Normandie (4)

Laatste reisverslag. Het wordt weer zo’n blogpost van “neemt u een taske koffie en zet u”, perfect voor de maandagmorgen op het werk.

Woensdag 28 januari

We worden in alle rust wakker op P8 van de parking bij de Mont-Saint-Michel. Constante van de afgelopen tijd: ik heb moeite met opstaan en vooruit geraken, en heb dan ook geen zin om bij zonsopgang te vertrekken. Het is ook het moment dat we een fijne en diepgaande babbel hebben over wat komen moet, en dat is ook belangrijk. Eigenlijk hebben we gewoon géén zin om buiten te gaan, maar na een tijdje rapen we toch onze moed bij elkaar, en vertrekken we naar de Mont-Saint-Michel. Van hieruit een wandeling van een dikke 3 kilometer.

Mijn eerste foto is een voltreffer, vind ik. Dit is een foto met de Nikon, de rest is grotendeels telefoonfoto’s, ik deel hier de komende tijd nog wat meer foto’s.

Het is spekglad op het houten voet/fietspad naast de toegangsweg, dus lopen we dan maar voorzichtig op straat. Het is op dat moment 9u40, ik vind dat niet extreem vroeg maar het is wel extreem niet-druk. Zalig!

De lucht is strakblauw. Als fotograaf vind je dat dan misschien een minpunt, maar we hadden al zoveel slecht weer, dat we dit echt schitterend vinden en dat ik er niet om maal voor de foto’s, Het is ook vrijwel windstil. Koud, maar mooi.

We zien oranje stipjes op de omwalling, blijken klimmende werkmensen te zijn.

De wandeling ging vlot en we voelen ons allebei goed, en we beslissen toch maar eens een eindje de berg op te gaan. Hiervan maak ik vooral leuke foto’s met het fototoestel, die volgen later. We klimmen ook de omwalling op.

De doorkijkjes door de kanonsgaten zijn prachtig.

Als we de lange trap naar de abdij zien, houden we het voor bekeken en keren we terug. Met de bus, maar uiteindelijk deden we voor ons doen momenteel toch een flinke wandeling. Dag Mont-Saint-Michel! Tot de volgende keer! (ik ben nu volop aan het dromen om er eens een nacht op hotel door te brengen, en bij zonsopgang ter plekke te zijn. Ik weet het, het is een tourist trap, en over het algemeen zijn we niet zo aan drukke dingen, maar dit blijft toch aan mijn mouw trekken. En er zijn genoeg momenten -zoals in januari, haha- dat het er niet druk is).

We eten nog op het gemakske op de parking, en vatten daarna onze terugtocht naar huis aan. In drie delen, kwestie van het allemaal wat doenbaar te houden en nog wat in vakantiesfeer te blijven. Vandaag rijden we 120 kilometer. En uiteraard moet er nog de obligate afscheidsfoto van de berg zijn.

We rijden door prachtig Normandisch landschap met glooiende wegen.

Eerst vraag ik me af of die donkerder wolk rook is, of het ergens brandt misschien?

Maar al snel wordt het teveel om rook te kunnen zijn, dit is niet het seizoen van de bosbranden.

We rijden simpelweg een plaatselijke mistbank in.

Achteraf schijnt het zonnetje weer vrolijk, en zie je de plaatselijke wolk echt goed hangen in de vallei.

Mooie kerken hebben ze hier, en we genieten ook van het prachtige landschap.

En smalle wegen!

Zo van die plekken waar we denken: woon hier zeg!

Een holle weg. (gelukkig is het er echt rustig en komen we weinig tegenliggers tegen)

Pont d’Ouilly (Calvados)

Verrassing van de dag: de camperplaats waar we gaan overnachten in Falaise, blijkt in de schaduw te liggen van een gigantische burcht.

Letterlijk in de schaduw.

Aan de andere kant is een riviertje, l’Ante.

Dat vroeg om nog een wandelingetje. Onderweg leren we dat Willem de Veroveraar in het kasteel van Falaise werd geboren.

Deze Willem de Veroveraar dus.

Die staat op het plein bij het Hôtel de Ville en het Memorial de Falaise, een museum voor en over de burgers in de tweede wereldoorlog, hier is serieus slag geleverd in 1944 (zoek maar eens op, de Falaise Pocket of de zak van Falaise).

Als tastbaar aandenken staat er voor het museum een tank, versierd met vredessymbolen.

Here comes another winter of long shadows and high hopes…

Na enig gekibbel (hij wil nog eens rondlopen, ik wil naar de camper en ben wat kortaf want ik ben moe en ik moet nog koken) keren we terug naar de camper. Ik maak gehakt met groentjes en tomaten, met pasta. Die oranje sliertjes? Geraspte worteltjes die op moesten. Minder werk en wortel is wortel!

Donderdag 29 januari

Vandaag doen we de meeste kilometers: 280. Met de camper en langs de binnenwegen ben je daar toch wel even zoet mee. Meneertje Mertens maakt voor ons vertrek nog een foto van het kasteel, dat mooi verlicht is. De camperplaats is nieuw en nog niet volledig afgewerkt, maar daar malen we niet om. Het was hier rustig en mooi en dat volstaat.

We starten met grijs en miezerig weer.

Maar al snel rijden we de nevel en mist in.

Het wordt alleen maar erger. En het landschap wordt ook winters. De temperatuur schommelt rond het vriespunt. We vinden het nog mooi en sprookjesachtig.

Maar na een tijd begint te blijken dat de mist van geen wijken wil weten, en dan wordt het toch wel saai. Zo zie je niks van het landschap.

We rijden door het Domaine Fôret de Lyons, vlakbij het dorp waar we de eerste nacht van onze reis doorbrachten. De bossen zijn uitgestrekt. En de mist krijgt zijn tentakels niet goed door de bomen geduwd.

Een tiental kilometer voor aankomst op de plek waar we gaan overnachten, trekt de mist ein-de-lijk op.

We overnachten op een camperplaats in Bray-sur-Somme, letterlijk tussen het water. Maar we hebben er niet veel aan, het weer is koud en regenachtig en de grond ligt vol ganzenkak.

Mooi scheepje wel dat daar ligt. De rest van de dag brengen we in ledigheid door, het is het weer niet om buiten te komen en alles ziet er hier wat deprimerend uit. Het is dan ook januari en we zitten in het noorden van Frankrijk ondertussen, niewaar. We warmen deel 2 van het eten van gisteren op, en genieten van de laatste dagen in de mobilhome.

Vrijdag 30 januari

Laatste deel van onze rit naar huis, 180 kilometer, deels departementale wegen, deels autosnelweg. Bray-sur-Somme ziet er echt triestig, onderkomen en duister uit in dit vuile weer.

Het is wat triestig rijden in de regen.

Onderweg zien we ontelbaar veel oorlogskerkhoven. Wat was dit toch een slagveld. En hoe zouden al die jongens en mannen zich voelen bij wat er nu gebeurt in de wereld.

In Biache-Saint-Vaast gaan we nog eens naar de Super U, waarna we de snelweg naar huis nemen. Al snel doemen de bekende terrils op.

En al even snel zitten we op de ring rond Lille in de file. Op de departementale wegen hebben we zelden file, op de snelwegen daarentegen…

We stoppen nog in Deerlijk voor een laatste loosbeurt bij VanoMobil.

Rond 14u zijn we thuis. Na een deugddoende vakantie klaar voor wat komen gaat. Wellicht komt er nog een blogpost met conclusies na deze reis, dat is altijd leuk.