Skip navigation

Monthly Archives: maart 2008

[wijvenweek] Huishouden

 wijvenweek

Huishouden. Oeps. Auw. Ai. Aaargh.

Stroomlijnen is het sleutelwoord, ofte, zo weinig mogelijk doen. Want geef toe, huishouden is saai. Alhoewel. Sommige mensen vinden huishouden niet saai. Er zijn mensen die graag kuisen bijvoorbeeld. En hoe onhip het ook moge klinken: ik *benijd* die mensen. Ik zou echt, echt, heel graag, graag kuisen. Dat zou toch gemakkelijk zijn? Dat ik kuisen een plezier zou vinden. Dat ik al zingend als een wervelwind met dweil en stoffer en blik en borstel door het huis te gaan. Maar ik vind het geen plezier, integendeel, wat ik voel voor kuisen benadert een heel beladen gevoel: háát. Ik háát kuisen. Ik begin volle moed te stofzuigen… de stofzuiger blijft achter een tafelpoot haken en valt om, ik bots met mijn hoofd tegen een kast… en voor je ‘t weet ben ik luidkeels vloekend bezig. (en ik weet dat ik gewoon lomp en onhandig ben)

Er zijn aspecten van het huishouden die me minder zwaar vallen. De was doen bijvoorbeeld, daar vind ik niks ergs aan. Ook niet voor 6 man. Het gekke is wel: voor hoe meer personen ik was, hoe minder ik strijk. Ik beperk de strijk ondertussen tot zo’n vierde van de totale was. Ik strijk per week 1 à 2 uur, en geef toe, voor 6 mensen is dat echt niet veel.

Boodschappen doen is de laatste tijd ook drastisch beperkt in tijd: sedert we via een collega de Collect&Go ontdekt hebben, is boodschappen doen al een veel minder erge klus.

Alleen jammer dat we er momenteel financieel niet goed genoeg voorzitten om via dienstenchèques een poetshulp in te schakelen, dat zou een enorme opluchting zijn. Vooraan worden de ramen om de 2 maanden gelapt door een ruitenwasser, dat kan er nog net af. Maar wekelijks een poetshulp gaat momenteel niet, jammer genoeg. Dus ligt het huis er niet echt netjes bij…

En nu ga ik, met permissie, in mijn zetel hangen. De kinderen zijn er een week niet, maar dat is geen excuus om het huis onder handen te nemen of de tuin in orde te zetten of klussen te doen. Nee nee, da’s een excuus om op mijn lui gat te zitten en te genieten van de rust en de stilte!

[wijvenweek] Mannen

wijvenweek

Oei, mannen. Heikel onderwerp. Gescheiden als ik ben en al.

Ik was een meisjesmeisje (een wijvenwijf klinkt wel héél erg, vandaar). Opgegroeid in een gezin met 3 meisjes. Mijn eerste kind was een meisje. Tweede op komst, en zoals bij het eerste wilden we wel weten van welke kunne het zou zijn. Een jongen. Ieps, een jongen! Help! Ik weet niets van jongens! Hoe moet dat gaan? Paniek! Het heeft een paar weken geduurd voor ik er echt aan gewend was, aan het idee dat ik een jongen zou krijgen. En het is goedgekomen hoor, ik heb een allerliefste jongen die mij de allerliefste mama vindt.

En na gescheiden te zijn, is het ook weer allemaal goedgekomen. Ik heb een heerlijk exemplaar van een man in huis, die voor mij alles is wat een man moet zijn. Wat dat allemaal is? Ach, doeternietoe, ik zie hem graag, en hij ziet mij graag. I’m a happy camper!

Respect

Yves Desmet schrijft zó wat ik denk. Respect. Ik neem zijn tekst hier over, u vindt hem ook hier, of in de papieren De Morgen van vandaag.

Respect

Een deel van het katholieke deel der natie, onder aanvoering van kardinaal Danneels, stoort zich mateloos aan de euthanasie van Hugo Claus en de mediaberichtgeving daarover. Die opwinding zou de meester niet alleen zeer bevallen zijn, hij zou er zelfs van genoten hebben. Omdat ze nogmaals aantoont hoe weinig medevoelen en mededogen sommige katholieken kunnen opbrengen voor medemensen die hun geloof, hun normen en waarden niet delen.

Mogen we de kardinaal herinneren aan de maandenlange lijdensweg die de vorige paus verkoos om zijn Schepper te ontmoeten? Zelden is de cultus van het lijden heftiger beleden, onder het niet aflatende oog van de wereldpers. Heeft ooit één niet-katholiek zelfs maar een opmerking gemaakt over deze overgemediatiseerde omhelzing van de dood en het lijden? Nee, iedereen respecteerde de keuze van de paus.

Omgekeerd ligt dat blijkbaar veel moeilijker. Sommigen gaan zover te beweren dat alzheimerpatiënten die niet voor euthanasie kiezen hierdoor een schuldgevoel wordt aangepraat. Wie heeft dat ooit beweerd? Waar ergens werden alzheimerpatiënten opgeroepen om in de wachtrij te gaan staan? Nergens. Alleen al de suggestie oproepen dat zulks wel gebeurde is, met permissie, een tjevenstreek.

Mogen we vragen wat de kardinaal en de zijnen denken van het geval van Chantal Sébire? De afzichtelijk verminkte vrouw kreeg van de Franse staat geen toestemming om haar lijden te beëindigen, zodat uiteindelijk zelfmoord de enige uitweg bleek. Is het dat wat men wil? Is dat de heldhaftigheid in het oog van de dood en het lijden waar Danneels het over heeft? Want als dat zo is, dan is zijn godsdienst er niet een van liefde, maar een van wreedheid.

Als kardinaal Danneels en zijn geloofsgenoten ervoor kiezen hun leven te laten terugnemen door de Schepper, op het tijdstip dat Hij bepaalt, met het lijden dat Hij voor hen in petto heeft, dan zal niemand hen dat verhinderen. Niemand zal hen ooit oproepen of opleggen euthanasie te laten uitvoeren. Integendeel, iedereen zal het volste respect opbrengen voor hun keuze.

Is het te veel gevraagd datzelfde respect ook in omgekeerde zin te verwachten? Het respect voor het wettelijke recht van een autonoom individu om zelf te kiezen hoe hij met zijn levenseinde omgaat?

Yves Desmet
Politiek hoofdredacteur

[wijvenweek] Shop til you drop

 wijvenweek

Elke vrouw heeft mannelijke kantjes. Elke man heeft vrouwelijke kantjes. De één al meer dan de ander natuurlijk. Mijn wederhelft heeft wat vrouwelijke kantjes die ik fantastisch vind. En ik heb mannelijke kantjes die hij fantastisch vindt. Zo ligt kaartlezen hem niet echt, en mij wel. Hij heeft geen gevoel voor richting. Zonder kaart of GPS gaat hij gegarandeerd de verkeerde kant op. Met mij erbij niet, ha. Ik ben soms de levende GPS and I like it. Ik kaffer ook met bijzondere graagte de madam van de GPS uit.

Shoppen is een ander mannelijk kantje van me. Ik heb iets nodig, ik ga naar de winkel, ik zoek het, ik vind het (hopelijk toch), ik koop het, ik ben zo snel mogelijk de winkel weer uit. Boodschappen doen kon soms ontaarden in een race tegen de tijd: plezant vond ik het als ik binnen het kwartier terug was van de Delhaize, fietsritje van 500m heen en terug inbegrepen.

Het ‘echte’ shoppen ook zo. Ik ga enkel winkelen als ik iets nodig heb, voor de andere huishoudenaars of mezelf.  Met lang rondzeulen in een winkel kan je me alleen maar straffen. Shoppen moet functioneel zijn. Van slenterende shoppers in winkelstraten krijg ik het gigantisch op mijn zenuwen. Ze zouden een snelbaan moeten vrijhouden voor degenen die niet willen slenteren.

Alleen in de solden wil ik wel eens van winkel tot winkel gaan zonder dat ik precies weet wat ik nodig heb. Maar dan nog zijn het bepaalde winkels, en dan koop ik vaak zonder te passen, omdat het me te lang duurt.

Gelukkig is mijn dochter ook een doelgerichte shopper, en als we gaan samen gaan winkelen zie je een dubbele tornado passeren!

Sneeuw!

In ons hofke, dat dringend eens opgeruimd moet worden.

sneeuw

My favourite quote

“What came first, the music or the misery? People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?”

My favourite quote. Of all times. Begint die film daar dan ook nog mee zeker. En John Cusack heb ik altijd al een lekkertje gevonden.

[wijvenweek] Mijn wijflijf

wijvenweek

Mijn wijflijf. Mmmm. Ben ik er content mee? Mmmm. Laat ik me beïnvloeden door de wijvenboekskes? Not really. But maybe a bit.

Ik ben altijd slank geweest, van slank tot mager. Daarvan was ik altijd content. Een goed poepke, de cup is best wel OK. Stress doet me vermageren, en op een bepaald moment woog ik echt wel vreselijk te weinig. Maar dat is voorbij. Ik ben gelukkig, en ik ben dus meer dan 10 kilogram zwaarder dan toen. Wat ik mijn perfecte gewicht vond (wat voor alle duidelijkheid niet was op het moment dat ik door de stress vel over been was), was eigenlijk ondergewicht, BMI was te laag. Nu is mijn BMI perfect, maar vind ik naar mijn eigen mening hier en daar teveel rollekes. Love handles, een beetje buikje. Maar als mijn ventje foto’s ziet van vroeger, dan vond hij me oei zo mager, dan is het nu wel beter. Dus is het beter, ah ja!

Wat me vooral frustreert, zijn de gevolgen die ik overgehouden heb aan kindjes krijgen. Ik ben twee keer zo’n 18 kilogram verzwaard, en dat gaat niet ongestraft. Striemen. En een beetje vel op overschot gelijk. Toen ik net bevallen was van Janna, durfde ik begot niet naar mijn buik kijken, dat moest toch vréselijk zijn! Het ene moment zo’n ton gevuld dat die bijna op knappen stond, en dan niks meer? Aaargh, het was zowat een trauma. En over de gevolgen van de borstvoeding wil ik het al helemaal niet hebben. Nu ja, dat zou niet echt aan de borstvoeding liggen, en is wat genetisch bepaald, maar dat troost me niet. De extra kilo’s gingen er vrij vlot af (9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren, daar kwam het op neer), maar de gevolgen zie je nog altijd. Maar goed, zo gaat dat nu eenmaal. Alhoewel ik de vrouwen benijd die na hun bevalling(en) nog steeds een ongeschonden lijf hebben.

En dan. Tram 4 komt hier ontmoedigend duidelijk in het vizier. Maar, voorlopig niet al te veel ouderdomsverschijnselen aan mijn wijflijf. Van rimpels blijf ik voorlopig wonderlijk gespaard, en grijs haar is iets dat je netjes kan camoufleren. Alleen viel het me onlangs op dat het vel op mijn handen er de laatste weken ineens wat ouder gaat uitzien. Oeps, toch tijd voor een crèmeke extra? Niet dat ik veel crèmes en andere toestanden gebruik, alleen om een droog vel en de bijhorende jeuk tegen te gaan. Alle wondermiddeltjes zijn niet aan mij besteed.

Mijn grootste frustratie heeft niets met wijflijf op zich te maken: mijn ogen. Mijn slechte ogen. Gelukkig zijn er lenzen. Maar echt, ik zou GELD GEVEN om eens een dag goed te zien. Echt.

Danneels en lijden

“Door zomaar uit het leven te stappen, antwoordt men niet op het probleem van lijden en dood. Men loopt er in een boog om heen en omzeilt het. Omzeilen is geen heldendaad, geen voer voor frontpaginanieuws.”

Aldus kardinaal Danneels in zijn homilie tijdens de paaswake in de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen.

En daar word ik zo niet goed van. Stapt iemand “zomaar” uit het leven? Wat een minachting. Iemand die beslist uit het leven te stappen, doet dat niet “zomaar”. Die denkt daar over na. Die doet dat niet lichtzinnig.

En doet die iemand dat omdat hij niet wil lijden? Mijns inziens zijn daar nog andere redenen voor. Eén daarvan bijvoorbeeld: waardig willen sterven. Niet eindigen als een totaal hulpbehoevende plant, intellectueel volledig afgetakeld.

Is lijden dan een taboe? Bagot nee. Is lijden een heldendaad? Volgens de katholieken misschien wel. Volgens mij niet. Volgens mij is het een onrecht. En het is niet meer voorpaginanieuws dan dat kiezen voor een waardige dood voorpaginanieuws is.

Danneels staat weer op de plaats waar hij hoort voor mij. Tussen alle andere tsjeven. Bah.

Stille nacht

Oh wat is het hier stil. Een sneeuwtapijt dempt alle geluiden. Wat mooi, zo’n kerstsfeer op pasen!

High Fidelity

Ha! Gisteren net op tijd nog gezien dat ze op Canvas High Fidelity speelden, en sito presto de DVD-recorder geprogrammeerd. En nu kan ik niet wachten tot we tijd hebben om te kijken!

Het boek vond ik zalig, overal lees ik dat de film ook zalig is, luid te spelen wegens fantastische muziek (dat voorspelt het boek al, ja), ik popel popel popel. Hopelijk morgen!

Anticipation is half of the fun, zeg ik dan altijd.

Switch to our mobile site