Dinsdag muziekdag. En een samenwerking met Goofballsworld. We spelen muzikale pingpong, we draaien samen door. Elke week borduren we voort op elkaars muzikale keuze, en die keuze kan alle mogelijke kanten uitschieten. Zo wordt het extra spannend!  Â
Vorige week had ik River Man van Nick Drake, waarop Goofball doordraaide met het heel mooie C’est mon bateau van de Belgische Jo Lemaire.
Wat ik een heel goede keuze vond. En waarna ik het met mijn vervolg simpel houd: ik blijf in Franstalige sferen. Franse sferen zelfs, met de Franse rockband Téléphone.
Jaren 80 muziek, uit de periode dat ik speciaal lang op bleef om op ARD (dacht ik, in ieder geval de Duitse televisie) naar Rockpalast te kijken, waar ze de meest fantastische live optredens uitzonden toen. Wat ik daar allemaal gezien en ontdekt heb, niet normaal.
Zo ook Téléphone, in de periode van hun album Dure Limite, dat ik van voor naar achter en terug uit het hoofd ken. Kiezen is moeilijk, maar uiteindelijk kom ik altijd terug uit bij Cendrillon. Beetje cliché, beetje mainstream rock ballad, maar toch… oh zo mooi. Over het mooiste meisje dat haar prins op het witte paard vindt, maar uiteindelijk in de goot belandt en sterft aan een overdosis.
Notre père, qui est si vieux
As-tu vraiment fait de ton mieux?
Car sur la terre et dans les cieux
Tes anges n’aiment pas devenir vieux
Goofball, ‘t is weer aan u!
Zeg het eens?