Ik heb nogal uitgesproken meningen wat muziek betreft. Ik kan zeer uitermate dol op iets zijn (er zijn periodes dat ik eenzelfde CD uitentreure draai), en daar ook helemaal vol van zijn.
Daartegenover staat dat ik muziek kan haten met passie. En dat ik mijn mening daarover met graagte verkondig. Sommige artiesten kan ik écht niet hebben. En daar zal ik nu eens een paar voorbeelden van geven. Songs I hate with a passion. Here we go!
Op één met stip: Phil Collins. Mannekes mannekes, wat haat ik dat ventje. Mamaaaaah! En bij uitbreiding alles van Genesis met hem. Rukker! Ik heb er zelfs niets substantiëlers over te melden dan scheldwoorden. Gna!
A close second: Bryan Adams. Ooit vond ik ‘m wel goed, zo ooit, heel lang geleden, in de tijd van Run to You. Maar alles daarna, jongens toch. Summer of 69, zum kotzen. Everything I do… yuckie. Mediocriteit ten top.
Chris De burgh, Lady in Red. Snik. Snotter, Waaaaaaah. Zo’n zaagnummer.
Alanis Morissette. Hier ten huize wordt steeds naar haar gerefereerd als Analis. Trut. Brulboei. Leer eens zingen kind.
Dire Straits. De geïncarneerde saaiheid. Boring! Skip!
Zo, ik zal het bij 5 houden. Er is meer, veel meer. Maar genoeg negativiteit en slechte muziek voor vandaag!

Laat een reactie achter bij Bruno LowagieReactie annuleren