Skip navigation

Tag Archives: dromen

Dromen

Ik ben met periodes een vreselijke dromer. ‘s Nachts hè, dagdromen, dat is iets anders. Als ik gestresseerd ben, dan droom ik meer. Als ik in een migraine-periode zit, dan droom ik meer. Meestal is het toch gerelateerd aan negatieve dingen.

Jaren aan een stuk heb ik hetzelfde type droom gehad. Dat ik dingen vergat. Het is zo’n beetje begonnen toen ik aan kinderen begon. Dan vergat ik in mijn dromen vanalles. Vergat ik Janna een flesje te geven. Vergat ik haar medicatie. Vergat ik haar, tout court. Altijd een soort angst-dromen. Vergat ik mijn eigen medicatie. Vergat ik mijn lenzen uit de doen. En iedere keer schrok ik wakker, moest ik een beetje denken of en dat het maar een droom was, en toen sliep ik weer verder. Die angstdromen zijn de laatste jaren een beetje weggesleten. Gelukkig maar. Toen ik aan mijn ma vertelde over die vergeet-dromen, zei ze me dat ik beter naar K13 ging. Mja.

De laatste nachten was het weer erg. Dromen, dromen, dromen. Heel realistisch, heel raar. Raar sfeertje. De meeste dromen zakken meteen na het wakker worden weg in een moeras van vergetelheid, alleen het sfeertje blijft hangen.

Maar de droom van een nacht of vier geleden, die herinner ik me nog heel goed, die blijft hangen. Ik droomde dat ik dood moest. Dood moest, niet dood ging. Om één of andere reden was er afgesproken dat iemand (ik weet niet meer wie) me dood zou doen. Ik was niet de enige, er waren nog vrouwen. We waren in een grote ruimte (het leek wat primitief, zoals een grot) met koude, kille verlichting. Ik lag op een tafel. Ik was ermee akkoord gegaan, dat ik dood moest, en het was allemaal nogal klinisch en afstandelijk, emotieloos. Tot het moment dichterbij kwam, en ik begon te beseffen dat ik niet goed nagedacht had door er zomaar mee akkoord te gaan, en ik begon uit te stellen. Ik deed mijn ring uit, en wou die aan Milan geven (mijn kinderen en echtgenoot waren in de buurt, maar ik zag ze niet). En mijn ketting, die zou ik aan Janna geven. Om uit te stellen, het moment dat ik dood moest uit te stellen, en er misschien helemaal aan te ontsnappen. Maar dat lukte niet, toen kwam er iemand bij mij met grote watten en chloroform , om me te doen inslapen. En toen, tsja, anticlimax, toen werd ik wakker.

Dat soort dromen, dat blijft dus hangen. Daar denk je aan terug. Ik geloof helemaal niet in al die interpretaties van dromen (op het werk hoorde ik dat de kennis over dromen en hun functie eigenlijk nog bedroevend klein is), en zoek dus ook helemaal niet naar interpretaties. Maar vies blijft het wel, dromen dat je dood gaat.

Wijvenweek – Conclusies

In de loop van de week dacht ik: ik doe niet aan inhaaldag, ik doe aan conclusies. Maar toen bleek opeens dat ik toch aan inhaaldag zou moeten doen. De conclusies wil ik u echter niet onthouden, dus een extra wijvenweek berichtje.

  • Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten – hippe wijven dragen corrigerende hemdjes van de Hema. Ik wil dat ook.
  • Guilty pleasures en kleine kantjes – mijn blogposts zetten andere wijven aan tot actie. Zijn ze toch nog ergens goed voor.
  • Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening - er zijn ook dagen dat meningen er niet toe doen. Hoe belangrijk ze ook zijn.
  • Dromendag – wijven dromen. Veel. Over vanalles. Hopelijk worden sommige van die dromen ook werkelijkheid.
  • Zelfscensuur – wijven hebben zo hun dingen waar ze niet over bloggen, en ook door de wijvenweek laten de meesten zich niet ompraten om daar wél over te bloggen.
  • Het multitaskende superwijf – er zijn veel wijven die veel te perfectionistisch zijn. Alles moet goed: het werk moet altijd en overal in orde zijn, de kinderen moeten er altijd tiptop uitzien en zich netjes en flink gedragen, het huis moet er altijd gelekt bijliggen, ze moeten er zelf even tiptop uitzien als de kindjes… laat het uit, wijven, wat minder mag ook. Geniet wat meer van het leven, van niets doen, van boeken lezen, gazetten lezen, tijdschriften lezen, TV kijken, uitgaan, whatever. Maar laat je niet zo opjagen door de maatschappij, je peergroup, je familie, je vrienden, je kinderen. Geniet van het leven. Je hebt er maar één, en het kan snel voorbij zijn. Ik heb het ook tegen mezelf, ja. En dit ruikt ook een beetje naar een mening, toch?

Wijvenweek – Dromendag

Een materiële droom.

Als klein wijfje droomde ik dat er achter de garage voor mij een veranda zou gebouwd worden. Waar ik mijn poppen en hun meubeltjes dan fijn zou kunnen zetten. En waar ik zou kunnen spelen. Ik maakte er heelder plannen van, met tekeningen en al.

Als groot wijf heb ik nog steeds een gelijkaardige droom. Alleen wat uitgebreider. Dat we met de lotto winnen (dat we niet met de lotto spelen, is een klein detail dat we graag even over het hoofd zien). En dat we een huis kopen. Een mooi, groot huis. Een echt herenhuis, hier in de buurt, met een prachtige gevel. Met een souterrain, waar een grote garage is voor de auto en waar al onze fietsen kunnen binnenstaan. Met daarachter een utility room voor de diepvriezer en wasmachine en toestanden, en een server room. Op het gelijkvloers een woonkamer en keuken, alles mooi ruim en licht, met een terras en een trap naar de tuin. De eerste verdieping is onze verdieping, met een master bedroom, een badkamer en een dressing. Tweede verdiep is voor de meisjes, elk hun kamer en een gedeelde badkamer. Daarboven dezelfde indeling, voor de jongens. En dan nog een zolder. Met stevige vloeren zodat het niet kraakt langs alle kanten als je erover loopt. Maar wel een plankenvloer, dat wel uiteraard.

Een droom waar ik me helemaal kan in verliezen. Niet dat ik niet graag in ons huis woon. Fantastisch huis, dat waar we in wonen. Maar toch, weetjewel…

Oh ja, een poetsvrouw of -man en een tuinvrouw of -man passen ook wel in die droom.

Spanning

Na een paar dagen wachten, dan eindelijk toch vrij positief nieuws. Ik was vreselijk ongerust, en probeer dat te verdringen, maar achteraf voel ik aan de opluchting dat die spanning toch heel groot was. Het sijpelt door tot in mijn dromen, ik droomde van insecten… mieren, bijen, en een gigantische soortement bloedzuiger die zich op mijn arm vastgeklemd had en die ik eraf moest trekken. Waarna een paar schone zuigsporen in mijn arm stonden. Vies maat, zo’n beestige dromen. Bah.

Bah

De levensbelangrijke topics (recordduur regeringsvorming, hoofddoekendebat in Gent, 10 punten om bezoekers naar je blog te krijgen of ze ervan weg te jagen) moeten een beetje het onderspit delven tegen problemen thuis. Exen, aaargh, als je kinderen hebt, heb je er niet mee gedaan tot die kinderen het huis uit zijn. En dan nog. Soit, dit is niet het medium waarop ik daarover ga uitwijden.

Alleen, de problemen raken me nogal persoonlijk, nogal diep. En dan ga ik dromen ‘s nachts. Mijn klassieke dromen sedert het huis rechtover ons uitgebrand is: problemen met ons huis. Deze nacht verzakte het. In de hoek van een kamer op het eerste verdiep merkte ik ineens op dat de vloer een inzakking vertoonde. En hum, op het gelijkvloers ook, op dezelfde plek. Creepy. Een variante kan ook zijn: dat het begint te branden in huis. Soms op dezelfde plek als die verzakking vannacht. Heel stilletjes zo, maar het breidt wel uit. Nu, voor de boel inzakt, of het huis helemaal brandt, ben ik wel wakker. Maar ik blijf er vaak nog de ganse dag aan denken. Onrust.

Switch to our mobile site