(shit, wat waren die toch cool)
(shit, wat waren die toch cool)
“Voor wie last heeft van FOMO (Fear Of Missing Out), heeft muzieksite NME een lijst gemaakt van de ultieme vijftig artiesten die iedereen toch wel minstens één keer live zou moeten (hebben) bewonderen. Voor sommige bands is het wel al onherroepelijk te laat, maar er zijn er toch ook nog een pak die je nu nog kan gaan aanschouwen.”
zo klinkt het hier.
Het is wel een erg Engels lijstje, maar kom, we wagen er ons eens aan. The Roots, The Libertines, The Vaccines, The Strokes… maar geen The Beatles? urgh? Zeker als de Rolling Stones er wel in staan? En zo volgen er nog wel wat bedenkingen. En ik mis Beck. En Nirvana.
Ik heb dus nog wel wat bands te zien voor ik ergens in de buurt kom van dit lijstje. Maar ik vind lang niet alles hierboven goed, of onmisbaar. En ik mis véél groepen. Wat natuurlijk altijd zo is met lijstjes, maar dit lijstje… mjah.
Gelukkig hebben ze ook allemaal liedjes waar ik vrolijk van word. (zie gisteren)
Mijn top 10 voor Blue Monday. Liedjes waar ik triest van word, of melancholisch.
Ik botste vandaag toevallig op wat ik de essentie van rock vind. Dit. Een live-versie van een paar nummers uit Siamese Dream van de Smashing Pumpkins. Pinkpop, 1994. Ik moest ervan lachen, ik kreeg er tranen van in mijn ogen, ik kreeg kiekevel, ik werd melancholisch, ik werd blij. Alles door elkaar. Ik zag zoveel. Een publiek dat uit z’n dak gaat. Luidkeels meezingen. Gewoonweg fantastische muziek. Misschien snappen jullie er geen bal van, misschien vinden jullie het maar niks, maar voor mij is dit alles zoals het moet zijn. Opwindend, en een beetje vuil en gemeen. Maar ook mooi. En Billy Corgan heeft nog haar.
What’s this?
Het leukste Music for Life liedje. Leuk filmpje ook, hier en daar een leuk detail.
Ik ga het toch missen hoor.
… dus is het weer hoog tijd voor dit liedje.
Het was gelijk lang geleden dat ik het gehoord had, mijn ogen werden er zowaar een beetje vochtig van.
Ik vraag me soms af hoe dat allemaal gaat, daar in mijn hoofd. Dat is een vat vol liedjes. En het raarste komt eruit. Of het irritantste, dat ook. Liedjes die ik niet kan uitstaan, die zitten dan in mijn hoofd, en ik krijg die er dan niet uit. Tot mijn eigen ellende. Andere liedjes zingen, dat helpt niet. Ze moeten eruit. Vanzelf.
Zo zat ik gisteren met een liedje in mijn hoofd, het liedje dat ik van alle liedjes het aller-, aller-, aller-, ALLERIRRITANTST vind. Dit, namelijk. En ik hoop nu, slecht karakter dat ik ben, dat u dit ook niet kan uitstaan en dat het nu ook in uw hoofd zit.
Gelukkig waaide dit er ondertussen door:
En zo gaat dat hele godse dagen door in mijn hoofd. Liedje na liedje na liedje. Waar ik meestal niet om gevraagd heb, om die liedjes. Soms iets dat ik niet gehoord heb. Soms iets dat ik 2 dagen eerder gehoord heb en dat opeens komt zeuren. Soms iets dat ik bij associatie begin te zingen.
Ze hebben weer eens een zalig clipje, die van Elbow. Bij een zalig liedje.
Met dank aan Hilde voor het laten weten
Overal en nog ergens zat ik erover te kleppen, maar hier nog niet? Daar moet dan maar eens verandering in komen. Want het is nog steeds by far and large mijn favoriete nummer van het moment.
The Birds. Are the Keepers of Our Secrets. Elbow natuurlijk. Sheer brilliance.En omdat ze live ook zo fookin’ brilliant zijn, hier de versie van Music for Life.