Week in beeld – week 18

Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.

Zaterdagochtend word ik wakker in de studio van de Fotoschuur. Meneertje Mertens is in het ziekenhuis. Niet echt goed geslapen, 3 keer moeten opstaan om te gaan plassen (too much information?) maar dan toch in bed gelegen tot na 8u.

Pipa vroeg of ik haar naar de balletles wilde brengen, natuurlijk, graag zelfs. Had ik meteen mijn ochtendwandelingetje. Is ze niet schattig?

Kleine zus is ook schattig natuurlijk.

Lieve Lili is stekezot van dat kleine zusje.

Suzi is vandaag 3 maanden. Tijd voor foto’s dus.

Ik heb genoten van een dagje kleinkinderen, genoten van de babyvitamientjes. Ziet dat handje op mijn arm. (beide foto’s door Mevrouw de Fotoschuur, uiteraard) (op de omslagfoto zie je Suzi haar voetjes en mijn handen, foto ook door Mevrouw de Fotoschuur, uiteraard)

Lili heeft een slaapfeestje voor haar verjaardag ’s avonds, dus ga ik in de namiddag op mijn gemakje naar huis. Met het treintje, dat was toch wel al een hele tijd geleden nu.

’s Avonds onweert het stevig, dit was maar een voorzichtige inleiding.

Zondagochtend doet het licht in de badkamer het niet. Hm. Voor de rest werkt alles boven. In de garage ook geen licht. Een zekering gesprongen, oeps. Moet altijd als je alleen thuis bent natuurlijk.

Meneertje Mertens krijgt vandaag zijn laatste dosis chemo, stuurt me een foto van het zondagse eten in het ziekenhuis, en komt na de middag naar huis.

Deze week hebben we twee maal per dag een thuisverpleegkundige aan huis voor injecties voor Meneertje Mertens, ter voorbereiding van de afname van stamcellen voor de stamceltransplantatie. Maar daar heb ik het later nog wel over.

No rest for the wicked: maandag afspraak op orthopedie in het Jan Palfijn ziekenhuis. Voor mij.

Een impressie van de wachtzaal. Het is daar trouwens best wel ambiance: de zitbanken kraken heel luid en gelukkig vindt iedereen dat grappig. En de verpleegster die de namen afroept van wie als volgende bij de dokter moet, is nogal ongeduldig. Heel ongeduldig, ze roept al heel snel de naam een tweede keer af. Waarop de halve wachtzaal weer in een deuk ligt, het lijkt ons nogal ongepast zo ongeduldig te zijn op een afdeling orthopedie waar een groot deel van het cliënteel met krukken loopt of in een rolstoel zit en dus echt wel nogal traag vooruit geraakt.

Deze onderdanen zijn mijn vriendjes niet dezer dagen, ze doen pijn. Verdict: linkervoet hielspoor, rechtervoet overbelast. Nieuwe steunzolen, rust voor de rechtervoet, kine voor de linkervoet. Ik verwelkom mijn steunlaars opnieuw.

Als troost krijgen we ’s avonds een mooie zonsondergang.

Dinsdag heb ik een online afspraak met mijn psychologe, het is (zoals altijd bij haar) een deugddoend gesprek. Ze is een lot uit de loterij, ik voel me goed bij haar, en in deze hectische tijden is ze ook heel flexibel.

Donderdag is de volgende ziekenhuisafspraak voor Meneertje Mertens. Bij vertrek thuis moet ik toch eens de rozen en wolkjes fotograferen.

De wachtzaal van de dagkliniek oncologie is net iets gezelliger dan de gemiddelde wachtzaal.

Uitzicht van de dag. Noot voor mijn kinderen: dat is ook zo ongeveer het uitzicht dat ik had toen jullie geboren werden. Mijn kamer op de materniteit van het Sint-Vincentius was ongeveer hier. Het originele gebouw is ondertussen afgebroken en het vroegere Sint-Vincentius is opgegaan in het Sint-Lucas.

Het gebruikelijke zakje gele vloeistof, bloedplaatjes dus. Gebruikelijk, ondanks het feit dat we een week vroeger zijn in de driewekelijkse cyclus, maar ook daarover later meer.

Voor de rest gebeurt er weinig opmerkelijks. We hebben drie rustige dagen voor een drukke periode, en daar maken we gebruik van om te rusten. We zullen het nodig hebben. En er is koers op TV om ons af te leiden. Vrijdagavond is er nog eens een mooie zonsondergang.

En ik lig al in bed als ik mooie foto’s zie passeren die Sara maakte van Alice. Ik ben toch wel dankbaar om alle communicatiemiddelen die er zijn, zonder zou het nu toch allemaal een stuk moeilijker gaan. (onderstaande foto is van de hand van Sara, dus).

Mijn welgemeende excuses trouwens dat ik dezer dagen niet veel reageer op reacties hier, en ook niet veel elders ga lezen en reageren. De fut ontbreekt een beetje de laatste weken.