{"id":15501,"date":"2019-05-06T08:58:00","date_gmt":"2019-05-06T06:58:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/?p=15501"},"modified":"2019-05-11T08:24:53","modified_gmt":"2019-05-11T06:24:53","slug":"spotify-playlist-breakup-music","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.zonderdank.be\/saturnein\/2019\/05\/06\/spotify-playlist-breakup-music\/","title":{"rendered":"Spotify Playlist: breakup music"},"content":{"rendered":"

In dit korte reeksje deel ik Spotify playlists die losjes gebaseerd zijn op de lijstjes in High Fidelity<\/a> van Nick Hornby<\/a>. Het lijstje met lijstjes vond ik hier<\/a> en de Spotify playlist vind je onderaan dit bericht en het lijstje van vandaag heeft niets te maken met mijn relatie met Meneertje Mertens, voor alle duidelijkheid.<\/p>\n

Een belangrijk thema in het boek is de top 5 van Rob met de meest gedenkwaardige relatiebreuken. Geen muzieklijstje dus, maar deze variant daarop is wel leuk: breakup music. Nummers over relatiebreuken. Over het einde van de liefde. Over ruzie en haat en nijd en give me back that black T-shirt!<\/p>\n

Want dat is het eerste nummer waar ik altijd aan moet denken als ik denk aan breakup music: Song for the Dumped van Ben Folds Five. H\u00e9t breakup nummer in my book.<\/p>\n

En bij pijnlijke en en plein public uitgevochten relatiebreuken denk je toch ook aan de memorabele interne rotzooi die omging binnen Fleetwood Mac? Het leverde wel heerlijke muziek op natuurlijk, zoals Go Your Own Way.<\/p>\n

Voor mij is en blijft een typisch breakup numer Nobody\u2019s Fault But My Own van Beck, het hele Mutations album ademt de pijn, het verdriet en de melancholie van een relatiebreuk. Met dit favoriete stukje tekst:<\/p>\n

And on the day you said it’s true<\/em><\/span>
\nSome love holds, some gets used<\/em><\/span><\/p>\n

In het genre puberale jonge gast heeft liefdesverdriet: I Want You Back van de Hoodoo Gurus. Heerlijke Australische garagerock. Er zijn er zo wel meer, van die garagerockjongens die zo zalig over gebroken harten kunnen schrijven, zoals daar ook waren bijvoorbeeld, The Stems.<\/p>\n

Deze moet er ook bij. Een cover, maar wat voor \u00e9\u00e9n. Van de coverplaat uit 1986 van Nick Cave & the Bad Seeds: By the Time I Get to Phoenix (origineel: Glen Campbell). Waarin hij bezingt hoe hij steeds verder van huis gaat, bedenkend wat zij allemaal zou doen: lachen met het briefje dat hij achterliet, slapen, zich realiseren dat hij echt wel weg is \u2026 slepend, pakkend, mooi.<\/p>\n

Zo, dat zijn er 5. Maar nog een uitsmijter. Om een beetje op gang te geraken, zoek ik eerst inspiratie op het internet, waarna de nummers uit mijn eigen collectie (in mijn hoofd) me wel invallen. Deze kwam ik tegen tijdens mijn initi\u00eble zoektocht, en oh wat is dit toch een prachtig nummer: What Becomes of the Broken Hearted van Jimmy Ruffin. Oud, maar niet versleten.<\/p>\n

En een speciale vermelding voor een nummer over liefde en verlies dat het zal voor altijd een speciaal plaatsje in mijn hart hebben: You\u2019ve Lost that Loving Feeling van The Righteous Brothers. Kijk naar het filmpje op Youtube<\/a>, en laat u overmannen door kippenvel. (ik vind trouwens dat er een uncanny resemblance is tussen die ene Righteous broer en Matt Smith ofte Prince Philip, Duke of Edinburgh in de serie The Crown). (die ene Righteous broer heet trouwens niet Righteous maar Bill Medley en de andere heet geeneens Righteous noch Medley maar Bobby Hatfield). (dit voor la petite histoire en de volledigheid en zo).<\/p>\n