Eind januari bezochten we de Mont Saint-Michel. Het had nogal wat voeten in aarde en het was een beetje trekken en sleuren aan onszelve om dat gedaan te krijgen. We stonden eerst op het foute moment op de parking daar, reden toch nog naar Beauvoir, en keerden later bij beter weer terug. ’s Avonds stonden we er moederziel alleen, de weg werd rustig, en we sliepen er in alle rust.
Het was wringen om te vertrekken ’s morgens, zodat we het mooiste ochtenduur misten, maar het was toch nog mooi. We vertrokken rond 9u30.
De schaapjes.
We schuifelden een beetje voorzichtigjes over de toegangsweg, het voetpad was aangevroren en echt spiegelglad. Het was rustig genoeg om op de weg te lopen, daar was het niet glad.
Een deel van de bebouwing aan de rechterkant.
We zagen oranje stipjes tegen de muur. Bleken mensen te zijn die werken aan het uitvoeren waren, beveiligd met klimtouwen en zo. (4 foto’s, klik op het pijltje)
Bij de ingang. Het tegenlicht-zicht naar de kant vanwaar we komen.
We waren er rond 10u. Dienstmededeling: een koude ochtend eind januari om 10u… dan is er daar nauwelijks volk. Leslie had ons verwittigd dat het allemaal heel steil is, maar we beslissen toch eens een eindje de berg op te stappen. Ik ben hier al heel vaak geweest, maar ben nog nooit op de berg zelf geweest. Nu gaan we toch maar eens een eindje proberen. Want het is zo rustig. Traagskes en op het gemakske, er zit niemand achter ons.
Die mooie spitse toren zie je gewoon van overal.
Het is echt zot, ik zie overal mooie dingen en fotogelegenheden.
Het pelgrim-thema is natuurlijk alomtegenwoordig.
Net als de commerce.
De mussen zijn er hondsbrutaal.
En met deze detailfoto eindig ik, voor nu. Volgende week beklimmen we de omwalling en zullen we zien hoe ver we geraken.
Laat een reactie achter bij Matroos BeekReactie annuleren