De muziek in mijn hoofd

Een ergernis die de laatste jaren alleen maar groter wordt, omdat het naar mijn aanvoelen steeds erger wordt. De muziek in mijn hoofd. De oorwormen, die eerder breinwormen zijn. Niet erg? Pfhan, soms drijft het me tot het uiterste.

Liedjes gaan in mijn hoofd zitten. Altijd. Ik hoor een liedje, het plakt in mijn hoofd. Ik hoef soms eigenlijk maar een titel te lezen. Meneertje Mertens hoeft maar een paar woorden te “zingen”. Het zit in mijn hoofd. En niet het hele liedje, uiteraard, maar bijvoorbeeld één zinnetje. Altijd datzelfde zinnetje. On repeat. Niet een refrein, of een melodie, of een vers, gewoon één zinnetje uit dat refrein. On repeat. Endlessly.

Ik ga ermee slapen, ik word ermee wakker. Het eerste wat door mijn hoofd gaat als ik wakker word? Dat liedje dat de vorige dag in mijn hoofd zat. En het zijn niet noodzakelijk nummers die ik graag hoor.

Soms is het ingewikkelder. Ik hoor een liedje, en het gaat aan me voorbij. Maar twee dagen later zit het dan toch in mijn hoofd. “Hoe komt dat nu in mijn hoofd?”, denk ik dan. Dan valt het me meestal wel in dat ik het een paar dagen eerder ergens gehoord heb.

De supermarkt is op dat vlak ook een vreselijke boosdoener. Wat ik daar allemaal hoor, en wat er dan allemaal in mijn hoofd blijft zitten, dankzij (vooral) de Delhaize. Onlangs stonden we met z’n twee te zingen aan de kassa, haha, tot hilariteit van de kassierster en de klant achter ons. (gelukkig konden ze ermee lachen).

Dit dus had ik (blijkbaar) in de Delhaize gehoord, en zit al dagen in mijn hoofd.

Soms begint Meneertje Mertens een liedje te “zingen” en dan roep ik luid “NEE NEE NEEEEEEEE DAT DOEN WE NIET DAT DOEN WE NIET”, omdat ik het niet wil horen, omdat ik hem wil overstemmen, omdat ik niet wil dat het in mijn hoofd belandt. Wat soms lukt. Soms ook niet. Hij kent trouwens veel ellendige liedjes die ik dan weer niet genoeg ken om in mijn hoofd op repeat te belanden. Gelukkig maar.

Soms komen ze helemaal vanuit het niets, vreemd genoeg. Ineens zit er een oud nummer in mijn hoofd en weet ik echt niet waar het vandaan komt.

Soms luisteren we naar een playlist, zoals bijvoorbeeld 100 nummers uit de jaren 90, met vanalles door elkaar, en dan wordt mijn hoofd na het luisteren een soort wilde jukebox waarin vanalles door elkaar draait. Er-ger-lijk, ik word er soms echt ambetant van.

Ik heb gelukkig onlangs een trucje gevonden om het op te lossen. En gelukkig heeft Meneertje Mertens daar niks op tegen. Dan luister ik een paar uur naar Neil Finn in al zijn incarnaties en met al zijn familiebanden (Split Enz, Crowded House, Neil Finn solo, Pajama Club, Tim Finn enzovoort) en dan wordt mijn hoofd rustig. Dan wordt mijn hoofd ook leger. De hele jukebox aan liedjes verdwijnt, en er komt een soort harmonie in mijn hoofd. Ik merkte onlangs dat ik er zelfs gewoon fysiek van ontspan.

Hebben jullie dat ook? Zo’n breinwormen in de vorm van liedjes die zich door je hersenen vreten?

(mijn ma zou zeggen dat ik rijp ben voor K13, maar dit terzijde).