen we wat beschut tegen de wind, en als het zonnetje daarbij ook nog scheen, werd het zelfs aangenaam.

Maar de wind wilde niet wijken.

De namiddag brachten we in de zetel door. ‘s Avonds werd er uithuizig gegeten.

De bedoeling was op zondag rond 10u huiswaarts te vertrekken, maar het weer was beter, en we mochten nog blijven om toch nog een eindje te fietsen en ter plekke naar de laatste voorjaarsklassieker te kijken.

Meneertje Mertens maakte een grote rit rond het eiland, ik een kleintje. Ondanks het feit dat we onderweg eens goed natgeregend werden, hebben we er heel hard van genoten. Het weidse landschap, de verre einders, het vele water, de eenzaamheid. Soms voelde ik mij een heel klein miertje in een heel grote vlakte.