Skip navigation

Category Archives: Ergernissen

Serieus.

Ik schrijf hier niet veel de laatste tijd, behalve dan weekmenu’s en mijn creatieve exploten. En dat begint me meer en meer te ambeteren. Daarom dacht ik, laat ik daar eens iets aan doen. En ik zal eens iets doen met lijstjes.

Vandaag: nieuws waaraan ik me ergerde. Serieus, er is zoveel nieuws waaraan ik me erger.

Windmolens zijn gevaarlijker dan kerncentrales

Serieus. Het is dan de topman van de kernwaakhond die dat zegt. Omdat de haven van Antwerpen volgebouwd wordt met windmolens, en er wel eens een accident zou kunnen gebeuren, dat er een wiek afbreekt bijvoorbeeld en dat die dan op een chemische fabriek valt en een ramp veroorzaakt. Serieus. Hoe lachwekkend kunnen we zijn. Er kan een vliegtuig of een helikopter op zo’n fabriek neerstorten ook hè. Er kan nog veel meer, dat niet te maken heeft met een wiek van een windmolen. Laat ons niet lachen.

Eten bejaarde mag maar 4 euro per dag kosten

Serieus. Behandelen we onze oude mensen zo? Triestig, onbeschrijfelijk triestig.

Rik Torfs verkozen tot nieuwe rector KU Leuven

Serieus. Hadden ze daar echt niemand anders?

Sneeuw

Ik heb me geërgerd deze week. Keihard geërgerd.

Kijk, fietsers zijn niet zonder fout. Ik weet dat ook. Ik kan ook niet anders, want er wordt door iedereen en overal op gehamerd. En terecht, vaak. De helft van de fietsers rijdt zonder licht. Fietsende studenten zijn ongeleide projectielen. Ze doen gevaarlijk. Tegen de richting rijden waar het niet mag, op het voetpad rijden, door voetgangersstraten rijden, noem maar op.

Ik doe het soms ook. Eigenlijk, euh, als ik erover nadenk: alle dagen. Ik rijd vaak op het voetpad. Ik rijd alle dagen op de Dampoort tegen de richting, ook waar ik niet mag. Heel af en toe rijd ik zonder licht.

Ik zoek verschoning.

Zonder licht rijden: die ondingen zijn pokkeslecht gemaakt, in het merendeel van de gevallen. Toch wat de lichten betreft die wij lijken te kopen. Mijn trouwe tweewieler slaapt buiten. Wat wil zeggen, voor mijn achterlicht: insijpeling van regenwater. Licht naar de vaantjes. Vrieskou ‘s nachts? Batterij naar den duvel. Licht komt er maar traagjes door. Maar: ik rijd niet graag zonder licht, ik voel me nog kwetsbaarder dan op mijn fiets, dus ik probeer het zoveel mogelijk te vermijden. Als voorlicht heb ik een fantastisch lichtje, dat ik eraf kan halen, en dat opgeladen kan worden in de prise. De max. Zo moesten er meer zijn.

Tegen de richting rijden: kan iemand begot eens iets doen aan die fietssituatie op de Dampoort. Ik krijg het ervan. In het naar huis rijden kom ik van de Koopvaardijlaan, en moet ik naar de Dendermondsesteenweg. De reguliere fietsweg is verschrikkelijk gevaarlijk. De niet-reguliere fietsweg ook, maar net iets minder, vind ik. Kan er niet iets op gevonden worden dat het volledige fietspad op de Dampoort in de twee richtingen mag afgelegd worden?

En waarom ik eigenlijk nu precies zo kwaad ben? De sneeuw, natuurlijk. Het is ongehoord, hoe slecht er gestrooid wordt voor de fietsers. De belangrijke fietsroutes- en assen in Gent die er ook vandaag nog steeds slecht bijliggen, zijn niet te tellen. Ik ga ze niet opsommen. Maar ik ken ze wel, ik heb erover gelezen, mijn dochter fietst erover, mijn collega’s fietsen erover, ik fiets erover. Kijk maar eens op Fietsbult, of bij Ivan. Ik vind het hallucinant. En dat men zich dan durft weg te steken achter excuses als “die weg is de verantwoordelijkheid van een andere oveheid”, sorry, slecht excuus. De fietsers moeten er nog altijd over, met risico voor lijf en leden. Doet die andere overheid het niet? Wel, zorg dan als stad dat je fietsers veilig kunnen fietsen. Dat is de morele verantwoordelijkheid van een stad.

En dan nog iets: bepaalde straten worden niet gestrooid. Ergens te begrijpen. Maar verdomd, ik begrijp het niet helemaal. Als iemand van mijn familie een stuik doet op één van die spiegelgladde kruispunten hier in onze buurt, het zijn verdorie veredelde ijspistes, geen Winterdroom nodig hier! Wie is dan verantwoordelijk voor de schade? Materiële schade? Lichamelijke schade? Is dat eigenlijk de stad die verantwoordelijk is?

Mensen kunnen sakkeren over die fietsers, die nooit in orde zijn en die aan alle regels hun voeten vegen. Maar ik voel me soms als fietser behoorlijk in de steek gelaten. Ook door de stad, die claimt een fietsstad te zijn. Werk aan de winkel, véél werk aan de winkel.

Ergernissen van de dag

  • “Mag ik jouw rekenmachine even lenen?” “Ja hoor”. En de dag nadien ligt mijn rekenmachine niet op mijn bureau.
  • Mensen die samen met jou in de lift stappen, maar niet de beleefdheid hebben even te vragen naar het hoeveelste jij moet. En dan moet je met hen mee, en terug naar je eigen verdiep. Tof.
  • ‘s Avonds toetsenbord afzetten om batterij te sparen. Dat de dag nadien helemaal vergeten zijn. Je zitten afvragen waarom je PC blijft hangen op het inlogscherm. Bijna de system admin bellen. Tot opeens je frank valt.

Hrmph. Ik heb mijn portie al gehad vandaag. Ik erger me aan anderen, maar ook aan mezelf.

De saga van de oogarts

We gingen eens naar de oogarts.

De routeplanner van De Lijn werkte niet, dus braaf als wij zijn, we waren er veel te vroeg. Ze had een uur vertraging. Boredom, boredom.

Kind, gij mocht uw lenzen niet inhebben! Kom volgende week eens terug. Aargh! Oei, Mevrouw, gij ziet echt wel slecht hè. Hoeveel? -14? Amai, da’s echt wel erg. En nog astigmatisme ook. En een afwijking aan de cilinders. Gij hebt echt wel grote ogen, moeilijk om daar lenzen voor te vinden. Euh. Ik begon depressief te worden.

Dus, lenzen noch bril voor de juffer, noch voor mij.

Een week later. Beetje minder braaf, 5 minuten te laat aangekomen. Geen ramp. Toch weer 3 kwartier moeten wachten.

Lenzen van de juffer waren binnen. Die zitten goed. Hoera!

Oei, Mevrouw, uw lenzen zijn nog niet binnen. Ah ja, die zijn wat moeilijker niewaar. Kom volgende week eens terug.

AAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH!

Soit. Janna heeft lenzen. Janna’s bril is in de maak. En ze heeft een coole zonnebril.

Volgende week gaat de saga verder. Ik wil mijn lenzen! *snik*

 

Nog een beest

Weet u nog, die keer, van dat beest in ons huis?

Wel, sedertdien letten we wel op, en laten we ‘s ochtends vroeg, als het nog donker is, de achterdeur niet meer openstaan. Zo zot zijn we niet meer.

Maar goed ook, want raad eens wat we gisteren in onze tuin zagen lopen? Jawel, een rat. Een godverdomdemiljaardegekruistegodverdse rat.

Ik zag iets lopen, tussen al het groen in onze tuin (die is momenteel weer een urban jungle), dacht eerst dat het een huppende merel was, maar neen, het had een lange staart. Roefel naar achteraan in de tuin, achter een paar kistjes met hout. ~diepe zucht~

Later zat het beest gewoon op ons terras. Roefel weer naar achter. Niet eens met veel haast. Vadsig ding. Brutaal.

OK, we hebben nog zakjes rattenvergif liggen. Een eerste lading is opgegeten. Voorlopig het beest niet meer gezien.

Hoe we gaan weten dat het dood is? Ik wil er echt nog niet aan denken.

20 jaar woon ik hier al. Nooit zoiets voorgehad. Een keer een muis ja, maar kom, een muis, dat is niet zo erg als een rat. En nu, het tweede jaar op rij. Waar komen die beesten vandaan? Dat is hier een volledig afgesloten blok huizen, volledig afgesloten binnentuinen. Eén keer een rat, OK, tot daaraan toe. Twee keer? Pffffff. Godzijdank zit ze nu in de tuin, en niet binnen in ons huis. De achterdeur wordt angstvallig dicht gehouden.

Ietske teveel natuur in ‘t stad, me dunkt.

bpost

Zal ik u eens iets vertellen? De dienstverlening van de post sucks big time, is echt niet meer van deze tijd.

Woensdag zit ik rond te struinen op het internet. Bestel ik een en ander. Iets na 17u doe ik de betaling, die moet op voorhand gebeuren. Donderdag rond de middag krijg ik een mailtje, uw bestelling is verwerkt, er is één item dat er niet meer was maar dat is vervangen door iets gelijkaardigs, ik hoop dat u daarmee tevreden bent. Ik mail terug, natuurlijk, helemaal, super dat het item vervangen is en niet wegvalt.

Twee uur later krijg ik een mailtje dat de bestelling verzonden is. Hiep hiep hoera, wat een service, zo snel!

Deze middag kom ik thuis, er zit een briefje in de bus. De postbode kwam een pakje brengen, maar u was niet thuis, foei! Maandag kan u het afhalen in het Postpunt in de Delhaize. Delhaize die op maandag pas ‘s middags opengaat. Zucht. Ontgoocheling. Maandag, begot.

Komaan, dat kan toch beter? Dat pakje zou morgen toch ook in die Delhaize kunnen liggen? Die is morgen toch open! En zo kan ik nog wel wat oplossingen bedenken.

Oh well. Doen die mensen van die webwinkel zó hun best, kan ik toch nog wachten tot maandag. Urgh.

Boertige mensen

We hebben een beetje last met onze WC, wellicht moet onze septische put eens geleegd worden.

Dus, Gouden Gids en Google geraadpleegd, en iemand gebeld. En man man man, was dat de meest boertige mens ever? Kortaf, onbeleefd, niet normaal. Wie in een bedrijf neemt nu nog de telefoon op gewoon met een kortaf “hallo”?

Kijk, wij gaan ook werken. En aan de telefoon moet je beleefd zijn tegen je klanten of contacten of whatever. Daarbij, als je zelf beleefd en vriendelijk bent, krijg je (meestal toch) beleefdheid en vriendelijkheid terug. Niet zo hier dus. En ‘t is niet omdat je in de stront werkt, dat je onbeleefd mag zijn. Lijkt me toch.

Gisteren ging ie komen, in de namiddag, maar om half 1 belde hij al. Dat is volgens ons boekje op de middag, niet in de namiddag. En toen was er niemand thuis. Daarna stond hij om 5u voor de deur, maar was toen ontstemd omdat er geen parkeerplaats was. Tja, bij ons is er nooit parkeerplaats, had ie maar moeten zeggen toen meneertje Mertens belde dat we plaats moesten vrijhouden. Hij is weer weggereden, met de melding dat hij de dag erna wel zou bellen.

Wel, ik heb ‘m zelf gebeld. Dat hij niet meer hoefde te komen. Zo’n urk van een vent hoef ik niet in mijn huis, god weet in welke toestand hij alles daar achterlaat. We zoeken wel iemand anders, iemand die een beetje vriendelijk kan zijn. Neh.

Dampuurte

Ik zal eens een Fietsbultje doen.

Sinds kort werk ik aan de Dampoort. Ik woon in de buurt van het Heirnispleintje. Mijn woon-werkverplaatsingen doe ik met de fiets.

Doorrijden: geen probleem. Fijn zelfs. Via de straatjes achter de Dendermondsesteenweg kom ik uit naast Het Vuil Geebeetje, steek daar op het fietspad de Land van Waaslaan over, rij via de Pilorijnstraat (denk ik toch? Ik kan er niet goed meer aan uit op Google Maps), de Antwerpsesteenweg en het Antwerpenplein naar de Koopvaardijlaan.

Maar. Het terugkeren. Dat is wat anders. Ik kom dus van de Koopvaardijlaan, en moet richting Dendermondsesteenweg. Richting Dendermondsesteenweg, want om dat kreng van een steenweg te vermijden, rijd ik liever weer via Het Vuil Geebeetje de kleine straatjes tussen Land Van Waaslaan en Dendermondesteenweg in, om zo uit te komen aan het Heirnisplein.

En daarvoor kan ik kiezen tussen de cholera en de pest.

Laten we van de reglementaire weg de cholera krijgen. We komen de Koopvaardijlaan uit, rijden naar rechts en toeren met ons veelootje de hele Dampoort rond. Dus we passeren Dok Zuid, de Dampoortstraat, de Hagelandkaai, de Schoolkaai, de Kasteellaan, het station, het gezellige stukje fietspad aan de lichten en de Midas, en dan begin Dendermonsesteenweg steken we die over om op de kassei te belanden en zo uiteindelijk aan het Vuil Geebeetje naar rechts te gaan. Fijn!

Laten we dan eens van de niet-reglementaire weg de pest krijgen. Ik kom de Koopvaardijlaan uit, en sla linksaf. Vroeger mocht je dit stukje fietspad nog in twee richtingen berijden tot aan de verkeerslichten onder de brug, maar nu niet meer. Dus ben ik al niet meer reglementair bezig. Vroeger mocht je ook niet verder fietsen richting Antwerpsesteenweg, dat mag nu nog steeds niet. Ik blijf nog even niet-reglementair bezig tot ik aan het zebrapad op de Antwerpsesteenweg kom, daar stap ik af en steek ik te voet de Antwerpsesteenweg en de Land Van Waaslaan over. Waarna ik op het plein weer mijn fiets opwip, richting Het Vuil Geebeetjes en mijn favoriete straatjes om dat onding van een Dendermondsesteenweg te vermijden.

Tof hè. Tja, ik kies dus voor de pest en vat mijn rit naar huis niet-reglementair aan. Want de hele Dampoort rondfietsen, aan die dagelijkse aanslag op mijn leven heb ik echt geen behoefte.

Die Dampoort, kan dat écht niet wat fietsvriendelijker?

Een nieuwe paus, een nieuw geluid?

Nee dus. Condooms zijn nog altijd te mijden voor de katholieke kerk, erger nog, het gebruik van condooms maakt de aids-epidemie alleen maar erger. Volgens de paus. In Afrika. Waar de aids-epidemie afmetingen aanneemt die schrijnend zijn.

Schandalig, crimineel zelfs. Een andere paus, maar nog steeds dezelfde crimineel onveranderde mening. *zucht*

Nog eens, shit jong

Het is maar een paar dagen geleden dat ik ongemakkelijk werd bij het lezen van een bericht, maar het overkwam me opnieuw. Bij het lezen wat er gebeurt met het zusje van Lien. Je houdt het gewoon niet voor mogelijk, dat mensen zo voor het blok gezet worden, en niet weten waar naartoe voor de zorg van een familielid dat anders is dan vele anderen. En weet je, ik zou ook zo’n mens zijn die een ‘handleiding’ schrijft, die een lijst maakt van dingen waarop gelet moet worden, juist om het dat verzorgende personeel gemakkelijker te maken, én ook de persoon waarover het gaat. Maar nee, dan ben je moeilijk en lastig. Ach. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er een goede oplossing komt, waar iedereen zich goed kan bij voelen. Want dit is schrijnend.

Switch to our mobile site