Begon maandag 3 weken geleden. Door de lage bloedplaatjes en witte bloedcellen bij de vorige controle, wordt geopteerd opnieuw voor 3 dagen opname te gaan.
Maandagochtend zijn we om 8u present, er is heel efkes discussie over een kamer met 2 (daar heeft Meneertje Mertens 0 zin in en dat wordt rechtgezet), en krijgen we een kamer die wat groter is dan de vorige keer, omdat er geen luchtsluis is.
Parameters nemen, bloed prikken en wachten. Voor de rest verloopt alles weer zoals de vorige keer. Neen, niet juist, een controle bij de cardioloog hoeft niet nu. De zakken wisselen elkaar vlot af aan het infuus, na een tijdje hangt er weer een hele verzameling.
Begeleidingsverpleegkundige Marie komt langs (schat van een mens), we hebben een gezellige babbel, ze geeft nuttige tips (zoals bijvoorbeeld dat Meneertje Mertens voorzichtig moet zijn met de zon, de toegekende cytostatica maken de huid gevoeliger voor zonlicht), en lost ook nog wat meer informatie over de stamceltransplantatie. Daar heb ik het later nog wel over, we denken daar nog niet te veel aan, doen eerder aan korte-termijn-planning.
Om mijn energieniveau te bewaken, blijf ik op dinsdag een dag bij de familie Fotoschuur. Meneertje Mertens krijgt o.a. bezoek van een psychologe, en heeft een lang en deugddoend gesprek met haar. Ze vond het jammer dat ik er niet was, maar haar deur staat ook voor mij altijd open.
Nog iets dat anders verloopt deze keer: de chemo wordt op dinsdag en woensdag niet toegediend in pilvorm, maar via het infuus.
Woensdag ben ik weer present, het is een prachtige lentedag. Iedereen die binnenkomt, zegt dat het een mooie dag is om naar huis te gaan, maar uiteindelijk duurt het toch tot na 15u eer we kunnen vertrekken. Grapjassen!
Ook thuis verloopt alles zo’n beetje als vorige keer. Al vrij snel smaakt of ruikt Meneertje Mertens niks meer. Het slapen gaat beter dan de vorige keer wel.
Zijn haar valt niet echt opvallend uit voorlopig, maar het is wel gestopt met groeien en het vermindert beetje per beetje.
Wat weer opvalt, is dat hij helemaal hyper is van de cortisone. Babbelen dat die doet!
Er volgen een paar goede dagen, maar vanaf de tweede week gaat het weer bergaf. Het is niet echt dramatisch, wel vervelende dingen. Weer de tintelende en voze vingertoppen, mottig gevoel, constipatie. Het wordt stelselmatig wel erger, maar wordt zeker niet dramatisch, en het gaat allemaal beter dan we eigenlijk verwacht hadden. Meneertje Mertens verdraagt de chemo vrij goed. Woensdag voelt hij zich flauw en niet goed. ’s Middags komen twee mensen van het labo langs om bloed te prikken, zodat dat bij de afspraak morgen niet meer ter plekke moet gebeuren. Zijn bloed stolt niet goed na de prik, dat en het flauwe gevoel doen ons vermoeden dat de bloedplaatjes weer te laag staan.
Donderdag om 8u zijn we ter plaatse in het ziekenhuis, voor “infuustherapie”. Hm. Weer een nieuw woord geleerd. We belanden in een zaaltje met boxen, en het wordt een lastige voormiddag.
Het duurt toch nog even voor de bloedplaatjes er zijn. Het wordt erg lawaaierig in het zaaltje, er zit iemand te bellen met de tegenpartij op speaker (ik vermoed via Whatsapp op een laptop), twee echte Gentenaars, broers wellicht en ze terroriseren een beetje iedereen die in de buurt zit met hun afspraken over sjantwiessen (sandwiches in het Gents) en salami en cola voor hun moeder. Het wordt er druk, lawaaierig, het is oncomfortabel en klein… we hebben het er al snel mee gehad. Gelukkig moeten we niet wachten op de dokter maar kunnen we haar zelf opzoeken, redelijk letterlijk te nemen want we dweilen de helft van het ziekenhuis rond terwijl dat niet nodig was. Aangenaam gesprek met de dokter, ze vindt dat we het goed doen en dat vinden we eigenlijk ook best wel, haha.
Er worden afspraken gemaakt voor de volgende chemo, die eens zonder driedaagse opname kan omdat Meneertje Mertens de chemo zo goed verdraagt. Fijn.
Hij kikkert ook al snel wat op door de transfusie van de bloedplaatjes, het zich wat “flauwkes” voelen ebt al snel weg. De komende dagen betert het nog. Vrijdag kan hij zelfs al wat rustig bezig zijn in de tuin.
De volgende dagen voelt hij zich stelselmatig beter, tot het maandag weer echt goed gaat.
En in die derde week gebeurt er eigenlijk weinig noemenswaardigs. Er is moed om wat klusjes op te knappen, er zijn een paar bezoekjes, er wordt veel koers gekeken, als het mooi weer is wordt er wat buiten gezeten/gedaan, we doen wat boodschappen, en we houden het gewoon lekker rustig.
We kunnen dus ook nog niks zeggen over hoe de behandeling aanslaat. Hij verdraagt de behandeling vrij goed, maar verder weten we niks. Eigenlijk zijn we momenteel meer bezig met die chemo’s op zich en hoe die te doorstaan, dan met resultaten. Kwestie van niet te ver vooruit te kijken. Dag per dag. Na chemo 4 volgt een pet scan, dan weten we misschien iets meer.
Op naar chemokuur 3, vanaf morgen.
Laat een reactie achter bij NinaReactie annuleren