Op donderdag is het hier Throwback Thursday. In 2021 duik ik in mijn analoog fotoarchief en scan foto’s in. Elke week één foto, eens zien hoe lang ik dat volhou, ha! Van enige chronologische aanpak of logische volgorde is geen sprake, ik neem een willekeurig fotoalbum en scan een foto in.
Een tijdje geleden kreeg ik van Herman een oude foto van het huis van mijn grootouders, in de Rijkestraat in Oosteeklo. Het huis in 1961, voor het verbouwd werd naar de staat waarin ik het kende.
Het is het huis in het midden, met links de kruidenierswinkel van Adelaide, en rechts het huis van Irma en Herman. Een andere Herman, uit de spreken als “Erremán”. Een weinig spraakzame mens met de dikste brillenglazen die ik ooit zag, van wie ik soms wel eens iets kreeg uit zijn moestuin. En bij wie we kruisbessen mochten plukken. Weinig spraakzaam, want Irma had altijd het woord. Met luide stem, een stem die met de jaren steeds luider werd. “Hoort”, zei mijn grootmoeder dan. “Irma es weer ant fezelen”.
Toen ze 60 jaar getrouwd waren (ik denk in 1995, toen Milan geboren werd) zag het er zo uit. Helemaal anders dus. Ik sliep daar altijd boven de garage, het venster boven links.
Later, toen mijn grootouders allebei overleden waren, ging ik er nog eens langs toen het huis leeggemaakt werd, en maakte foto’s. Ik ben blij dat ik dat deed, ik heb die herinnering graag tussen mijn verzameling foto’s.
Het uitzicht van uit het raam beneden. Met aan de overkant “de villa”. Het ziet er allemaal niet meer uit zoals vroeger. toen stonden er ruisende populieren, en was er een haag rond het domein van de villa. Toen was het geen restaurant, werd die gewoon bewoond. Allez ja gewoon, ik herinner me ze als vreemde mensen. Met een poedel die niet van postbodes hield. Of de postbode hield niet van het kreng van een poedel, dat kon ook. Ik was er ook wel een beetje bang van, maar ik was nog veel banger van hun herdershond.
Volgende week doe ik nog wat verder met foto’s van het huis. Ik keek door de foto’s vandaag, en kon opeens het huis weer bijna ruiken. En werd overvallen door allerlei herinneringen. Dus ja. To be continued.
Laat een reactie achter bij MenckReactie annuleren