Eerst een woordje uitleg. Meneertje Mertens heeft T-cellymfoom, en de chemo heeft de naam CHOEP (“tsjoep”, de Gentenaars onder ons hebben het dan al snel over een tsjoepke).
Uw behandeling bestaat uit een combinatie van vijf producten: Cyclofosfamide, Hydroxydaunomycine, Oncovin (Vincrisin), Etoposide en Prednisolone.
Cyclofosfamide, Hydroxydaunomycine, Etopsoide en Vincristine zijn 4 soorten cytostatica (chemotherapie). Cytostatica werkt niet alleen in op de kankercellen, maar zal ook een aantal sneldelende, gezonde cellen aantasten welke bijwerkingen kunnen geven. Vooral de sneldelende cellen van het beenmerg, het bloed en de slijmvliezen van maag-darmkanaal kunnen hierdoor aangetast raken.
Tenslotte krijgt u ook Prednisolone of Medrol®. Dit is géén cytostaticum (= celdodend middel), maar wel een cortisoneafgeleide.
(bron: Brochure UZ Gent)
Het toedienen van de chemo werd alvast goed verteerd. Weinig last. Heel eventjes misselijk maar dat is snel weer weg. Er wordt sowieso ook preventief via het infuus een middel tegen misselijkheid toegediend.
Alles verloopt vlot, en op woensdag kunnen we naar huis. Meneertje Mertens voelt zich goed genoeg en we keren met onze eigen auto terug (in overleg, ja, hij mag met de auto rijden).
De hele week 1 valt heel goed mee. Weinig klachten, behalve een paar dagen dat hij niks proeft en als dat beter is, smaken sommige dingen wel anders. Ik denk ook soms dat de cortisone ervoor zorgt dat hij bij momenten wat hyper is, veel energie heeft.
Misschien ook de uitleg over zo’n chemocyclus. Die omspant 3 weken. Daarin is week 1 een vrij goede week, maar het gaat wel bergaf. Bergaf richting dag 10 ongeveer, waarop de immuniteit een dieptepunt bereikt en je ook het ziekst kan zijn. Daarna gaat het stilaan weer beter, en tegen het weekend voor de volgende chemo voel je je weer kiplekker.
Week 2 was dus minder goed, maar we hadden het gevoel dat het véél erger kon. Maandag was een slechte dag, maar dan heeft hij veel geslapen. Echt veel geslapen. De volgende dagen was er wat misselijkheid, en een gevoel dat hij niet anders kon omschrijven dan “mottig”. Slecht. Maar het was allemaal nog beheersbaar.
Week 3 begon goed, met “ik voel me super!” dus dat was wel fijn. We kregen wat dingen gedaan, wat ook een goed gevoel geeft. Haaruitval valt voorlopig ook nog mee, hij heeft wel last van de klassieke tintelingen, voos gevoel, ongevoeligheid van de vingertoppen.
De nachten waren vaak wel minder, in alle 3 de weken. Wakker worden, naar het toilet moeten, en niet meer kunnen slapen. Naar beneden verhuizen, daar in de zetel nog slapen. Meestal zijn we vroeg op.
Onze kinderen waren verdeeld in twee helften, een gezonde en een minder gezonde helft. Langs de ene kant is er het bekende verhaal van de uitbreiding van het gezin Fotoschuur die niet bepaald op rolletjes verloopt (understatement), en daarnaast de aanslepende gezondheidsproblemen bij het gezin Leeuwkes. Daar worden ze elk om beurt ziek, met als kers op de taart een week waarin Alice heel ziek was, twee keer op spoed gezeten, uiteindelijk bleek ze last te hebben van een vaccin en daarbovenop een combinatie van het noro- en astrovirus. Dat laatste, daar had ik nog nooit vanzeleven van gehoord, maar het zijn beide virussen die huishouden in het spijsverteringssysteem. Ik hoop dat het nu eindelijk wat beter mag gaan en dat we ons klein pukske nog eens kunnen zien.
De andere helft van onze kinderen is gezond en wel, en komt regelmatig eens langs/helpen. Zo raakte onze garage wat uitgemest en werd er met hulp van Jens vanalles naar het containerpark gebracht, en kookte Lies een weekend waardoor onze diepvriezer vol met porties lekkers zit.
En zo is het morgen tijd voor de start van chemokuur 2.
Laat een reactie achter bij rietepietzReactie annuleren