Eigenlijk zijn deze dag en de komende dagen een beetje een blur geworden van bloedplaatjes krijgen, bloedtransfusies krijgen, na die bloedtransfusies af en toe een minder intense beef-aanval krijgen, moe zijn en veel slapen, oefeningen doen met de kinesiste, slapen, beetje rondstappen, nog meer slapen, samen naar de koers kijken, echt wel veel slapen, en daarnaast ook zien dat de koorts zo stilaan echt wegblijft, hoewel de infectiewaarden wel wat hoog blijven. <\/p>\n\n\n\n
Stilaan groeien de witte en rode bloedcellen aan, maar de bloedplaatjes blijven een wedstrijdje traag-trager-traagst doen. Hij lijkt de “vreemde” (niet lichaamseigen dus) bloedplaatjes af te stoten, na een dag is er niks meer te merken van een transfusie (\u00e9\u00e9n en vaak twee zakken), waar gaan die dingen dan heen? Lopen die los door zijn lijf? Is er ergens een bloeding? Toch een probleem, dat bloed in de ontlasting? Maar het is en blijft oud bloed, en na een tijdje blijft het ook weg.<\/p>\n\n\n\n
De ziekenhuis-moeheid begint heel hard toe te slaan. De kamer voelt claustrofobisch aan, het eten is niet te vreten, de glazen waaruit hij water drinkt stinken naar afwasmiddel, hij heeft geen zin meer, de humor verdwijnt achter de wolken. Hoewel ik hem soms toch probeer aan te zetten tot toten trekken en zo hoop op een lach. Tevergeefs.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Dus, samenvattend: diensthoofd Kerre vindt het geen probleem, behandelend arts Daneels vindt dat het OK is om later een gastroscopie te doen in het Sint-Lucas, de assistent vindt dat er nog v\u00f3\u00f3r het ontslag een gastroscopie moet komen.<\/p>\n\n\n\n De molens van het UZ beginnen ook traag te malen, eigenlijk gebeurt er niet veel meer en is het wachten op de gastroscopie. En op vermenigvuldiging van de bloedplaatjes. <\/p>\n\n\n\n Uiteindelijk beslist de dienst gastro-enterologie: een gastroscopie is nu te gevaarlijk. Hij heeft spataders in zijn slokdarm, die moeten nu eerst weer wat minder kwetsbaar worden, want de SCT is een aanslag op (onder andere) maag en darmen. Een gastroscopie zou tot bloedingen kunnen leiden en dat willen we niet. De gastroscopie wordt uitgesteld tot later. In het Sint-Lucas.<\/p>\n\n\n\n Hij krijgt wel “zwachtels” om het vocht in zijn benen tegen te gaan. Ruimschoots laat, lijkt ons, maar goed. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n En dan komen de verlossende woorden. Donderdag mag hij waarschijnlijk naar huis. Hoera! Plannen worden gesmeed (niks speciaals hoor, gewoon, afspreken met de betrokken partijen dat ik in het ziekenhuis geraak en dat we samen naar huis geraken). <\/p>\n\n\n\n Maar, had je “waarschijnlijk” in die vorige paragraaf gezien? Awel ja. Donderdagochtend valt het verdict dat hij toch niet naar huis mag. Maar vrijdag zeker wel. En er is geen sprake van “waarschijnlijk” of “wellicht” of “misschien”. Nieuwe plannen worden gesmeed. De laatste dag in het ziekenhuis is superlastig. Geen zin in eten, geen zin in oefeningen, geen zin in… gewoon geen zin. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Waarom mocht hij nog niet naar huis? De bloedplaatjes, dat was de enige nog spelende factor. Geen diarree meer, geen bloed in de ontlasting, het ophouden van vocht is ook veel minder geworden, de rode en witte bloedcellen groeien nu heel goed aan, maar die bloedplaatjes h\u00e8. Al van in februari een probleem.<\/p>\n\n\n\n Maar: ze groeien wel aan nu. Traag, trager, traagst, maar ze groeien aan. En we kunnen gaan. <\/p>\n\n\n\n We kunnen doorgaan!<\/p>\n\n\n\n Met heel strikte consignes. Te weinig bloedplaatjes wil zeggen: het bloed stolt minder goed. Zowel uitwendig als inwendig. Hij moet wondjes vermijden, hij moet vallen vermijden. Moest hij toch iets voorhebben: direct naar het ziekenhuis. Moest hij zich slecht voelen: direct naar het ziekenhuis. Moest hij koorts krijgen: direct naar het ziekenhuis. En verder de hygi\u00ebneregels goed opvolgen. Handen wassen, hygi\u00ebne in de keuken, geen rauw vlees, alles goed spoelen… En natuurlijk, uit de buurt van zieken blijven, en zich niet in grote groepen mensen begeven.<\/p>\n\n\n\n Milan was al dagen stand-by, en brengt ons naar huis. Helpt zeulen met de bagage, duwt Nic met de rolstoel, want op eigen kracht naar de auto gaan, dat lukt nog niet. <\/p>\n\n\n\n En zo starten we een nieuw hoofdstuk. Exact een maand na de start van het hoofdstuk SCT op 7 juli is hij op 7 augustus terug thuis. Daa-aag ziekenhuis!<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n (het laatste ziekenhuisgrapje: ze kwamen de luchtverversing reinigen, en daarom moest hij voor de laatste uren in het ziekenhuis toch nog een mondmasker dragen)<\/p>\n\n\n\n We willen hier alle helpende handen nog eens bedanken. Janna en Florian (en Lili, Pipa, Otto en Suzi), Milan en Sara (en Alice), Jens, Lies, Corine, de lieve overburen Patricia en (lotgenoot) Ronny, en al wie van dichtbij of ver steunde. En ook de vele kaartjes, bemoedigende woorden en opkikkertjes, het helpt echt. <\/p>\n\n\n\n De eerste dag thuis verliep alvast vlot. Meneertje Mertens is heel vermoeid (maar echt, h\u00e9\u00e9l vermoeid), slaapt veel, de zetel uitkomen is een zware opdracht. Momenteel bestaat zijn dag ongeveer uit zetel, toilet, zetel, slapen. Veel meer zit er nog niet in.<\/p>\n\n\n\n En thuis zijn betekent voorlopig ook niet dat het gewone leven weer kan beginnen. Zijn immuniteit is nog steeds zo goed als onbestaande, dus we blijven ons voorlopig isoleren. Geen bezoek, geen feestjes, geen restaurant, geen drukke plaatsen. Geen risico\u2019s. Dit is al zwaar genoeg zonder er nog een infectie bovenop te krijgen. En eerlijk gezegd heeft Meneertje Mertens momenteel ook helemaal geen behoefte aan bezoek. Hij is gewoon te moe. Eerst maar eens herstellen.<\/p>\n\n\n\n Ook eten blijft nog een beetje een project. Hij heeft de voorbije weken zo weinig gegeten dat we het rustig moeten opbouwen: kleine porties, voorzichtig, licht verteerbaar, geen vettige toestanden. Gelukkig is het eten dat ik maak v\u00e9\u00e9l lekkerder dan de \u201cbucht\u201d van Sodexho in het UZ Gent, en Meneertje Mertens eet dus ook wel iets meer dan in het ziekenhuis.<\/p>\n\n\n\n En waar ik dacht dat we na een maand \u201cuit elkaar\u201d weer zouden moeten wennen aan 24\/7 aanwezigheid, gaat ook dat heel vlot. Als vanouds. En wat is het h\u00e9\u00e9rlijk niet meer te moeten videobellen!<\/p>\n\n\n\n We zijn dus thuis. Maar we zijn er nog lang niet. Eerst moet dat lichaam nog flink recupereren. Rust, eten, slapen, koers kijken, beetje bewegen, opnieuw rust. En voorlopig vooral: geen haast.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Deze keer hield ik geen nota’s bij, beetje overmoedig denken dat het maar een korte week zou zijn zeker? Ik moet dus diep graven in mijn geheugen. Op zondag is diensthoofd Tessa Kerre van wacht, en komt ze langs bij Meneertje Mertens (ik vind het jammer dat ik haar niet gezien heb). Hij vindt haar […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":50360,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[1838],"tags":[5890,5912,6083,5809,6084,6033,6034,5887,830],"class_list":["post-50358","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-ziek","tag-chemo","tag-chemokuur","tag-hematologie","tag-lymfeklierkanker","tag-sct","tag-stamcellen","tag-stamceltransplantatie","tag-t-cellymfoom","tag-uz-gent"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/20260806_143456.jpg?fit=1920%2C865&ssl=1","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p2l47o-d6e","jetpack_likes_enabled":true,"jetpack-related-posts":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/50358","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=50358"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/50358\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":50373,"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/50358\/revisions\/50373"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/media\/50360"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=50358"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=50358"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=50358"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/collage.jpg?resize=1024%2C759&ssl=1\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/20260806_123133.jpg?resize=768%2C1024&ssl=1\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/20260807_082240.jpg?resize=768%2C1024&ssl=1\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/www.zonderdank.be\/saturnein\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/20260807_153805.jpg?resize=1024%2C576&ssl=1\")
<\/figure>\n\n\n\n