Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. Soms eens een foto met de Nikon of Canon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Het was moederdag en er waren kleine gelukjes.
Zoals: cupcakes van Julie’s House.
Een nieuw ligbed en Provençaals gevoel in de tuin.
De cuberdon cupcakes waren to die for.
Handzeep en bloemzaadjes.
Ontbijt.
Breien en koers. Dat die koers een herhaling was, zullen we maar met de mantel der liefde bedekken. De prestatie van Thomas De Gendt op de Stelvio was het meer dan waard. En er was tenminste nog eens koers op TV.
Ik kreeg ook foto’s van die andere mama, mijn dochter. Soms moet ik echt met mijn ogen knipperen, how did I get here? En vooral: when? Het lijkt nog niet zó lang geleden dat zij zelf een klein hummeltje was.
Eigenlijk lijkt dit ook nog niet zo lang geleden.
Deze moet rond moederdag gemaakt zijn. 1994.
Zij mogen knuffelen, gelukkig maar!
Gelukkig draagt papa ook het gewicht op zijn schouders.
Cute, right?
Maandag waaide het, hard. Het resultaat daarvan was te zien op het terras.
Onwaarschijnlijk blauwe lucht boven de garages.
Donderdag deed ik mijn enige geplande winkeluitstap. Bloemen Luyckx in Destelbergen. Het was er zo groot dat ik even moeite had om me te oriënteren en een beetje panikeerde: hoe moet ik hier in godsnaam iets terugvinden??
Tanken.
De oogst. Mooi, veel, betaalbaar.
Het resultaat. Blij mee.
Bij de garage kruipt de natuur waar ze niet gaan kan. Of zoiets. Ze laat zich alvast niet tegenhouden door beton.
Op de vensterbank staat ook een bak dus. Amai. Als ik het goed voorheb, is dat de eerste keer sedert ik hier woon.
(het plankier is later nog proper geveegd, toen het droog was, door Meneertje Mertens, trouwens, want ik weet het, het ziet er niet uit) (hij kuiste trouwens héél vlijtig onze ramen ook)
Another corona week done and dusted.
Zeg het eens?