Week in beeld – week 17

Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.

We hebben nog wat rustige dagen, en daar genieten we ten volle van. En we genieten ook van het mooie weer.

Zaterdag: buiten eten. (wokgroenten, noedels, zalm)

Jens had aardbeiplantjes gebracht, twee gewone en eentje waaruit witte aardbeien zouden voortkomen, smakend naar ananas. We slagen erin om ze op korte termijn in de grond te krijgen (niet altijd een evidentie, haha), en wachten nu nieuwsgierig af.

’s Avonds: een mooie avondlucht. Niet spectaculair, maar subtiel mooi.

Zondag: lather, rinse, repeat. We eten buiten en er is een mooie avondlucht (foto in opdracht door Meneertje Mertens).

Maandag en dinsdag gaan in alle rust en stilte voorbij, zonder foto’s.

Woensdag afspraak in het UZ Gent voor vooral uitleg over de komende stamceltransplantatie. Nog niet de transplantatie zelf, maar de afname (aferese) van stamcellen binnenkort. Het UZ lijkt een grote bouwwerf.

Zicht op de torens van Gent. Of op torens van Gent, het zijn niet de traditionele torens. Links het GUM, denk ik, dan een mij onbekende kerktoren, de boekentoren en de Sint-Pietersabdij.

Na een voormiddag ziekenhuis kunnen we weer huiswaarts, energie verzamelen voor de dag nadien. Donderdag is het tijd voor chemo 5, dus wij gepakt en gezakt naar het ziekenhuis. Blijkt dat er weer enkel nog een tweepersoonskamer vrij is, Meneertje Mertens kan daar niet goed mee lachen. Los van het feit dat je dan rekening moet houden met een onbekende mens op de kamer, zijn die ook erg erg klein. Zetel tegen de muur, bed, tafeltje, tafeltje, bed, zetel tegen de vensterbank. En hij heeft het bed aan de binnenkant, dan is het echt wel huilen met de pet op, nauwelijks ruimte om te bewegen en het statief staat altijd gevaarlijk in de weg. Gevaarlijk, omdat er ongelukken kunnen gebeuren als je er per ongeluk een duw aan geeft.

Maar, na veel vijven en zessen is de algemene consensus dat het toch geen tijd was voor chemo 5. Als die op donderdag zou starten, zou die niet aansluiten op de dagelijkse injecties van het middel dat de groei van de stamcellen stimuleert, en dat moet echt wel aansluiten. Wij weer naar huis dus, om op vrijdag terug te keren. En dan zal er een eenpersoonskamer beschikbaar zijn.

We zijn chill en we hebben toch geen andere plannen, alleen mijn verblijf bij de familie Fotoschuur moet aangepast worden, maar het maakt ons eigenlijk niet veel uit. We brengen nog een rustige en mooie namiddag, en een nacht, thuis door.

Vrijdag dus opnieuw naar het ziekenhuis. Op de Dag van de Arbeid, feestdag. Het ziekenhuis is bevreemdend uitgestorven. En heerlijk uitgestorven ook, heerlijk rustig.

Het lijkt alsof we op reis gaan.

In de “hotelkamer”.

De traditionele foto van Meneertje Mertens met zijn beertje.

Ik kan het niet laten een foto te maken van de centrale gang beneden. Er is niemand, haha, normaal gezien loopt daar constant volk.

Uitzicht van de dag.

Yep, het is fantastisch weer. Ik mag hier buiten vanavond, Meneertje Mertens niet…

Ik mag naar de Fotoschuur om een klein beschermengeltje te knuffelen!