Keek ik
En nu is ze dood, een zeer beklijvende reportage over femicide en partnergeweld, van Phara de Aguirre en Nahid Shaikh. Deel 1 en 2 van de 4-delige reportage staan al online, te zien op vrt max.
Las ik
Dokter in Ierland van Patrick Taylor. Ik kwam de titel (en de opmerking dat het een vlot lezend boek is) tegen bij Moois van M(i)e, meen ik me te herinneren. Leest lekker weg en doet me eerlijk gezegd de hele tijd denken aan All Creatures Great and Small, de jaren 70 versie. Laverty is James Herriot, O’Reilly is Siegfried, en de vriend van Laverty is Tristan.
Zong ik
Het is de laatste keer dat ik het over het nummer ga hebben, ik beloof het, maar Angels van Robbie Williams is nog hele dagen bij mij. Van ’s morgens tot ’s avonds. Het moet slijten.
At ik
Er zit een voorraad eten die Lies maakte in onze diepvriezer, en daar aten we deze week regelmatig van.
Negeerde ik
De actualiteit. Zoveel als mogelijk. Geen zin in.
Luisterde ik
De podcast Drie boeken van Wim Oosterlinck. Ooit, in zijn tijd bij Studio Brussel, vroeg die me of wij familie zijn, waarop ik vol overtuiging antwoordde: neen. Achteraf vertelde mijn moeder me dat hij wel verre familie is. En dan zie ik in mijn hoofd altijd een licht (ziekenhuis)groen huis op de Evergemsesteenweg in Wondelgem, waar zijn grootvader woonde. Het is al lang afgebroken ondertussen. Soit, dit terzijde. Er waren een paar mensen te gast die ik graag wilde horen. Zoals Bruno de Wever (broer van, inderdaad, en zeer andersdenkende broer) en Ercan Cesmeli. Die laatste is gastro-enteroloog in het Sint-Lucas, hij heeft eens een onderzoek bij mij gedaan na een verdachte plek op een scan. Was niks, gelukkig. Hem vond ik een fantastische dokter, een lieve dokter ook, iemand die zijn tijd neemt voor elke patiënt. Hij is nogal gekend in Gent, de eerste Turkse student ooit aan de Gentse universiteit, en samen met zijn vrouw Leyla Yüksel oprichter van de vzw Burgerplicht. Fantastische, geëngageerde mens. En die podcast was ook zo de moeite waard, de mens struikelt soms over zijn woorden omdat zijn gedachten zoveel sneller gaan dan hij kan spreken, volgens mij is die even intelligent als Einstein, enorm geïnteresseerd in vanalles (maar niet in vogels). Echt zo de moeite waard. En je hebt het wel al door: de podcast is me meer te doen om de mensen dan om de boeken.
Ik ga nu zelf ook nog efkes doorratelen: ervoor luisterde ik naar een postcast vaan Zwijgen is geen optie met Tessa Kerre. Nog zo’n briljante Gentse dokter, en ze sleepte me met haar enthousiasme helemaal mee in haar verhaal. Mijn interesse was er doordat haar naam me bijstond van vroeger (ze blogde, en was ook betrokken bij Gentblogt, of op zijn minst haar echtgenoot, dat weet ik nu niet meer zo goed), en doordat ze diensthoofd hematologie is in het UZ Gent, waar Meneertje Mertens dus ook behandeld gaat worden. Wat een fijne vrouw is dat. Ook in de podcast Drie boeken komt ze aan het woord, en daar ben ik nu naar aan het luisteren.
Wat deed jij zo allemaal de afgelopen week?
Zeg het eens?