Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Zondag gaan we nog eens uit eten. Kopietje van de keer ervoor, en vermoedelijk stonk ik dagen erna nog naar look.
Dit kleine beertje wacht met ongeduld op het warmere weer. (foto van Alice door Sara)
We hadden drie rustige dagen, maar dinsdag is het afgelopen. Naar het Sint-Lucas voor een tandcontrole voor Meneertje Mertens (all clear), koffietje in de bistro (ik dacht er maar aan een foto te maken toen alles al op was).
Daarna eten we nog in de bistro, waarna we naar het Jan Palfijn moeten, steunzolen ophalen voor mijn recalcitrante onderdanen. Loopt niet van een leien dakje. De meneer twee weken geleden zei tussen 13 en 17u. Bleek het nu een mevrouw te zijn die tussen 14 en 16u daar was. Zucht. Nog overwogen om naar huis te gaan en later eens terug te komen, maar dat is ook onnozel, extra uur gewacht dan maar.
Woensdag, start van chemo 6. Alles netjes geregeld, ik zou bij Janna gaan slapen en op donderdag dan even van dienst kunnen zijn om op Suzi te passen, terwijl Janna naar de tandarts ging.
Bij vertrek thuis nog een foto gemaakt van de wild bloeiende haagliguster. Dat ding is niet mijn grootste vriend, maar als hij zo bloeit, dan kan ik er wel mee leven.
De traditionele foto met beertje.
Tot onze miserie is het een kamer voor 2 personen, de hele afdeling ligt propvol. En die kamers zijn echt klein. Zetel, bed, tafeltje, tafeltje, bed, zetel. Alles tegen elkaar, je kan er zelfs het tafeltje niet goed draaien. Ik steek mijn duim eens tussen bed en armleuning van de zetel, ik zweer het nu: dat doet pijn. Zucht.
Uitzicht van de dag. Het wachten duurt lang, het lijkt zelfs een beetje alsof ze ons vergeten zijn. Marie de begeleidingsverpleegkundige komt eens langs, maar voor de rest zien we de hele voormiddag niemand. Tot de dokter komt binnengevallen: ge moogt naar huis. Qué? Dat we naar huis mogen. De bloedwaarden van Meneertje Mertens zijn niet goed, en de chemo is aan de vroege kant gepland, dus wordt het zaakje uitgesteld. Naar volgende week. OK dan!
Eigenlijk hebben we met dat soort dingen weinig moeite. Het lijkt alsof we een weekje vakantie krijgen, al helemaal omdat het mooi weer wordt.
Als we thuiskomen, wacht aan de voordeur een pak op ons.
Cadeautje van de zus van Meneertje Mertens, een doos vol gezonde sapjes. En chocolaatjes, hehe.
Daarvan maken we de dag nadien al meteen gebruik bij een ontbijt vol zomer- en vakantievibes.
In de namiddag gaan we nog naar de Fotoschuur zodat Janna zonder Suzi naar de tandarts kan. Wat is het toch een schatje hè.
Zeg het eens?