Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Het weekend bestaat uit rust, energie bijtanken voor de komende drukke week. Voor moederdag doen we niks speciaals. Lies komt langs met een voorraad zelfgemaakt eten voor de diepvries, zodat we de komende tijd toch altijd iets huisgemaakts hebben om op terug te vallen. Ze brengt ook een boeketje bloemen mee, de lieverd.
Maandag is ziekenhuisdag. Op het programma, het tellen van de stamcellen (morgen komt er een bericht over chemokuur 5 en alles wat daarrond gebeurde). Daarvoor moeten we naar de dagkliniek in het UZ Gent. Daar vertel ik morgen meer over, hier alleen wat foto’s van dingen die me opvallen. Zoals deze heel mooie tekst aan de muur.
Alle Gentse ziekenhuizen zijn blijkbaar trots op Gent.
En deze vond ik ook wel grappig. En héél juist.
Dinsdag verorberen we een eerste portie thuisbereide vol-au-vent, yep, het eten met het hartje is weer van de partij, en het is me-ga-lek-ker.
Woensdag is het weer ziekenhuisdag. Sfeerbeeldje van de centrale balie.
Yep, Meneertje Mertens kan ook boos kijken.
Wat hij meteen compenseert met een glimlach.
De feestelijkheden vinden deze keer plaats op de afdeling nierdialyse. Het is hier veel rustiger, het personeel is vriendelijk, Meneertje Mertens krijgt een kamer apart, een kamer waar kinderen slapen. Zijn uitzicht.
Wel grappig dat de voorbereidingen voor een stamceltransplantatie worden uitgevoerd in een kamer met affiche van een tentoonstelling in het STAM. (Stadsmuseum Gent)
Leslie! Een vuurtoren!
Soms zetten we de dingen wel een beetje naar onze hand.
Om bij de afdeling nierdialyse te geraken, deden we vanmorgen een grote omweg langs buiten. Als we nu de bordjes uitgang volgen, blijken we na veel gangen aan Ingang 12 te belanden. Huh? Onderweg lopen we in ieder geval door een gang met knappe foto’s op het plafond. Allemaal verschillende bossen op verschillende plekken in de wereld. Mooi!
Ik heb mezelf al beloofd dat we echt wel eens naar de camping in het Bois de Boulogne gaan om wat in Parijs rond te struinen.
Janna verzorgt het vervoer, en thuis mag ik deze kleine cutie op schoot.
Donderdagavond moet Meneertje Mertens weer binnen, deze keer ook voor een overnachting. Milan brengt hem, ik slaap thuis. Vrijdagochtend zie ik mooie foto’s opduiken op de gedeelde foto’s van Meneertje Mertens. Ik denk dat hij niet veel geslapen heeft.
’s Ochtends ga ik met trein en tram naar het UZ. Een tocht die me niet helemaal goed bekomt, het Sint-Pietersstation is een doolhof. Zou het moeilijk zijn, beste NMBS, om daar gewoon grote spandoeken te hangen met -> Centrum en <- Sint-Denijslaan? Idem voor de perrons van De Lijn, djeezes, ik sta maar wat aan te klungelen, mis een trapje en kukel een vijftiental centimeter onverwacht naar beneden, sta op het verkeerde perron, maar slaag er uiteindelijk in om de tram naar het UZ te nemen. Waar je dan óók nog rond moet door de werken. Gelukkig heb ik nu de redelijk correcte route naar de afdeling nierdialyse. Maar het is een aanslag op mijn voeten.
Eens aangekomen op de afdeling mag ik niet meteen naar Meneertje Mertens, ze zijn de infuzen aan het aanleggen en doen dat liever ongestoord. Ondertussen kan ik in de keuken van de afdeling een intrigerend kunstwerk bewonderen.
Wat volgt is een lange, lange, lawaaierige, zware, lastige dag. Deze machine maakt onwaarschijnlijk veel lawaai, en Meneertje Mertens heeft het enorm lastig door de pijn aan zijn rechterarm.
Het is al bijna zes uur als we terug naar zijn kamer gaan. Met dit uitzicht.
Hij krijgt nog iets te eten, probeert nog wat te bekomen, en we vragen ons af hoe lang dit ding er al zou hangen. Progressieve spelling begot.
Tegen acht uur, na nog een portie bloedplaatjes, mag het laatste infuus eruit, en wordt de laatste pleister verwijderd. Het is een grappige.
Milan brengt ons naar huis, waar we de komende dagen vooral gaan… rusten!!
Zeg het eens?