Chemokuur 4

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het waren zware weken, maar alles eindigt met een positieve noot.

De chemo liep (haha, pun intended) van woensdag tot vrijdag (8-10 april). Het bracht ons een beetje uit ons evenwicht, we waren gewoon om op maandag te starten. Het is geen opname, we kunnen ’s nachts in ons eigen bed slapen. De afspraak zegt dat we naar de dagkliniek moeten, en daar zie ik wat tegenop. Dag 1 van zo’n kuur is een lange dag, en de dagkliniek is minder comfortabel.

Maar als puntje bij paaltje komt, is er toch een kamer gereserveerd op straat 47, wat een opluchting. Comfortabel bed voor hem, behoorlijk comfortabele zetel voor mij. En eigenlijk verloopt die dag erg vlot, en zijn we tegen 16u30 al terug thuis.

Wat deze weken extra lastig maakt, is dat ik ziek aan het worden ben. Ik pieker me te pletter over hem besmetten, en die dag in het ziekenhuis is ook niet je dat, ik begin stilaan erg te hoesten en voel me daar ongemakkelijk bij in het ziekenhuis.

Op donderdag word ik echt helemaal ziek wakker, en beslissen we dat ik beter thuis blijf. Meneertje Mertens alleen naar het ziekenhuis dus. Gelukkig heeft hij Lies bij zich voor de rit heen. We hadden haar de dag voordien gezien toen ze richting station stapte, ze heeft de vroege shift. Op dat moment reageren we te sloom, maar donderdag en vrijdag kan ze mee zodat Meneertje Mertens toch niet alleen moet rijden. Verder verloopt alles vlot, hij is tegen 14u thuis.

Ik weet nog een afspraak te versieren bij de huisarts in Lembeke (mijn Gentse huisarts is met verlof), en heb zo toch de juiste medicatie voor wat een bronchitis lijkt te zijn.

We hebben ondertussen al de nodige maatregelen genomen opdat ik hem niet zou besmetten. Beetje corona revisited: we slapen apart, we letten goed op de hygiëne (vaak handen wassen, apart bestek en glazen) en proberen ook zo goed mogelijk te verluchten. We wensen elkaar al sinds 14 februari elke dag een gelukkige valentijn, maar die gewoonte krijgt het toch wel zwaar te verduren deze weken.

De bijwerkingen van de chemo steken al vroeg de kop op: op maandag begint Meneertje Mertens zich ook al slechter te voelen. Dat zou normaal 2 dagen later moeten zijn wegens chemo 2 dagen later gestart, maar begint gewoon al op maandag dus. Dinsdag is er op dat vlak toch een dieptepunt, met misselijkheid en een algemeen slecht gevoel. En vermoeidheid. Een vermoeidheid van een omvang die hij nog niet eerder meegemaakt heeft. Gelukkig is hij een makkelijke slaper, en slaapt hij zo toch wat slecht gevoel weg.

Ik had wat plannetjes bedacht voor deze weken, wat korte uitstapjes, maar door zelf óók ziek te zijn, komt het er niet van. Het geeft een claustrofobisch gevoel, het weer is ook niet echt je dat, hij voelt zich slecht, ik voel mij slecht, en ik merk dat er echt niet veel moet bijkomen om de boel echt heel lastig te maken. We slaan ons over het algemeen goed door deze periode, maar als we allebei ziek zijn, lukt dat toch minder. Het is toch nodig dat één van ons beide zich OK voelt om de ander wat op te monteren en op te vrolijken.

Het zijn dus wel dagen met minder mopjes en minder moed.

Op donderdag in week twee (16/04) is er controle-afspraak in de dagkliniek oncologie. Meneertje Mertens voelt de bui al langer hangen, er zal wel weer een transfusie bloedplaatjes nodig zijn. En dat klopt. Er is een beetje verwarring over het feit dat hij eigenlijk vóór de afspraak naar het labo moet om bloed te laten prikken, maar daar heeft hij niet veel zin in, hij laat het liever doen in de dagkliniek. Daar kunnen ze immers meteen ook een infuus klaarsteken, zodat hij geen twee keer geprikt hoeft te worden. Het is bij hem niet altijd even makkelijk om een goede ader te vinden, dus hoe minder geprik, hoe beter. En hij had ook gelijk: witte bloedcellen en bloedplaatjes staan héél laag, dus er is een transfusie nodig. Ook zijn rode bloedcellen staan laag, maar niet laag genoeg voor een bloedtransfusie. Ik heb onthouden van een vorige keer dat de lage stand van die dingen niet noodzakelijk slecht nieuws zou zijn, het kan ook een teken zijn dat de behandeling goed aanslaat. Dat probeer ik in het achterhoofd te houden.

We gaan naar huis met nog wat tips van Marie de begeleidingsverpleegkundige, i.v.m. de vermoeidheid en ook het onder controle houden van de wondjes en aften in zijn mond. En i.v.m. voeding ook, zijn smaak is weer zo goed als volledig weg, en we kunnen eens vragen wat mag en niet mag.

De transfusie met trombocyten (“uw trombocietjes”, noemt een verpleegster ze nogal familiair) geeft een boost, en Meneertje Mertens voelt zich al snel opkikkeren.

We kunnen uiteindelijk toch mijn voorziene uitstapjes doen, die vooral te maken hebben met foto’s maken. Tulpenvelden fotograferen in Meerdonk (merci voor de tip Annemie) en eens naar de Grote Kilkreek in Assenede om daar een zonsondergang te fotograferen. Het gevoel klimt weer wat omhoog, en ik voel me wat minder opgesloten.

Zaterdag ga ik een dagje naar Parijs met vriendin Hilde. Het is wel lastig, én warm (hier regende het blijkbaar een halve dag, in Parijs was de lente de hele dag enthousiast present) maar ook leuk, en het was goed eens een dagje weg te zijn van thuis. En Meneertje Mertens genoot van een rustig dagje zonder mij, haha.

Maandag (20/4) is er een pet scan. Afspraak om 7u30. Vroeg, maar zo moet hij niet te lang rondtsjolen met een lege maag (water drinken mag wel, moet zelfs), en is hij er ook snel vanaf. Er is een nieuwe scanner, en ook de contrastvloeistof is anders, waardoor de hele procedure ook wat korter is. Tegen 10u zijn we al terug thuis.

Dinsdag ga ik nog eens naar mijn huisarts in Gent. “Gij komt nog bij uwen ouden huisarts”, zegt die met een tevreden glimlach, maar het is de laatste keer. End of an era. Ik ging er 35 jaar. We zijn er wel nog altijd welkom voor een babbel, steun, een tweede mening. Dat geeft een gerust gevoel.

Woensdag gaat de hematologe bellen met de uitslag. We weten niet om hoe laat, maar weten wel dat het niet persé om 10u zal zijn. In de voormiddag gaan we om boodschappen, in de namiddag kijken we naar de Waalse Pijl, kwestie van niet heel de tijd doelloos te zitten wachten. Rond 16u30 komt het telefoontje, naar mijn telefoon, ik ben niet alert en tegen dat ik opneem, is de telefoon aan de andere zijde al dichtgelegd. Ik kan terugbellen naar het nummer van het secretariaat, dan geven ze haar wel door, klinkt het in de voicemail. Maar als we naar dat secretariaat bellen, blijkt dat al dicht te zijn. Euh, en nu? Klein paniekske. Naar Marie bellen! Het nummer zit niet opgeslagen in zijn telefoon! Die witte map, waar is die witte map? Euh. Terwijl hij de witte map zoekt, kijk ik of het nummer van Marie online staat: yep. OK. Bellen naar Marie, die is al weg, het is Saskia, zij gaat doorgeven dat de dokter ons zelf moet bellen. Wachten. Ha. Telefoon. Oef.

De resultaten van de pet scan (het luik CT moet nog binnenkomen) zijn positief. De meeste plekken die actief waren, zijn weg, behalve een lichte verkleuring aan een spier in de rug en een licht vergrote milt. Maar in dit stadium van de behandeling is dit alles heel positief, de behandeling slaat aan.

Oef.

Pfffffff.

Diepe zucht.

YES!!

OK. Na twee zware weken kunnen we er weer met volle moed tegenaan, dit ziet er goed uit. Laat die volgende chemo maar komen! (volgende week). We hebben nog een bon van Lijn 58 (danku Sofie en Jan), Meneertje Mertens reserveert, vrijdagmiddag gaan we uit eten. Om te vieren. Nu drinken we al een mocktail op het goede resultaat.

Onwards and forwards! Alles komt goed.