Het is Bruno’s verjaardag vandaag, las ik zowaar! Gelukkige verjaardag Bruno!
Ik wilde hier al eerder eens over Bruno schrijven, maar ik wist (en weet nog steeds) niet goed hoe eraan te beginnen. Zonder klef over te komen. Maar goed. Ik probeer.
Als ik Bruno’s weblog lees, voel ik me soms heel nietig. Als ik hier ga teruglezen, over ons leven en onze probleempjes, voelen die ook soms heel nietig aan. Zelfs als ik rekening houd met mijn censuurregel, en ik zelden over onze grotere problemen schrijf. Bruno’s oudste zoon, een jongen van 12 die op de school zit waar mijn kinderen zaten en Nic’s kinderen nu zitten, heeft botkanker. Dat te lezen, sloeg me in het gezicht. Wat het voor Inigo zelf, voor zijn mama, papa, broertje en familie moet zijn, kan ik me nauwelijks inbeelden. Ik lees bij Bruno wat voor een inpact de ziekte heeft op hun leven, op hun geestelijke gesteldheid, ik lees Bruno’s woede en pijn… en ik kan alleen maar onbegrip voelen. Onbegrip zijnde: er is geen god. Er is geen god die zoiets doet. Er is geen hogere macht. Het heeft geen zin. Wat is de zin van kanker? Wat is de zin van zo’n jong kind met kanker? Waarom moet dat ventje al die miserie, al die pijn, al die ellende doormaken? Ik zie er nul, nada, niks, noppes nut van in.
En ik hoop zo heel erg dat Inigo zal genezen. Ik was heel blij te lezen dat er toch al een positieve wending is. Ik hoop op meer.
Dus Bruno, als je dit leest: ik hoop dat je kan genieten van je verjaardag, dat het een fijne dag is (of was), en dat je kan genieten van elk mooi moment dat je gegeven wordt. Het is je heel erg gegund.
Zeg het eens?