Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Meneertje Mertens is thuis. Hoera! Het dagboek van de stamceltransplantatie hoeft niet meer, waar nodig schrijf ik nog een aparte update maar voorlopig past de verdere evolutie hier. Eten werd de laatste dagen in het ziekenhuis echt een probleem. Gebrek aan eetlust, veranderde/verdwenen smaak en reuk, en eten dat hij niet lekker vindt. Daar gaan we thuis iets aan doen. Slaatjes smaken hem, dus doen we dat. Voor hem zonder aardappeltjes, alles wat koolhydraten is, wordt droog en korrelig in zijn mond en blijft overal plakken. Wel kip (proteïnen, moeten we veel hebben), komkommer en tomaat van de overburen, en wat kleine prullen als kaas, olijven (voor mij, niet voor hem) en zo. En wat mayonaise.
Mooie wolken ’s avonds. Wat evolueerde in een mooie zonsondergang, maar die heb ik niet gezien.
We kregen echt wel veel kleine komkommertjes van de overburen, en ik maak komkommersoep. Met look en Griekse yoghurt, en een overschotje eiermie. En ik word er zowaar lyrisch van hoe lekker die soep is. Maat, niet normaal! Smek.
Maandag, eerste controle in het ziekenhuis. In het Sint-Lucas, en dat voelt na die maand UZ Gent bijna als thuiskomen.
Echt content dat we hier weer zijn.
Het is toch weer een lange namiddag. Bloed prikken (met akkefietje doordat hij geen afspraak had in het labo en er toch gewoon bloed geprikt moest worden i.p.v. via de centrale katheter te werken), wachten op resultaten, wachten op bloedplaatjes. Die bloedplaatjes van hem staan nog steeds veel te laag namelijk. Daarna kunnen we naar huis. Met Sjoerd van het niet-dringend ziekenvervoer.
Ik heb vierkantjes gebreid voor een dekentje (ja, ook bij 35 graden hitte, ik weet het, goed zot), maar het aan elkaar naaien van die vierkantjes (in verschillende kleuren, dit is er maar eentje van) zit ik uit te stellen. Ik zie er tegenop. Ondertussen heb ik er al twee aan elkaar gehaakt, haha.
Alweer eten! Zelfgemaakte banaan-havermoutpannenkoekjes, een schep Griekse yoghurt, een schepje confituur. Lekker!
Woensdag fiets ik naar de huisdokter. Ik val bijna om van verbazing bij het zien van dit gazon (en er zijn er zo nog een paar). Ik stop voor een paar foto’s. Fake? Gesproeid? Sproeiers onder de grond? Dit ziet er echt niet normaal uit. Zeker als je de afwisseling ziet tussen dit soort gazons en de verdorde gazons. Ik zou mij eerlijk gezegd schamen hierom. Maar goed. Ik heb duidelijk niet zoveel geld als de mensen die hier wonen.
Het ochtendlijke fietsritje is zalig, in het terugkeren rij ik nog een eindje om.
In de late namiddag kijken we nu vaak naar Vive le Vélo van de afgelopen weken. In één van de afleveringen besef ik na een half uur of zo dat ik de plek herken waar ze voor de uitzending hun tenten opgeslagen hebben. Dat Mariabeeld! Wij zagen dat toch al eens? En dan gaan de hersenen malen. Waar? Wanneer? Hoe kan ik dat terugvinden? Via mijn blog lukt dat vrij snel, ik ben opgetogen. Een plek waar we in 2024 toevallig belandden, in de omgeving van het kasteel van Belvoir. We vonden het er prachtig, en willen wel eens terugkomen, het was er zo mooi! Het was ergens in het hol van Pluto ook, hoe zot is dat niet dat ze daar met Vive le Vélo ook belanden! De voet van het Mariabeeld is ondertussen hersteld. Klik op de link en scroll naar dag 2 van het verslag, dan kan je nog eens kijken hoe mooi het daar is.
Donderdag, opnieuw controle in het ziekenhuis. Deze keer alleen wachten op de resultaten van het bloedonderzoek, en daarna een inspuiting Nplate om de groei van de bloedplaatjes te stimuleren. Geen transfusie, de bloedplaatjes zijn duidelijk aan het aangroeien.
Uitzicht van de dag:
Tijdens het wachten probeer ik het boek van Matroos Beek nog eens te fotograferen. Beetje moeilijk, want ik wil de bladwijzer die ik van Lili kreeg, persé op de foto hebben.
En dat was het voor deze week. De mooie zonsondergang van vrijdagavond gebruik ik als omslagfoto voor dit blogbericht. Meneertje Mertens is heel vermoeid, maar het fijne is wel dat hij zich elke dag een beetje beter voelt. Niet spectaculair, maar stapje per stapje.
Zeg het eens?