Op deze laatste donderdag van de 40 dagen bloggen introduceer ik een nieuwe rubriek, die wel even kan doorlopen. Op zijn minst tot aan de zomervakantie, en daarna zien we wel of ik er nog wat mee doorga.<\/p>\n
Nieuwe rubriek: favoriete albums<\/span><\/strong>. Ik ben altijd een platenkoper geweest, al van jongs af aan. Veel mensen vinden dat er op een album 1 goed nummer staat en dat de rest vulling is, maar daar ben ik het ab-so-luut niet mee eens. Meestal is het bij mij omgekeerd: een goed album bestaat uit allemaal nummers die ik graag hoor, behalve eentje of twee die ik minder\/niet goed vind. In ieder geval, er is zoveel goeie muziek!<\/p>\n Ik maak lukraak een keuze uit albums die ik graag hoor, en begin met Mutations<\/a> (1998) van Beck<\/a>. Ik kende Beck al van het obligate Loser en de singles van Odelay (Devil’s Haircut, The New Pollution), maar het was het nummer Nobody’s Fault But My Own dat er bij mij heel stevig inhakte. Prachtig slepend nummer, met een tekst die me op het lijf geschreven was.<\/p>\n And on the day you said it’s true<\/span><\/em>
\n Some love holds, some gets used<\/span><\/em>
\n Tried to tell you I never knew<\/span><\/em>
\n It could be so sweet<\/span><\/em>
\n Who could ever be so cruel,<\/span><\/em>
\n Blame the devil for the things you do<\/span><\/em>
\n It’s such a selfish way to lose<\/span><\/em>
\n The way you lose these wasted blues<\/span><\/em>
\n These wasted blues<\/span><\/em>
\n Tell me that it’s nobody’s fault<\/span><\/em>
\n Nobody’s fault<\/span><\/em>
\n But my own<\/span><\/em><\/p>\n