Vrijdag en zaterdag kunnen we spreken van een dip in de moraal. Omdat de diarree blijft, en zaterdag koorts opduikt. Zaterdagavond wordt breedspectrum antibiotica toegediend om de koorts te bestrijden. En krijgt hij ook bloedplaatjes. Dat wordt zo’n beetje een constante de komende tijd. Meneertje Mertens voelt zich helemaal niet lekker.
De afgelopen week heb ik dagelijks wat nota’s en trefwoorden bijgehouden, als ik dat niet doe, wordt het een warboel in mijn hoofd en weet ik niet meer wat er wanneer gebeurd is.
Zondag 19 juli. Omdat het labo ook in het weekend werkt, wordt vrij snel de boosdoener, een bacterie in zijn bloed gevonden, en wordt nu ook gericht antibiotica toegediend. Hij voelt zich beter, een beetje high zelfs, en de moraal wordt ook weer wat beter. Dat doet goed.
Hij ligt in beschermende isolatie, met mondmaskerplicht voor mij. Het voelt een beetje aan als corona-revisited.
Maandag 20 juli. Meneertje Mertens voelt zich goed en is opgewekt. Ik breng een bezoekje in de voormiddag, en voel me zo’n beetje de goede fee met een rugzak vol goodies. Fris gewassen kleren, appels, een stick voor de lippen… De dokter en kine zijn al geweest. Als middageten zijn er vogelnestjes. ik opperde op voorhand dat je daar niet veel kan aan mispeuteren maar toch: hij vindt ze niet te vreten. In de namiddag krijgt hij nog bloedplaatjes en wordt de antibiotica weer afgebouwd naar één soort. De dokter spreekt van een heel positief verloop van de behandeling. Hij probeert een appeltje te eten maar dat lukt niet: het piekt in zijn mond en het knabbelen doet pijn. Hij houdt weer vocht vast, en krijgt nog diuretica toegediend.
Dinsdag 21 juli. Het is leuk wakker worden met veel ambiance onder de verpleegkundigen. De dokter zegt dat alles volgens plan gaat. Alle waarden staan op 0 maar het beenmerg moet nog beginnen werken. Hij doet zijn best om te eten, maar de eetlust is compleet weg en hij gaat wat voeding bij krijgen. Ik ben thuis, we doen veel babbeltjes door middel van videobellen. Gelukkig kunnen we nog wat lachen…
… en hij ziet het leven nog altijd door een roze bril.
Woensdag 23 juli. Redelijk goeie dag. De diarree begint te verminderen, eindelijk. Eten blijft lastig maar hij zet door waar het kan, de grens ligt bij moeten wurgen van wat hij ziet of in zijn mond steekt. Hij is erg vermoeid en gaat vroeg slapen. De witte bloedcellen staan nog steeds op 0, en extra bloedplaatjes zijn nog steeds van de partij.
Donderdag 24 juli. Er staat ondertussen een hometrainer in de kamer. Hij doet een poging tot fietsen: lastig! En na drie minuten moet hij zich gewonnen geven. Uiteindelijk merkt de kinesiste die later langskomt, op dat die hometrainer veel te zwaar ingesteld was, en een aangepast ritje gaat weer vlotter. Het is weer een mottige dag. De diarree betert een beetje maar het gebrek aan eetlust blijft, eten staat hem tegen. Hij is vermoeid, wittekes, flapjes, krijgt bloedplaatjes en extra zuurstof, en daarbovenop nog extra magnesiumsulfaat en kalium.
Vrijdag 25 juli. De dag begint gewoon slecht. Hij moet wurgen en kokhalzen bij de gedachte aan eten, heeft toch wat ontbijt gegeten en krijgt een maaltijdvervangende shake (dat heeft toch nog de voorkeur boven sondevoeding). Er worden opnieuw bloedplaatjes toegediend, en er zijn nog steeds geen witte bloedcellen te bespeuren. De kinesiste vindt dat hij het goed doet. De dokter hoopt op de start van de witte bloedcellen in het weekend of maandag, maar alles verloopt nog altijd goed, het wordt mentaal wel heel zwaar.
Zaterdag 26 juli. Rinse, lather, repeat. Slecht gevoel, geen eetlust tot wurgen toe, poging tot eten, maaltijdvervangende shake, bloedplaatjes, geen witte bloedcellen. Gelukkig is er in de namiddag de Tour de France om ons wat af te leiden.
En dat geldt voor zowat de hele afdeling. Op de gang ruik ik dat er weer een SCT gaande is (vieze tomatenpuree!). De dokter van wacht komt in de namiddag langs: zijn temperatuur is weer gestegen naar 38, de antibiotica is al gewisseld, ze hoort wat gekraak in de longen en er wordt een longfoto gemaakt. Indien nodig volgt er nog een scan. De moraal is al niet schitterend, dit helpt ook niet echt mee.
Maar we vergeten ons motto niet uit het oog: alles komt goed!
Zeg het eens?