Skip navigation

Monthly Archives: juni 2012

Haakprojectje 9: telefoonzakjes

Met de wol van de mislukte sletsen heb ik nog maar wat telefoonzakjes gemaakt. Het eerste van Lies was al vuil, en Janna heeft er eentje van haar oma, dat ook wel eens gewassen mocht worden, en een reserve is altijd leuk. Felle kleurtjes, leuke zakjes, vind ik.

 

(klik voor groot)

Rond het zakje van Janna (het linkse) haakt ik een extra dik randje, omdat ik de dikte van haar telefoon een beetje onderschat had. En eigenlijk is dat best wel mooi.

En nu doe ik weer voort met het vermaledijde vestje, waarvan ik begot niet weet waar ik ermee ga uitkomen. Het ziet er véél te groot uit, maar het zou ook wel best eens kunnen meevallen, dus doe ik maar koppig verder.

Week 24

Een voordeel (een, echt veel zijn er niet) aan examens: ze gaan voorbij. Met het huishouden heb je dat niet, dat blijft elke dag duren, opnieuw en opnieuw en opnieuw altijd dezelfde werkjes. Het steekt me een beetje tegen de laatste tijd. Vandaar ook het besluit: na de examens gaan de kinders allemaal eens koken. Ha. Maar dat was dus nog niet vorige week. We zaten er nog midden in, toen. En het was weer moeilijk te bedenken wat we allemaal zouden eten. Dus veel saaie dingen en klassiekers.

  • Maandag

Snijboontjes, rösti, braadworst

Braadworst de dag voordien gehaald bij de slager (andere vind ik niet lekker), snijboontjes uit de diepvries, rösti uit de diepvries. Viel best wel mee allemaal, ondanks de diepvrieskost.

  • Dinsdag

Pangasiusschnitzel, gebakken aardappelen, sla, tomaat, vinaigrette

Ze zijn er hier zot van, van de pangasiusschnitzels van de Colruyt. Samen met krielaardappeltjes gebakken in olijfolie, waar ik een nest kruiden bij gooi (lookpoeder, basilicum, tijm, oregano, rozemarijn, waar ik op dat moment zin in heb). Jonge slaharten, tomaatjes, en een simpele vinaigrette. Meer moet dat niet zijn.

  • Woensdag

Spaghetti

Uitgesteld relais, voorzien de vrijdag voordien. Smaakte nu ook.

  • Donderdag

Bloemkoolschotel

De studentjes zijn hier altijd tevreden mee.

  • Vrijdag

Pita

Ondanks examens moet een ongezonde traktatie ook eens kunnen. Op zijn minst goed voor de moraal.

  • Zaterdag

Macaroni met groenten en hesp

“Gezonder dan dit kan je niet hebben”, vond Milan, en hij had best wel gelijk. Macaroni, allerlei groentjes (de overschot in de ijskast opgebruikt: ajuin (neen, die kwam niet uit de ijskast), wortels, paprika en courgette), en hespblokjes erbij. Vers geraspte gruyère erover, en nog even in de oven.

(toegegeven, het zou nóg gezonder kunnen, met volkorenpasta bijvoorbeeld, en zonder kaas, en de hesp vervangen door iets anders, maar dit was al behoorlijk deftig, vind ik)

  • Zondag

Pizza

We deden nog eens van zelfgemaakte luie-wijven-pizza. Smaakt altijd.

En nu ga ik haken en woordjes opvragen. Dat laatste voor de allerlaatste keer deze examens.

Haakprojectje 8: mislukte slets

Ik ben aan een vestje voor mezelf bezig, en omdat het een beetje saai is, had ik besloten tussendoor nog iets anders te doen.

Iets waar ik een tijdje geleden ook al aan begonnen was, en wat toen ook al fout gelopen was. Slofjes voor Lies. Het begon met de wol: iets harigs, wat moeilijk haakte, en helemaal niet uit te trekken was. En uittrekken moest ik, want ik snapte de ballen van het patroon. Begonnen, met veel moeite uitgetrokken. Herbegonnen, weer niet goed, niet uitgetrokken want het lukte niet. Met een overschotje wol van de Wibra opnieuw begonnen, en toen snapte ik ineens wat de bedoeling was. OK.

Boeltje opzij gelegd. Andere wol gaan kopen bij de Wibra. Want nog een detail over die wol die ik had: die mocht enkel met de hand gewassen worden. Zeer handig, voor sletsen, echt. Zaterdag nog 2 keer het begin overnieuw gedaan (dat kan ik nu goed jong, ongelooflijk!), maar van het vervolg snapte ik ook al de ballen. En het zat helemaal gedraaid. Weer een stuk opnieuw begonnen. En omdat ik mijn rijtjes niet meer geteld kreeg, het maar helemaal overgedaan. Toen was het iets of wat beter, nog niet ideaal, maar het was wel te fixen.

Toen vertrok Lies voor het weekend, en kon ze dus niet passen. Dan maar 1 slofje zo goed als afgewerkt, maar de draadjes niet ingestopt, en het bandje over de voet nog niet gehaakt ook. Aan het tweede ging ik écht niet beginnen.

En maar goed ook, want wat ik vermoedde, was juist: het leek nergens naar, paste niet, was niet goed. Maar ik had al beslist: hier begin ik niet meer opnieuw aan. Ik ben het beu. Ik trek het zaakje uit, en maak met een deel van de wol nog een extra telefoonzakje voor Lies. En dat is het. Want ik weet niet echt waar ik precies in de fout gegaan ben, en ik vermoed dat als ik het opnieuw probeer, ik gewoon weer dezelfde fouten maak. Tja, het kan niet altijd goed gaan zeker?

(er is al een stukje uitgetrokken, Lies wou dat graag doen, en ik realiseerde me pas achteraf dat ik nog een foto wou nemen van mijn misbaksel)

Toch zin om jezelf te tergen? Hier is het patroon. (trouwens: volgens mij is de slets op de foto niet echt wat er in het patroon staat, het klopt gewoon niet, het is ook andere wol)

Terug naar mijn vestje. Wat ook al niet helemaal naar mijn zin gaat trouwens.

 

Scholenrapport

Ik keek er best wel naar uit, naar dat scholenrapport van De Morgen. Nieuwsgierig, hoe de scholen waar onze kinderen gaan/gingen het doen. De interpretaties moeten nog komen, maar er was alvast een feit waarvan ik steil achterover ging.

Van het aantal kansarmen op de middelbare school namelijk. En meer in detail, hoe die verdeeld zijn. Kijk, ik weet best hoe het in elkaar zit hè, en ik ben dan wel naïef soms, maar ook wel realistisch. Dus ik begrijp hoe en waarom. Maar toch, je wordt daar toch niet goed van?

De school waar Milan zit, het Hoger Technisch Instituut Sint-Antonius (de Holstraat – Dolstraat – in de volksmond) telt 80,93%  kansarmen. 80,93%. Tachtig komma drieënnegentig procent!  (en er zijn scholen waar er nog meer kansarmen schoollopen…)

En nu geef ik je eens te raden hoeveel procent kansarme jongeren school volgen in het Sint-Barbaracollege. Raad eens? Serieus? Neen? Wel, 8,19%.

Groot verschil, toch? Als je vergelijkt met de gemiddelden in de regio, zit het Sint-Barbara zo’n 25% onder het gemiddelde. Het Sint-Antonius zo’n 40% boven het gemiddelde.

(de scholen waar Janna ging en waar Lies gaat, zitten ongeveer op dat gemiddelde, terwijl de perceptie toch anders is… inderdaad, het zou goed zijn dat er een objectief meetinstrument komt voor scholen) (utopisch, I know)

Zoals gezegd, ik begrijp het hoe en het waarom, de ins en outs, maar toch, het staat me tegen. Het staat me vreselijk tegen.

En dan heb je zo’n hansworsten van het Vlaams Belang die de pogingen die scholen doen (en ze doen pogingen, geloof me vrij, ik zie dat op de school van mijn zoon) om de integratie te bevorderen, op walgelijke wijze die pogingen proberen te dwarsbomen. Triest. (dit een beetje terzijde, maar goed)

Nest

(klik op de foto = groot)

Vorig jaar hadden we in de boom achter onze tuin de 2 meest onnozele duiven die je je kon voorstellen. Letterlijk dan.

Ze zaten samen op een tak. De ene duif vloog naar beneden, zocht een takje, vloog weer naar boven, ging naast de andere duif zitten, gaf het takje aan de andere duif. De andere duif nam het aan, keek even rond, en liet het vallen. Dan vloog ene duif weer naar beneden, zocht een takje, vloog weer naar boven, ging naast de andere duif zitten, gaf het takje aan de andere duif. De andere duif nam het aan, keek even rond, en liet het vallen. En zo ging dat hele dagen door. Weken aan een stuk. Niet normaal.

Merels dan, die zijn een stuk flinker. Een tijdje geleden zagen we hier ook steeds maar merels (vooral de madam dan) rondvliegen met hun bek vol takjes en strootjes. Tot we er ineens achter kwam dat ze een nest aan het bouwen waren, in de blauwe regen, in de dot bladeren het dichtst bij onze achterdeur.

Als je goed kijkt op bovenstaande foto, zie je tussen de bladeren een nest. Daar zit nu madam merel heelder dagen. Met haar bek net boven het nest uit, en een blinkend oog gericht op ons.

Ja, ook in de stad is de natuur aanwezig.

Groen

(zoals altijd, klik op de afbeelding om te vergroten)

In de stad is er ook groen. Kijk maar naar onze tuin. Hij is nog nooit zo groen geweest. Aardbeitjes, siernetels, vlinderstruiken. Groen groen groen!

Week 23

De goesting om te koken is een beetje op de laatste tijd. Ik denk dat het tijd is voor vakantie. Voor eens niet veel te moeten. Want soms steekt het wel tegen, zo altijd voor een hoop koken. Soms moet ik me optrekken aan de geuren die uit mijn potten komen. Vaak ben ik blij dat ik een weekmenu heb, zodat ik niet hoef te zitten denken wat ik nu weer ga klaarmaken. Dat denken beperkt zich tot een kort zondag-voormiddag-moment. Gelukkig maar. Want er zouden anders nog veel meer frieten-Quick-pita-pizza-Chinees-dagen zijn dan er nu zijn.

  • Maandag

Zalm met tomatensaus

Tomatensaus is een beetje denigrerend. Het is een Oosters getinte saus met tomaten. Een gerechtje dat hier al vaker langskwam. Waar ik mettertijd steeds meer tomaten en paprika’s in gooi. En een pot pikante tomatensaus. Met basmati-rijst met fijne erwtjes.

  • Dinsdag

Spaghetti Meus

De simpele pasta van Meus (als ik wat doordoe, kan die echt klaar zijn op 30 minuten) met kleine tomaatjes, pancetta, sjalotjes, rucola, zwarte peper, pijnboompitten en vers geraspte parmezaan.

  • Woensdag

Salade liégeoise

Ook geleerd van Meus, maar een klassieker natuurlijk. Vind ik gewoon mega-super-lekker. Met vesche boontjes, uiteraard.

  • Donderdag

Wok met kip, broccoli en sojascheuten

Donderdag broccolidag, zo bij ons hier. Ook iets dat snel klaar is, met niet al te veel werk. Maar lekker, heel lekker. En gezond.

  • Vrijdag

Chinees

Weekmenu werd overboord gegooid, en er werd Chinees gehaald. Doen we niet zo vaak.

  • Zaterdag

Chinees bis

Tja. We gingen niet veel bestellen, maar we hebben toch altijd te veel. Dus aten we de overschot op. En pannenkoeken met ijs en vers rood fruit bij de schoonmoeder.

  • Zondag

Gevulde tomaten

De laatste overschot van de rijst werd in de vulling gedraaid, samen met gehakt, worteltjes, ajuin en paprika’s. En ik vond het vreselijk lekker.

Haakprojectje 7: telefoonzakje versie zoveel

Ja, hè, kijk, ik kan er ook niet aan doen. Het was niet de bedoeling dat ik dit nu al zou maken. Maar gisteren zaten we 2 uur in de auto en dan nog wat bij familie. Dus heb ik dit op voorhand opgezet, en kon ik haken in de auto. En een klein beetje aan tafel. En dus was dit zo goed als af. Vanmorgen nog een paar rijtjes verdergehaakt, met knoopsgaatjes, en klaar was kees.

Iedere versie van zo’n zakje is wel beter. Nu heb ik het randje helemaal rondgehaakt, zal wel veel steviger zijn.

En ik heb een hekel aan die knopen aannaaien. Zo’n gepriegel.

Maar zo heeft Meneertje Mertens nog een leuk vaderdagcadeautje. Helemaal zelfgemaakt! Als dat geen liefde is!

Haakprojectje 6: vestje met waaiermotief

Ge kunt niet geloven hoe content ik met dit vestje ben. Ik vind het mooi, het past als gegoten, ik ben er gewoon supertrots op.

(zoals altijd, klikken op de afbeelding om te vergroten)

Eigenlijk, ter herinnering, ben ik hierom weer beginnen haken. Ik had een bolerootje, een heel mooi dingske, waar binnen de kortste keren een megagroot gat in zat, onderaan mijn arm. Toen dacht ik: tiens, ik zou dat toch zelf moeten kunnen maken. En kijk: ik kan dat zelf maken!

Patronen lezen, dat is voor mij soms moeilijker dan begrijpend lezen. Meer nog, soms is het de overtreffende trap van Dostojevski lezen. Steek zo’n patroon onder mijn neus, en ik begrijp er niets van. Dan moet ik beginnen uitzoeken, doorgronden, diep nadenken, bekijken, termen opzoeken… en stilletjes aan komt het dan. Beetje per beetje. Gewoon één lijntje met de keer, ver moet ik dan nog niet doorlezen want dan begrijp ik er nog steeds niets van. Maar stapje per stapje komt dat goed. Soms met weer eens een eind uittrekken en herbeginnen, dat ook wel ja.

Ook bij dit vestje ben ik hier en daar een stuk opnieuw begonnen. In het begin, omdat ik vreesde dat het een maatje te klein was. Terecht, nu past het perfect. Een eind verder, omdat ik de uitleg van het patroon niet echt goed begrepen had. Jaja.

Interesse? Het patroontje vind je hier. Ik heb het vrij getrouw gevolgd, alleen bij het boordje rond het vestje heb ik mijn eigen zin gedaan. In het patroon staat om de 2cm een steek, ik heb iedere keer een steek tussengelaten, omdat ik vond dat het anders teveel ging trekken. Kan ook aan mezelf liggen, misschien is om de steek hetzelfde als 2cm tussen, en kan ik de afstand van 2cm niet goed inschatten. Who knows.

In ieder geval, ik ben SUPERCONTENT, kwestie van heel duidelijk te zijn.

Kleurtjes

Switch to our mobile site