Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Een week met weinig foto’s. Waarin de foto’s van eten naar mijn gevoel domineren, haha.
Zaterdag. Mooi weer. We installeren ons buiten, en voor Meneertje Mertens mag je dat letterlijk nemen. Hij haalt er zijn laptop, de mobiele zonnepanelen van de camper en de draagbare batterij bij. En dan is hij content, met een brede smile.
Ik maak foto’s van wat groeit in onze tuin. Zoals de klaprozen.
En de knoppen van klaprozen.
Donkere akelei. Mooi bloempje vind ik dat.
Zondag. Ontbijt buiten. Ja, croissantje smeren is serious business.
Maandag krijg ik foto’s van Alice in een heerlijk zomerjurkje dat ik maakte voor Lili en/of Pipa. Altijd leuk om zien dat die kleertjes graag gebruikt worden.
Dinsdag is een drukke dag. Jens gaat met onze auto naar de keuring, en die zeilt er probleemloos door, hoera! Daarna gaan we eindelijk nog eens op stap met de camper. Voor de bareel in Waarschoot.
We gaan lozen bij Vanomobil, rijden we naar car- en truckwash Vroman en gaan iets eten.
En daarna gaat het naar DD Mobilhomes… om onze camper in te leveren. Yep, we hebben hem verkocht.
Haha, dat had je niet verwacht zeker! Maaaaaaaar…
… we hebben een andere gekocht. De “oude” wordt verkocht, en we zijn aan het wachten op de nieuwe. Met de “oude” reden we niet meer, want we zaten aan 45.000 km (oeps) en als we daarboven gingen, zou de verkoopprijs weer een eind zakken.
Waarom een nieuwe? Wel. We hadden (door corona) lang moeten wachten op onze eerste camper, en ergens tijdens dat wachten zijn we ook geswitcht van model, omdat het door ons gewenste nog veel langer niet geproduceerd zou worden. Wat resulteerde in een camper die niet hélemaal was zoals we hem wensten, zo waren douche en toilet + lavabo in dezelfde ruimte, terwijl we die liever gescheiden hadden gezien. Er waren nog wel wat dingen die mij/ons stoorden, zoals bijvoorbeeld dat ik niet kon rechtstaan in het slaapcompartiment. Ik kon er maar niet aan wennen, en Meneertje Mertens zei iedere keer “KNOTS” toen ik met mijn hoofd botste. Tegen de omkasting van het dakluik botsen was toch iets pijnlijker. Ahum. In ieder geval.
Ergens in de zomer van vorig jaar lazen we over een nieuwe LMC Cruiser. De cruiser 2.0, zo leek het wel. Met alles wat we wilden en nog veel meer. Hoger slaapcompartiment. We kunnen douche en toilet in aparte ruimtes hebben. En verder had LMC voor deze camper ook naar de klanten/reizigers geluisterd, en is er bijvoorbeeld een compressorkoelkast, vloerverwarming en nog veel meer extra dingen.
Het idee om na 4 jaar onze camper te vervangen zwierf al langer door mijn hoofd, maar ineens dacht ik: waarom vervangen we hem niet meteen. Dan krijgen we nog een deftig bedrag voor de “oude”, en hebben we de camper van onze dromen. Meneertje Mertens verklaarde mij eerst gek. Normaal is hij het die dit soort geschifte voorstellen doet, waarna ik op de rem ga staan. Nu was het omgekeerd. Maar na enig nadenken en discussiëren… natuurlijk zouden we ervoor gaan.
We zaten toen al lang en breed in de periode van de gezondheidsproblemen van Meneertje Mertens, en ik heb me wel afgevraagd of ik niet compleet onnozel was. Gaan we er ooit nog mee kunnen rijden? Is het een verantwoorde aankoop? Wat als? Als? Als?
De boom in met als. De deal werd bezegeld, we gingen nog een laatste keer op reis in januari, en daarna moest ie blijven staan want ja 45.000 km. We maakten hem op het gemakje leeg, Meneertje Mertens poetste het interieur, sommige dingen werden in de vroegere staat hersteld, we tankten nog net voor de dieselprijzen de lucht inschoten en daarna, tja, wachten. Het zou maart/april worden. Ondertussen is het al juni en misschien nog later voor we de nieuwe zullen hebben.
Met dat we nu een periode hebben dat Meneertje Mertens zich goed voelt, zijn we hem gaan afzetten bij DD Mobilhomes. Dan is dat luik van de logistiek hierachter al opgelost. Jens reed mee, en bracht ons naar huis. En nu is het plekje naast het huis waar de camper stond, helemaal leeg. Behalve het onkruid.
Dag, lieve Momo! Hopelijk krijg je nieuwe eigenaars die even blij zijn met hun trouw beestje als wij.
Woensdag: op naar het ziekenhuis voor chemo 6. Een eenpersoonskamer is geen probleem deze keer. De traditionele foto met beertje.
Daarna is het gedaan met foto’s in het ziekenhuis: we mogen weer naar huis. Ja, wat we (ik in ieder geval toch) niet verwacht hadden: de chemo wordt nog eens uitgesteld, de bloedwaarden zijn nog niet goed. De bloedplaatjes groeien aan, maar traag. Zouden ze de chemo nu toedienen, dan zou Meneertje Mertens achteraf te ziek zijn. Tja, weer naar huis dus. Dit gaat wel impact hebben op de timing van wat volgt. Maar volgende keer gaat de chemokuur sowieso door, dat weten we nu al.
Donderdag is er eindelijk eens een beetje moed om de bloemenfoto’s van de kleinkinderen samen te hangen. Leuk hè.
We eten weer buiten, een soort “deconstructed hamburger”. Lekker.
En ik krijg nog wolletjes geleverd. Goed zot? Kweenie, ik heb alleen zin in dekentjes breien dezer dagen.
Het voelt nog steeds als vakantie, die uitstel van de chemo, ook al weten we dat de rest van de behandeling weer wat later zal zijn. Het (te) mooie weer zal er wel voor iets tussen zitten. Hebben jullie genoten van het zonnetje?
Zeg het eens?